Deafheaven - Lonely People with Power (2025)

'Body Behavior' Doet me qua Joy-Division-maar-dan-anders wel een beetje denken aan 'Graphic Nature' van Deftones; ook zo'n vreemde afslag die toch heel logisch is.

Tijdens optreden in De Helling was de band erg overtuigend, en hebben ze veel van deze plaat gespeeld. En terecht, dit is een sterk album. Voor mij grote verrassing van de set was het “ spelen” van Incidental II. Deze uitvoering wat echt knetterhard en allesverpletterend. Ook live blijft deze plaat dik overeind en de band lijkt nu een goede verhouding te hebben gevonden met hun verleden en heden.

Dat ik dit (sinds Sunbather) goed vind moet ik vaak uitleggen omdat ik niet van de metal ben maar ja dit is zoals iedereen weet net ff anders. Live 3x gezien waaronder in mijn eentje in Paradiso bij de Sunbather tour, overweldigend to say the least. Deze plaat is toch wel verassend na de vorige die ik ook mooi vond, anders dan Sunbather, Bermuda of Ordinary. Wat kunnen die gasten toch goed met elkaar spelen, erg jammer dat ik voor de Helling van maandag te laat was.
Deze plaat is ook weer heel fijn, lp net binnen (windshield groen) voor een redelijke prijs €35, oordeel volgt later.
Wordt er altijd vrolijk van als ik Deafheaven hoor, beetje raar wel

Voor wie het gemist heeft, staat een gaaf optreden op youtube waar ze 4 nummers van dit album spelen. Deafheaven - Live on KEXP

Staan een paar redelijke tracks op.

Also: sluitend bewijs dat theedrinken voor coole mensen is.

Hmm volgens mij is dit een goed album.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Met opener Doberman lijkt Deafheaven de smaak van Infinite Granite direct weg te willen spoelen. Nu vond ik dat album best geslaagd, maar wat de band op Lonely People With Power laat horen is toch wel een stuk indrukwekkender.

Onder de granieten laag van de openingstrack gaat veel subtiliteit schuil. Luister maar eens goed naar het subtiele bekkenspel van drummer Daniel Tracey. Dat de beste man goed kan drummen laat hij ook tijdens het heerlijk groovende The Garden Route horen.

De nummers op dit album zijn stuk voor stuk erg sterk en veelzijdig. Het ene moment wordt je omver geblazen alsof er een tornado op je afkomt, om vervolgens hard neer te komen tijdens een welgeplaatste breakdown. Dit is echt een plaat die je blijft luisteren om te bevatten wat er allemaal gebeurt gedurende de 62 minuten die dit album duurt.

Score: 89/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #03 DEAFHEAVEN - LONELY PEOPLE WITH POWER

‘Infinite granite’ vond ik een flinke tegenvaller. Als ik pure shoegaze wil luisteren dan zet ik liever iets op dat wat origineler uit de hoek durft komen. Ik luister Deafheaven namelijk vooral voor die mix van black metal/dreampop. Ik was dus ook zeer blij dat ze zich goed herpakten met ‘Lonely people with power’. Alles wat ze in hun inmiddels 15-jarige carrière hebben gedaan lijkt hier samen te komen. Deafheaven klinkt terug bruut en kwaad (en bijna zo zwaar als op het ondergewaardeerde ‘New Bermuda’) en ondanks dan de songs korter zijn, hoor je hier een stortvloed aan ideeën passeren. ‘Doberman’ en het epische ‘Winona’ zijn de favorieten hier.

Het is een beetje een aparte plaat. De metalen uitspattingen zijn best intens, maar de wat rustigere passages zijn wel heel zwoel en bij vlagen ronduit slapjes. Ik mis ook de connectie ertussen. Ik snap dat men een balans wil vinden tussen eerder en later spul. Daarmee onderscheidt Deafheaven zich ook van hun met lichaamsverf besmeurde ambtsgenoten. Misschien moet het nog wat verder indalen. Intrigerend is het wel.