Annie & The Caldwells - Can't Lose My (Soul) (2025)

Voor mijzelf is dit het eerste album dat ik hoor van Annie & the Caldwells, maar ze maken dus al meer dan 20 jaar samen muziek. Annie zelf zou je dan weer kunnen kennen van de Staples Jr. Singers. De muziek is gestoeld in de gospel en in de soul. En wat een muziek is dit zeg! Vanaf de eerste noten van opener Wrong zit je meteen in de muziek. De wijze waarop er vol pit gezongen wordt, voeg daar een enorme inleving aan toe en je zit geramd. Ze schromen ook niet om uitgesponnen nummers te maken getuige speelduren van tot over de 10 minuten. De titeltrack bijvoorbeeld is zo enorm lekker. Die onderliggende groove, die energie die het nummer uitstraalt, maar ook dat bluesy karakter. Echt een fantastisch nummer en dat ruim tien minuten lang. Of die heerlijke groove bij I Made It met wederom die fijne energie die over al hun nummers lijkt te hangen. Dit is erg goede muziek. Ruim zeven minuten lang genieten van het gospel-doorvoede Don’t You Hear Me Calling. Die beleving en wederom die onderliggende groove maken het helemaal af. Hallelujah! zoals de afsluiter Dear Lord of juist de blues op voorganger I’m Going to Rise. Dit is met recht één van de meeste verrassende platen van 2025 te noemen. Voer voor eindejaarslijsten.

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #29 ANNIE & THE CALDWELLS - CAN'T LOSE MY (SOUL)

Ik ben algemeen niet zo’n soul/gospel-kenner/liefhebber, maar deze werd me getipt en het blijkt een super swingende plaat te zijn met een hoge feelgood-factor. De Caldwell-dames komen vocaal zeer sterk uit de hoek en worden gedragen door een funky ritmesectie waarbij de mooie baslijntjes je om de oren vliegen. De “Jesus’en” en “Lord’s” die de revue passeren neem ik daarom gerust voor lief.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Annie and The Caldwells - Can't Lose My (Soul) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Annie and The Caldwells - Can't Lose My (Soul)
Annie Caldwell maakt al decennia lang muziek, maar het samen met haar band The Caldwells gemaakte Can't Lose My (Soul) is het eerste album dat de aandacht van een breed publiek weet te trekken en terecht

Annie Caldwell draait al heel lang mee in de muziek en zal waarschijnlijk niet verwacht hebben dat haar dit jaar verschenen album met haar band The Caldwells zo succesvol zou zijn. De Amerikaanse muzikante doet immers geen moment een poging om aan te sluiten bij de trends van dit moment. De mix van soul, gospel, funk en disco die is te horen op Can't Lose My (Soul) zou ook heel veel jaren geleden gemaakt kunnen zijn, maar komt als geroepen. Annie Caldwell is een geweldige soulzangeres en haar band weet haar prachtig te ondersteunen met geweldige koortjes en soulvolle klanken. Dit alles in soms hele lange tracks, die alle ruimte bieden aan de zangeres en haar band. Heerlijk album.

Can't Lose My (Soul) van Annie and The Caldwells is vaste prik in de jaarlijstjes van 2025. Dat is best bijzonder, want Annie Caldwell draait als sinds de jaren 70 mee en maakte tot dusver vooral muziek die lang niet zo uitvoerig werd bejubeld door de critici als het laatste album van de Amerikaanse soul- en gospelzangeres en haar band.

Toen het album begin vorig jaar opdook hoorde ik op het eerste gehoor eerlijk gezegd ook niet zo veel bijzonders. Een geweldige soulstem, fraaie koortjes, een authentiek klinkend soulgeluid en flink wat invloeden uit de gospelmuziek. Het is natuurlijk niet niks, maar het is allemaal eerder gedaan, waardoor ik niet direct overeind sprong bij eerste beluistering van het album en het uiteindelijk zelfs liet liggen.

Dat laatste was een flinke misser moet ik nu toegeven. Er is misschien niet veel nieuws te horen op Can't Lose My (Soul) van Annie and The Caldwells, maar het niveau op het album ligt wel hoog. Heel hoog zelfs. Annie Caldwell is om te beginnen een geweldige zangeres. De Amerikaanse zangeres timmerde decennia geleden al aan de weg met de Staples Jr Singers en heeft de pensioengerechtigde leeftijd inmiddels bereikt, maar wat klinkt haar ruwe maar ook zuivere stem nog geweldig.

Het is een stem die de vloer aanveegt met een heel legioen aan jonge soulzangeressen, die minder soul in hun hele lijf hebben dan Annie Caldwell in haar pink. Ik ben normaal gesproken niet zo gek op vocale acrobatiek, maar de vele stembuigingen van Annie Caldwell komen met zoveel gevoel en passie uit de speakers dat ze nauwelijks of eigenlijk niet te weerstaan zijn.

Gelukkig weet ze ook te doseren, waardoor niet alles op orkaankracht uit de speakers komt, al had ik persoonlijk liever nog net wat meer ingetogen passages gehoord. De stem van Annie Caldwell krijgt alle ruimte op Can't Lose My (Soul), dat maar zes tracks bevat, maar toch bijna 36 minuten duurt.

De zang op het album is echt weergaloos en dat geldt ook voor de koortjes. The Caldwells bestaat uit een aantal familieleden van Annie Caldwell en de dochters van de Amerikaanse muzikante tekenen voor de koortjes, die de stem van Annie Caldwell fraai ondersteunen. Het zijn koortjes die meerdere kanten op kunnen. In een aantal tracks gaan de koortjes de kant van de gospel op, maar de jongere Caldwell telgen kunnen ook uit de voeten met soul en disco.

Het wordt allemaal fraai ondersteund door de band, waarin ook flink wat leden van de familie Caldwell een rol hebben. De lange tracks op het album worden vooral gedragen door de soulvolle strot van de frontvrouw, maar de muzikanten op het album zorgen voor een zeer solide basis. Het is een basis waarin invloeden uit de soul centraal staan, maar ook in muzikaal opzicht worden de omliggende genres en zeker de disco en de funk niet vergeten. Heerlijke baslijnen, uitstekend gitaarspel, ook in muzikaal opzicht is Can't Lose My (Soul) van Annie and The Caldwells dik in orde.

Het levert een album op dat wat mij betreft terecht in zoveel jaarlijstjes is opgedoken. Niet alleen vanwege de vocale en muzikale kwaliteiten, maar zeker ook vanwege het spelplezier dat echt van het album af spat. Ik ben er met name door de vocale krachtpatserij niet altijd voor in de stemming, maar zo op zijn tijd is dit een heerlijk album. Erwin Zijleman