Stereophonics - Make 'em Laugh Make 'em Cry Make 'em Wait (2025)

Compact plaatje qua lengte. Ik ben vooral benieuwd of de band zich na Kelly Jones zijn solo-uitstapje weer heeft weten te herpakken.

Ik heb alle albums van Stereophonics maar de vorige twee vond ik niet erg sterk. There's Always Gonna Be Something overtuigt mij ook nog niet. Half uurtje album is onder de maat. Denk dat ik maar een keertje oversla deze aan te schaffen.

Mwah. Deze gaat het ene oor in en het andere weer uit. 30 minuten vind ik ook erg kort voor een album.
Je ziet het wel meer de laatste paar jaar. Maar van Stereophonics, die toch altijd wel goed gevulde albums uitbrengen, verwachtte ik dat niet zo.

Helaas is de muziek ook niet meer wat het geweest is. Performance & Cocktails, hun tweede album, blijft toch de beste. En na 'You Gotta Go There To Come Back' is het ook nooit meer écht zo gaan klinken als Word Gets Around (hun debut) en dat tweede album. Niet dat het slecht werd. Ze probeerden zelfs een beetje andere dingen te doen zoals op Pull The Pin en Graffiti On The Train.
Maar vanaf Keep The Village Alive werd het vooral steeds meer van hetzelfde. Weinig vernieuwing. Degelijk, maar geen hoogvliegers. Helaas lijken de heren met dit nieuwe album echt uitgeblust.

Soms komen oude vrienden wel eens langs. Er is sprake van herkenning, maar je merkt ook al snel waarom je ook alweer oude vrienden bent. Dat geldt ook voor deze van Stereophonics. Herkenbaar geluid, die soms doet denken aan 'de goede oude tijd'. Maar achteraf ben je ook blij dat het bezoek niet te lang heeft geduurd.