Bells Larsen - Blurring Time (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Bells Larsen - Blurring Time - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Bells Larsen - Blurring Time
Bells Larsen ging in transitie en werd van een non-binair persoon een man, maar combineert de twee flink verschillende versies van zijn stem op wonderschone wijze op het opvallende maar ook prachtige Blurring Time

Good Grief van Bells Larsen groeide in de maanden na de release eind 2022 uit tot een album dat me zeer dierbaar is. Dat dankte het album vooral aan de prachtige stem van de Canadese muzikant, die meer dan eens aan Phoebe Bridgers deed denken. Bells Larsen is inmiddels een man en heeft een veel lagere stem gekregen. Het is een stem die op Blurring Time wordt gecombineerd met de stem van Bells Larsen uit het verleden, wat volkomen unieke duetten en harmonieën oplevert. Het zijn twee stemmen die zo mooi bij elkaar kleuren dat het tweede album van Bells Larsen makkelijk ontroert, wat wordt versterkt door de mooie, persoonlijke en wat melancholische songs op het album.

In de herfst van 2022 besprak ik Good Grief, het debuutalbum van de Canadese muzikant Bells Larsen. De muzikant, die zichzelf destijds zag als non-binair persoon, liet zich op Good Grief hoorbaar inspireren door Phoebe Bridgers, op dat moment de onbetwiste koningin van de indiepop en indierock.

Bells Larsen was destijds zeker niet de enige die zich liet inspireren door de muziek van Phoebe Bridgers, maar op het behoorlijk melancholische Good Grief hoorde ik ook genoeg eigenheid. Ik was in mijn recensie al behoorlijk positief over het debuutalbum van Bells Larsen, maar ben later nog veel meer gaan houden van het album, dat vooral opviel door de prachtige stem van de Canadese muzikant.

We zijn inmiddels een kleine drie jaar verder en er is veel gebeurd in het leven van Bells Larsen. De Canadese muzikant gaat inmiddels al man door het leven en de transitie naar het nieuwe geslacht heeft nogal wat gevolgen gehad voor zijn stem. De prachtige vrouwenstem die was te horen op Good Grief is inmiddels een donkere mannenstem geworden, waardoor Blurring Time voor een belangrijk deel een totaal ander album is geworden dan het debuutalbum van Bells Larsen.

Blurring Time is een uniek album geworden, want Bells Larsen nam zijn tweede album op tijdens de transitie naar zijn nieuwe geslacht. Een deel van de zang werd opgenomen met de hoge stem die Bells Larsen vroeger had, maar later werd ook zijn nieuwe veel lagere stem toegevoegd aan de opnamen. Het zijn twee stemmen die prachtig zijn gecombineerd in harmonieën.

Het is een productioneel kunststukje, want hoe krijg je de zang zo mooi synchroon, maar het klink ook echt prachtig. Ik heb heel veel met de oude stem van de Canadese muzikant, maar ook de nieuwe stem mag er zijn. Het zijn stemmen die blenden zoals de stemmen van broers en zussen dit doen en het zijn stemmen die bij mij onmiddellijk de juiste snaar wisten te raken en vervolgens alleen maar mooier zijn geworden.

In vocaal opzicht is Blurring Time voor hooguit 50% te vergelijken met Good Grief, maar in muzikaal opzicht liggen de twee albums veel dichter bij elkaar. Ook op Blurring Time hoor ik nog wel wat van de muziek van Phoebe Bridgers, al schuift Bells Larsen op het nieuwe album ook meer op richting indiefolk en Amerikaanse rootsmuziek.

Wanneer de nieuwe stem van de Canadese muzikant het voortouw neemt hoor ik wel wat van Elliott Smith, die net als Bells Larsen niet vies was van de nodige melancholie, en ook Sufjan Stevens is relevant vergelijkingsmateriaal. Op hetzelfde moment klinkt Blurring Time volkomen uniek.

Een belangrijk deel van de kracht van Blurring Time schuilt wat mij betreft in de unieke combinatie van de twee stemmen van Bells Larsen en dat is een truc die de Canadese muzikant maar één keer uit de hoge hoed kan toveren. Ik ben daarom heel benieuwd naar de toekomstige muzikale verrichtingen van de muzikant uit Montreal, die ondertussen met Good Grief en Blurring Time al wel twee uitstekende albums heeft gemaakt.

Ik zie die toekomstige muziek met vertrouwen tegemoet, want ook de nieuwe stem van Bells Larsen is mooi en de Canadese muzikant schrijft bovendien aansprekende songs met persoonlijke teksten. Album nummer drie zal wel weer totaal anders klinken dan Blurring Time, waardoor Bells Larsen een fascinerend oeuvre aan het opbouwen is. Erwin Zijleman