Tim Knol & Blue Grass Boogiemen - Ride Again (2025)

Gisteren concert bijgewoond in Koningshof Maassluis.
Aftrap van nieuwe tour en release van deze cd

De liefde voor de Americana en alles wat daarmee te maken heeft, spat er vanaf. Hij blijft mooie dingen maken, die Tim Knol.

Tim Knol kan hier toch niet de volledige credits voor nemen, die “mooie dingen” spelen de Blue Grass Boogieman en/of The Hillbilly Boogieman al jaren. Zijn al jaren een begrip in Nederland bij de liefhebbers. Tim Knol sluit daar naadloos bij aan, prima combinatie.

Morgen in de kerk van Usquert. Dat is mijn achtertuin (en oud kerkhof). Mevrouw Etta zit in de kerk, ik ga in de tuin zitten en luisteren.

Tim heeft al een paar liedjes gezongen. De kerk is 10 meter van mij vandaan. Ik zit in de schaduw in de tuin een boek te lezen en pik flarden mee. Zo vind ik muziek eigenlijk het leukst: alsof je bij Pinkpop achter in het veld ligt met een biertje uit plastic.

In m’n eigen tuin mag ik gewoon een koud flesje. Kom maar door, Tim!

Edit: en de rust is wedergekeerd in Usquert. Samen met mevrouw Etta nog een praatje met Tim gemaakt en dit album gekocht. Tim stond naast de kerk albums te signeren. Juist ja, op dat oude kerkhof dat ik al eerder noemde.

Binnenkort goed luisteren en wat sterren uitdelen

Afgelopen vrijdag live aan het werk gezien op de Zwarte Cross: een verademing tussen al het toch relatief povere kwalitatief-muzikale materiaal dat voorgeschoteld werd. Na afloop heb ik meteen deze plaat opgezocht en veelvuldig beluisterd.

De afgelopen twee dagen ben ik er niet bij weg te slaan zeg, geweldig dat dit zo stomtoevallig (ik was niet van plan naar de Zwarte Cross te gaan) op mijn pad terecht komt. Een mooie eye-opener ook om me meer in het bluegrass genre onder de dompelen. Meer tips en suggesties zijn daarom ook van harte welkom. Dit is in ieder geval een voltreffer!

Gram Parsons lijkt me een inspiratiebron te zijn voor dit album. Voor de titel van het album is wellicht met een schuin oog gekeken naar John Fogerty's album The Blue Ridge Rangers Ride Again. Helaas is de stem van Knol nogal zwak. De instrumentatie is daarentegen top.

En ook richting het einde van het jaar blijft deze plaat het goed doen! De nummers raken me echt. Ik gooi er een halfje bovenop en zit een plekje in mijn eindejaarslijst te overwegen.