Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - War to End All Wars (2000)

De songs op War To End All Wars dan wel zeker niet eens zo slecht zijn, maar de productie is absoluut belabberd en bij het slechtste wat er de laatste jaren te horen was. Het lijkt wel of de plaat volledig in Malmsteen's woonkamer is opgenomen en zonder al te veel arbeid zomaar event op cd is gekwakt. Heel jammer, want Boals is weer in redelijk doen en met Crucify en Catch22 staan er beste enkele goede nummers op.

Wat ook opvalt is dat Malmsteen wel heel erg in herhaling begint te vallen. Hij heeft natuurlijk wel zijn eigen stijl en daar kan je niet omheen, maar nog meer dan op al zijn voorgaande platen heb je het hier wel allemaal al eens gehoord, en stukken beter ook nog.

Bonus-track "Treasure from the East" is wel een pareltje, zeg.

Ik vind dit tot op heden het minste albums van Yngwie, alhoewel zijn nieuwe plaat 'Relentless' ook erg dicht in de buurt komt om door mij te worden betiteld als minste album.
Er staan wel twee hele goede nummers op; 'Crucify' en 'Miracle of Life'. Die horen echt bij mijn favoriete Malmsteen nummers, maar voor de rest vind ik de nummers vrij matig. En dan heb ik nog niks gezegd over de productie. Die is, zoals daarboven al genoemd, ontzettend slecht.

* de nieuwe plaat Relentless komt trouwens niet in de buurt om betitteld te worden als minste album. Nu ik dat album beter ken, vind ik dat echt een tof album.

Tsja, War to End All Wars staat niet bepaald bekend als Yngwie Malmsteen's beste album, zogezegd. De productie is belabberd, alsof het is opgenomen in een kartonnen doos, en veel van de songs zijn een beetje dertien-in-een-dozijn, of zelfs slecht. Mark Boals is de enige zanger die het meer dan twee albums heeft uitgehouden (lees: die mocht blijven) bij de Zweedse gitaarvirtuoos, maar als je zangopnames door deze productie zo verpest worden, dan zou ik ook vertrekken willen. Echter, onder alle puin ligt best een prima luisterbaar album verstopt. Enkele nummers zijn zelfs heel lekker. Er is helaas wel voor het eerst een stilstand te ontdekken in de stijl van Malmsteen. War to End All Wars borduurt heel erg voort op de sound van Marching Out, Trilogy, en Alchemy, zij het in mindere vorm. Nummers als het moddervette 'Crucify' of de ballad 'Miracle of Life' zijn prachtig en weten de productie te overstijgen. Zo ook de Arabisch-getinte bonustrack 'Treasure From the East. En wie van Yngwie's solo's houdt heeft er hier genoeg om van te genieten. Wie het al een tijdje beu is zal hier echter niks mee kunnen, vrees ik. Daar is deze plaat gewoon te gewoontjes voor en niet bepaald spannend. Grootste zonde: Yngwie heeft ergens een sitar bemachtigd. Drie keer raden wat hij ermee doet? Juist, shredden. Toch jammer na zo'n geweldige periode.

Mark Boals verliet hierna de band en vormde Ring of Fire, welke met virtuozen in de band Malmsteen-getinte power metal speelt, maar dan zonder ego's in de band. De overige bandleden van Malmsteen verlieten ook de lineup en vormden samen met Tore Østby (Conception) en Jorn Lande de legendarische band Ark. Heeft dit album dus toch nog positieve gevolgen gehad.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Odyssey
9. Marching Out
10. Fire & Ice
11. War to End All Wars
12. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1

Het album zelf kan ik gerust 4 sterren geven, de nummers en de stem van Boals. De opener en "Crucify", dat is hoe ik Malmsteen en Boals samen wil horen. Staan een paar mindere broeders op, zoals gememoreerd wordt hierboven... de man valt wat in herhaling en dan krijg je dat, maar ik heb liever deze stijl dan wat hij deed mid-negentiger jaren. De stijl met Soto, Boals (en ook de plaat met Turner) dat is de pure Yngwie, past hem het best.
Maar wat een kut geluid zeg, dat is dan ook de reden dat ik dit werkje in geen 10 of 15 jaar gehoord heb en de reden dat ik geen "sterren" geef. Het enige wat goed klinkt op de plaat is zijn soleergeluid, hoe verrassend. Hij verwijt zijn zangers ego- en diva-gedrag, nee maar zeg... ach, hij kan het weten, hij is de meester. Feit is in ieder geval dat het kut geluid puike nummers als "The Wizard" en "Tarot" de das omdoet, of eigenlijk gewoon de gehele cd. Soms net alsof er een laag stof in de speakers zit, zo dof... maar nee die zijn schoon.

Ring of Fire heb ik idd ook een plaat van, de 2e... een fraai werkje ook, laat Boals nog eens horen wat zijn machtige stembanden allemaal aankunnen.