Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Attack!! (2002)

Degelijke nummers met een zwakke productie en echt wel tenenkrommend slechte teksten en zanglijnen. Zanger op deze cd is Doogie White, en hoewel ik deze zeker tot mijn favorieten van de laatste tien jaar kan tellen (eh dit zowel dankzij zijn werk bij Rainbow als bij Cornerstone) past hij hier toch niet echt in het plaatje. Het klinkt af en toe heel geforceerd en hoe hij uberhaupt de bullshit die Malmsteen hem voorschotelt uit zijn keel weet te persen is gewoon verwonderlijk.

Niet Malmsteen's Finest Hour. Maar voor de fans wellicht nog best te pruimen.

Nou, nou... zo slecht als jij het afschildert is dit helemaal niet hoor.

Ik ben geen Malmsteen-kenner, maar Attack!! is toch een heel goed album. Met Alchemy was hij al weer begonnen aan echte neoklassieke powermetal en sindsdien heeft hij ook zelf zijn platen geproduceerd, wat hij misschien beter aan een ander had kunnen overlaten, maar toch. Zo slecht als War To End All Wars klinkt dit absoluut niet, en het is dus ook een hele verbetering t.o.v. zijn vorige plaat. Sterker nog, nu kunnen we alle nummers beluisteren zonder ons te ergeren.

De sound is namelijk best vet. De drums zijn goed hoorbaar en van goede kwaliteit. De stem van Doogie White komt goed over en totaal niet geforceerd. De gitaren van Malmsteen klinken weer in evenwicht, de bas is goed hoorbaar en het geheel klinkt verre van afstotelijk. Neem daarbij enorm strakke nummers als Rise Up, Valhalla of mijn persoonlijke favoriet Iron Clad, en je kan niet missen. Het Hendrix-uitstapje naar het door Yngwie zelf gezongen Freedom Isn't Free is een welkome afwisseling.

Nee, Malmsteen bied ons hier niks nieuws. Het is hetgeen waar wij allemaal van houden, wat we allang kennen, maar we ons hier niet hoeven te ergeren. Afgezien van de weinige afwisseling en het mindere Stronghold kent deze plaat geen zwakke momenten. Zijn Fineste Hour van het vorige decennium.

vinnut altijd wel knap dat ie zijn fratzen op zo'n houthakkersfender doet

Ik ben het helemaal eens met 'The_CrY'. Ik wilde ongeveer hetzelfde gaan schrijven, maar toen las ik dat stukje, tja, dat slaat eigenlijk alles. Kortom: goed album.

Tja, alleen met zo'n fender strat krijg je zo'n killer geluid. Het speelt inderdaad wat minder makkelijk dan een Ibanez, Jackson, etc (voor snel spelen), maar het geluid is vele male beter. Tenzij je alleen geeft om een dik geluid met veel output. Yngwie doet dat niet, Yngwie heeft smaak en stijl!

Steamhammer heeft aan veel oudgedienden uit de hardrock/metal onderdak geboden of doet dat nog steeds, Malmsteen bleef er zo te zien niet al te lang. Doogie White is een pluspunt, de teksten die hij zingt is geen factor om me aan te storen. Produktie daarentegen vind ik toch wat minder. Alleen die sologitaar klinkt echt goed, de rest staat wat op de achtergrond en is wat dof. Attack!! duurt ontiegelijk lang, maar weet de aandacht wel te behouden. Stronghold vind ik dan ook een mindere, de instrumentale nummers dik in orde.

Tsja, mijn uiterst positieve bericht van acht jaar terug was geschreven door een optimistische jongen die niet alles van deze gitaarheld had gehoord. Nu, inmiddels wat jaartjes ouder (en hopelijk wijzer), en een halve Yngwie-discografie achter de rug, kan ik wat beter snappen waar de kraakjes zitten in deze plaat. Begrijp me niet verkeerd, Attack!! is een goede plaat. Er staan toch zeker voor drie kwartier aan toffe nummers op, Doogie White is een uitstekende zanger, en Malmsteen soleert er lekker op los. Tegelijkertijd is de productie inderdaad niet opperbest. Er valt mee te leven - zo erg als bij de voorganger is het allemaal niet - maar er valt ook mee te klagen. Neem daarbij de veels te lange speelduur en de klaagzang duurt voort. Ook begint het hier, voor wie eerder nog geen problemen had ondervonden, langzamerhand wel duidelijk te worden dat Yngwie niet zoveel meer te vertellen heeft. Attack!! is een album met kop noch staart. Gewoon een verzameling liedjes in de welbekende neoklassieke power metal stijl die hij sinds Alchemy weer beoefend, maar met het - overigens fantastische - 'Baroque & Roll' komt op mij enorm over als een 'Far Beyond the Sun' deel 2. Op zich is een stilistische stilstand natuurlijk geen ramp, zolang de nummers maar van kwaliteit blijven. Voorlopig blijft dat gelukkig nog zo.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Attack!!
9. Odyssey
10. Marching Out
11. Fire & Ice
12. War to End All Wars
13. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1