Jan Akkerman - 75 (2021)

Leuk idee om met al die heruitgaven op vinyl van tegenwoordig eens een dubbelverzamelelpee aan Jan Akkerman te wijden. Ter ere van zijn 75e om er maar een reden toe aan te geven. Bands en samenwerkingsverbanden worden achterwege gelaten om strikt uit zijn solodiscografie te putten. De opbouw is chronologisch geordend en op de binnenhoes staan alle musici vermeld die hem op een nummer begeleiden.

Dat opent met een eigen compositie van 'Talent for Sale' uit de sixties (aka 'Guitar for Sale') met vervolgens een eveneens eigen compositie van 'Profile', begin jaren zeventig. Daarna een eerste hiaat door het ontbreken van het 'Tabernakel'-album en maar liefst drie tracks van het 'Jan Akkerman'-album, niet zo gekke lang na diens vertrek uit Focus. 'Streetwalker' en 'Skydancer' kan je natuurlijk niet omheen en voor het gemak klapt men 'Crackers' er ook maar op.

Het album '3' wordt overgeslagen en 'Oil in the Family' van begin jaren tachtig opent de tweede kant. Zal de single- of edit version zijn en dit is de tijd dat de gitaarsynthesizer ontdekt wordt met alle experimenten van dien. Het openingsnummer van 'Pleasure Point' zorgt voor de nodige rust na het discogestamp van het vorige en 'Funkology' van 'It Could Happen to You' zorgt voor de nodige ontoegankelijkheid. 'Piétons' van 'Can't Stand Noise' werd live nogal eens gespeeld en hier in de single version te horen. Overigens prima dat nummer een stuk in te korten. Ik vind het anders maar wat voortkabbelen.

Derde kant opent met een track van 'From the Basement' met wat toegevoegde gesproken vocalen en 'My Pleasure' van 'Heartware' kreeg nadien nog een nabewerking en stamt oorspronkelijk van het 'Focus'-album met Thijs van Leer. Niet erg dat dit gepiel er in een edit version opstaat. 'Prima Donna' van 'The Noise of Art' is een fraaie ballad en tevens begin van de jaren negentig. 'Puccini's Café' is een ingetogen afsluiter van deze kant en tevens van het gelijknamige album.

Het ontbreken van 'Blues Hearts' is een nieuw hiaat en 'Focus in Time' van halverwege jaren negentig krijgt twee afgezanten. 'Am I Losing You' is overigens een bijzonder fraaie ballad en daarna zijn we met 'Nail the Snake' wel aan een uptempo rocker toe. 'Passion (Acoustic)' wordt overgeslagen waarna zijn laatste drie albums na de millenniumwisseling aan bod komen met een van de beste stukken van 'C.U.' en goede keuzes van 'Minor Details' en 'Close Beauty'.

Al met al een prima compilatie. Iets teveel ballads of rustige nummers, iets te weinig blues was mijn eerste gedachte in de winkel en vooral dat gemakzuchtige van de eerste plaatkant dat ik het even liet bezakken om een paar maand later alsnog te kopen. Nou valt er ook veel binnen jazzrock/fusion maar stilistisch niet voor een gat te vangen.