Glitterpaard - Thursday (2025)

Het Belgische Sparklehorse heeft een nieuw album getiteld “Donderdag” gemaakt. Ik vind het een hele leuke plaat, ook op andere dagen van de week.

Ik kende de band eigenlijk niet totdat ik zag dat ze in ons eigen kleine So What in Gouda spelen op 17 oktober. Beide albums van deze Belgische 'superband' beluisterd en dit is echt onwijs goed! De gedachte aan dEUS is niet ver weg; in die hoek zit het wel. Maar komt dat vooral zien en horen. Tot die tijd beide platen maar op repeat!

Uit liefde voor de muziek van Mark Linkous maakten ze eerst de naam van diens Sparklehorse tot die van hun tributeband en meteen zag een nieuwe superieure Belgische supergroep het levenslicht. In 2022 verscheen vervolgens hun eerste succesvolle debuutalbum met alleen eigen nummers. Nu drie jaar later komt ineens Glitterpaard afgetraind en stampend van ambitie weer in de race, met het album Thursday.

Dat Glitterpaard wordt inmiddels nog steeds in toom gehouden door Philip Bosschaerts van Mintzkov, verantwoordelijk voor zang, gitaar, toetsen, tapes, loops, programming, Johan Verckist van Wardrobe, ook voor zang, gitaar, toetsen, loops, Damien Vanderhasselt van Millionaire op drums, percussie, programming, Sarah Pepels van Portland op zang en toetsen en Frederik Bastiaensen van Marble Sounds aan de bas.

Thursday werd een spannend album dat ze opnieuw zelf produceerden, met dank deze keer vooral aan drummer Damien Vanderhasselt. Alles gebeurde overwegend tijdens die voor de band bevrijdende Antwerpse donderdagsessies, waar ze ver van de dagdagelijkse beslommeringen als in een staat van muzikale mindfulness ongedwongen hun nieuwe songs konden laten ontluiken, waaraan ze gefocust op een gemeenschappelijk doel boetseerden en deze lieten afrijpen. Tijdens die voor hen therapeutische zenmomenten ontstonden enerzijds heel intieme, kleine, maar Sparklehorse-gewijs evengoed geheel uiteenlopende, weirde, maar tegelijk - hoe kort ook - altijd bij elkaar horende nummers. Die zich en surplus altijd zo wezenlijk mooi gelaagd aandienen als je van een Glitterpaard met die stamboom mag verwachten.

Die rechtuite lovesong vol pijn, het schitterende Lost in Your Gold om op mee te deinen, en die bespiegelende, onwerkelijke droom die Quiet Boys is, dat zijn perfecte openers, warme hoogtepunten met een hoog Mintzkov-Sparklehorse-Grandaddy-gehalte. Twee uitstekende melodieuze songs waarin Philip Bosschaerts nog maar eens opvalt als de man die Tom Barman's stem al jaren zo mooi perfectioneert.

Komt er, als Johan Verckist in het maffe Black Page even de vocals en vooral de gitaren overneemt, ineens ook wat meer leven in de brouwerij. Glitterpaard wordt een vuige rockband met schurende en gemeen bassende gitaren in de kruising van Eagles of Death Metal en het glamoureuze T-Rex of verder zelfs nog The Velvet Underground.
Underdressed duwt met zijn trieste diepe piano-noten dan weer helemaal in de richting van een zalig ingetogen dEUS-sound.

In een wolk van weerkerende, spaarzaam jazzy gitaaraanslagen en frele belletjes is in plaats van lol en plezier deze keer Glitterpaard's Big Fun dan toch veeleer Bosschaerts' koortsdroom over verlangen. Dit alles nu, zoals hij het zelf ergens uitlegt, als in een mix van Sparklehorse met Dr.Dre. Mooie duozang overigens weer hier met ex-Portland's Sarah Pepels.

Het vurig instrumentale tussenstukje gebaseerd op een gitaarriff Days of Jupiter zou in essentie voor niet meer dan een brutaal geintje kunnen doorgaan, een 'petit moment de gloire' voor gewezen EU-Voorzitter Charles Michel, die bijvoorbeeld op zijn sappigst de eer krijgt om het "pivotal" moment van de plaatkantwisseling aan te kondigen. Ware het niet dat ook de band op dat moment op een cruciale stand van zijn geschiedenis staat.

Ook de volgende song, Make Me Mine, met zijn ingehouden stuiterend ritme, fijne melodie, schoon aangekleed, is weer een echte sfeermaker. Sterk. Als een Glitterpaard rimpelloos glijdend overheen zijn zachte weemoedige mijmeringen, als over de weidse wateren van de Summer Sea recht op weg naar Essos.

Het sinistere Mythomania blijkt daarop haast een buitenbeentje. Bosschaerts' 'oudste' song, weerhouden in een geslaagde poging om ook eens buiten de comfortzone te creëren. Tikkend als een tijdbom wordt het hier, met zijn vuile r&b-groove, iets tussen Missy Elliot en Kelis verbonden met Millionaire. Ultrakort weliswaar, maar zo destructief in al zijn rauwe vervorming en repetitief gierend krijsen.

Volgt opnieuw - uitmuntend - End Scene, fraai krullend gezang van Bosschaerts op een bedje van simpele gitaarsnaren en een mysterieus kluwen van als nevels wegdeemsterende elektronica.

Nog een klassenummer is dan I've Been Around, een zachtwiegende sleper boordevol positivieve vibes. Verrukkelijk daarbij ook weer die eenzame vocalen van Jeroen Bosschaerts en Sarah Pepels. Even opgewekt tenslotte gaat daarop Thursday met Lay Me Down de laan uit, onder een galmende slidesound waarbij je je minutenlang precies wel in een heerlijke song van Wilco waant.

Na die van Sparklehorse loopt zo nu dus ook het dynamische Glitterpaard met een eigen sound zijn eigen koers. Een hecht vijftal dat al bestond uit stuk voor stuk gedreven musici met een pak ervaring. Op hun Thursday-se donderdagen investeerden ze die, niet zonder oog voor experiment, in een blender gevuld met melancholie en fragiliteit. Eerlijke, ontroerende, helende composities kwamen er op die voor hen meest creatieve vierde dag beetje bij beetje uit en finaal staan die samen voor weer een robuuste en diepgaande luisterplaat. Niet zonder dat paar essentiële muzikale uitbarstingen die er wegens al die ruwe te verwerken emoties gewoon bijhoren. Al zullen die het zachtgehaakte Glitterpaardje van de hoes dan wel even hevig hebben doen steigeren.

Er was een tijd dat ik vol in de Belgische muziekscene dook. Ik heb er veel leuke bandjes door leren kennen.

Nu staat het op een lager pitje, maar zo af en toe komt er een fijne tip voorbij (dank henrie9) en daar is Glitterpaard een mooi gevolg van.

En ja, ook ik hoor er wel een dEUS-echo in terug.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Glitterpaard - Thursday - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Glitterpaard - Thursday
De Belgische band Glitterpaard bracht in 2022 een indrukwekkend mooi debuutalbum uit en overtrof dat album een maand of drie geleden met het wat mij betreft nog veel betere en echt betoverend mooie Thursday

Ik kan niet meer achterhalen waardoor Thursday van Glitterpaard drie maanden geleden uit mijn selectie viel. Met de kwaliteit van het album had het in ieder geval niets te maken, want ik vind het tweede album van de Belgische band al drie maanden prachtig. Thursday is nog wat beter dan het debuutalbum van de band en schuift qua niveau nog wat dichter tegen de albums van voorbeelden als dEUS en natuurlijk Sparklehorse aan. De band uit Antwerpen kiest dit keer voor songs die in muzikaal opzicht behoorlijk zijn volgestopt en dat doen ze ook in vocaal opzicht, zeker wanneer Sarah Pepels nog een laagje toevoegt . Het levert elf songs op die je eindeloos wilt koesteren.

Van de week vroeg iemand me waarom ik in het september verschenen tweede album van de Belgische band Glitterpaard niet heb besproken op de krenten uit de pop. Ik was er eerlijk gezegd van overtuigd dat ik dat wel had gedaan, want ik vind Thursday al sinds de week van de release echt een fantastisch album. Het tweede album van Glitterpaard is op een of andere manier helaas tussen wal en schip gevallen in september en dat is zeer spijtig.

Ik maak het nu goed, want een album dat wat mij betreft jaarlijstjeswaardig is mag natuurlijk niet ontbreken op deze site. De Belgische band Glitterpaard begon meer dan tien jaar geleden als een Sparklehorse tribute band, waardoor de geweldige naam Glitterpaard voor de hand lag. De band uit Antwerpen is al lang geen Sparklehorse tribute band meer en debuteerde in het voorjaar van 2022 prachtig met een titelloos album. Het is een album dat bij mij associaties opriep met een aantal grote Belgische bands, waaronder in ieder geval dEUS.

Het debuutalbum van Glitterpaard haalde in 2022 mijn jaarlijstje en dat kunstje gaat de band drie jaar later absoluut herhalen met Thursday. Glitterpaard bestaat uit muzikanten die hun sporen ruimschoots hebben verdiend in de rijke Belgische muziekscene en dat hoor je. Thursday klinkt nog wat veelzijdiger dan het debuutalbum van de band en staat vol met geweldige songs. Het zijn songs die soms wat meer naar binnen zijn gekeerd, maar het album bevat ook een aantal wat ruwere songs.

De band heeft Thursday zelf geproduceerd en heeft knap werk geleverd. Thursday is een album met een bijzondere sfeer en het is een sfeer die iets toevoegt aan de songs van Glitterpaard. Ik heb nog steeds associaties met de muziek van dEUS en hoor ook zeker nog echo’s van Sparklehorse, maar na twee albums bestaat er ook zoiets als een Glitterpaard sound en het is een zeer aansprekende sound.

De band beschikt in de personen van Philip Bosschaerts en Johan Verckist over twee uitstekende zangers, maar sinds Sarah Pepels de band Portland achter zich heeft gelaten is ook haar rol gegroeid. Met name in de wat meer laidback songs op het album is de zang echt bijzonder mooi. Dat geldt overigens niet alleen voor de zang, want ook in muzikaal opzicht maakt Glitterpaard veel indruk als het wat meer ingetogen speelt.

De wat ruwere songs op het album zijn wat meer rechttoe rechtaan, maar zorgen wel voor dynamiek. Nog veel meer dan op haar debuutalbum heeft de band uit Antwerpen haar muziek volgestopt met bijzondere geluiden en onverwachte wendingen, wat de songs op Thursday voorziet van een bijzondere spanning. Net als Sparklehorse schakelt Glitterpaard hierbij makkelijk tussen wonderschone en juist behoorlijk ruwe passages.

Er gebeurt echt ongelooflijk veel op Thursday, maar het tweede album van Glitterpaard is ook een album met songs die je een voor een dierbaar worden en vervolgens ook blijven. De beste songs op het album zijn echt weergaloos mooi, luister alleen maar eens naar de openingstrack, maar de rest doet er nauwelijks voor onder.

De Belgische band had de lat best hoog gelegd met haar drieënhalf jaar geleden verschenen debuutalbum, maar ik vind Thursday nog mooier en indrukwekkender. De eregalerij van de Belgische popmuziek is goed gevuld geraakt de afgelopen decennia, maar op basis van haar eerste twee albums verdient Glitterpaard absoluut een plekje op deze galerij. Ik ben veel te laat met mijn recensie van Thursday, maar gelukkig ben ik nog wel ruim op tijd voor mijn jaarlijstje. Erwin Zijleman