Bon Iver - SABLE, fABLE (2025)

Denk dat als dit album na Bon Iver, Bon Iver was uitgebracht een stuk beter zou scoren.

Voelt als een logische opvolger van dat album. Zeker geen stap terug. SABLE is 3 keer raak, fABLE moet nog even inzinken, maar Short Story, From, If Only I Can Wait en Day One steken er voor nu bovenuit.

Ik merk dat ik elke dag weer Walk Home op zet. Wat is dat een prachtnummer zeg. Hij moest wel van ver komen! Misschien dat ik er uiteindelijk wel een 3,5 ster uit kan persen.

Mosterd na de maaltijd, maar omdat die latere nummers zo'n andere sound/instrumentatie hadden dan de EP kon ik me niet voorstellen dat Bon Iver een copy-paste van de EP op het album zou doen maar eerder andere studio versies die meer in lijn liggen met de nieuwere (Fable) nummers. Maar bij Bon Iver kan alles wisten we.

Ben helemaal verslingerd aan dit album. Misschien wel zijn beste. Voorlopig mijn favoriete album van 2025.

Jongens, There's A Rhythmn is toch werkelijk hemelbestormend mooi. Die beat die het liedje voortstuwt, de acoustische gitaar, het orgeltje met de pedal en dan komen er ook nog die soulvolle backings bij. Als het nummer dan ook nog gevolgd wordt door zeer fraaie outro, dan kun je me opvegen hoor.

Valt me sowieso wel op dat de meningen hier gematigd zijn. De pers is over het algemeen zeer te spreken over dit album, en ook overzee's wordt vooral fABLE zeer goed ontvangen. Misschien hebben wij hier in Europa meer een singer-songwriter traditie? Begrijp me niet verkeerd hoor, ik geniet ook van SABLE, maar het is vooral fABLE dat dat me op de knieën krijgt.
Schitteronde plaat!

Ik weet niet of er, bij mij in ieder geval, sprake is van gematigdheid. Ik heb eerder hier geschreven dat ik eerst het gehele album wilde horen. Ook schreef ik dat ik het nogal van hetzelfde vond. Maar ik moet op dat laatste terugkomen. Het is ‘gesplitst’ luisteren voor mij. Ja, ik zet het album steeds weer op. Maar ik heb de neiging om de eerste Sable nummers over te slaan en zet het dus bij Fable op. Het singer songwriterachtige van Sable boeit mij niet zo. Daarna ben ik geïntrigeerd want er valt zoveel moois te horen, ontdekkend luisteren en verwondering. Zoals eerder al hier beschreven is het echt goed geproduceerd. Zo relaxed ook en warm. Dit is geen album om even tussendoor op te zetten. Ik heb echt de tijd nodig. Daar vraagt dit album ook om. Ik ben er echt ook niet uit hoe ik dit album moet beschrijven maar het komt geniaal over met diepgang in de gevoelens die het bij mij oproept. De band heeft iets heel moois gecreëerd.

De verdeeldheid en de super brede aankondigingen van prachtige liedjes geeft me het gevoel dat dit album een klassieker gaat worden.

De schitterende muziek van begin tot eind daarentegen, geeft me zekerheid dat dit een klassieker gaat worden.

Ik heb nog steeds geen woorden gevonden, meer dan dit flauwe grapje. Maar ik vind het wonderschoon.
En ik kan me niet goed herinneren waar ik zo op één ooropslag heb genoten van een geheel (probleempje van de tijd maar ook een verdienste hier specifiek).

Awards season. Hoe kan een gevoel wat ik niet ken me zo extreem aanboren?

Vooral de productie is erg mooi dit album. Ik hoor ontzettend veel 80's hier. Niet alleen qua sound maar ook qua gitaarspel dingen die je vooral toen hoorde. Op nummers als "Everything is peaceful love", "I'll be there" en "If only I could wait" lijk je zelfs Roxy Music's Avalon en Prince te horen.

De impact die 22 a million maakte met de vele rauwe randjes is er nu niet, maar dit album is wel weer een erg goede en authentieke toevoeging aan het indrukwekkende oeuvre van Bon Iver/Justin Vernon.

Ik heb het album een paar keer geluisterd. Het is ok, maar het klinkt als wat we kennen, maar dan net even wat minder spannend, minder schurend, minder… nou ja, u krijgt een idee van waar ik heen wil.

Iedereen mag maken wat hij / zij / hen maken wil, maar ik hoef het gelukkig niet allemaal te bewieroken of af te slachten.

100% mee eens, luister het sinds release elke dag (inclusief prachtige outro)! Wat een compleet plaatje... En na 11 dagen 0,5* omhoog.

Je moet 'm wel even laten landen, maar dan dringt de schoonheid van SABLE, fABLE wel in volle omvang door. Hier en daar best wel gedurfde combi's, soul met pedalsteel, dat werk. En ook de plaatdelen, met eerst meer accenten van folk en singer/songwriter en vervolgens meer soul en electronica geven een klankenpallet dat rijk gevuld is, maar ook een mooi luisterspel oplevert. 'Nog steeds één van de grootsten', schreef OOR, geloof ik. Wel herkenbaar.

Tja, het is mijn muziek nooit geweest, maar deze plaat wist zich mijn muzikale universum in te dringen. Een deel, het meer traditionele folk gedeelte, bevalt me redelijk goed. Het andere deel, vooral het middenstuk van fABLE, klinkt uitermate geforceerd in mijn oren en kan ik weinig mee. Beyoncé nadoen werkt echt niet. Tot recentelijk had ik helemaal niets met Bon Iver, dus dit is al een hele vooruitgang.

Beetje vergezochte vergelijking, wat heeft Bon Iver met Beyoncé te maken? Qua muziek lijkt het helemaal niet op elkaar, om nog maar te zwijgen over het stemgeluid van de heer Vernon ten opzichte van Beyoncé.

Dan zou ik eerder Prince noemen, rond zijn eerste twee albums.

Ik zie het vaak voorbij komen, maar ik ontdek het niet (vind het vergezocht), maar blijkbaar mis ik het of zo, want het wordt echt vaak gezegd.

En dan zou het juist moeten aanslaan bij mij en dat wil nog steeds niet echt lukken. Prima plaatje en meer niet voor mij. Ik mis het de laatste tijd wel vaker geloof ik (The Cure nog vers in het geheugen)

Eerste gedeelte vind ik geweldig, 5 sterren, 2e gedeelte komt rond de 3 sterren uit, dus helemaal enthousiast ben ik zeker niet.

Interessant te lezen dat de meningen over deel 1 en 2 zo uiteenlopen. Ik dacht eerst in het Sable kamp te zitten, hou wel van goede folk, maar begin steeds meer naar het Fable kamp te neigen en de eerste nummer over te slaan. Ben ook wel gecharmeerd van wat met name Dijon en vooral Mk.gee doen.
Hoogtepunt is hoe dan ook toch wel There's a Rhythm.

Wat maakt het dat iemand muziek maakt, dat iemand allerlei geluiden bij elkaar weet te vinden die alles samen tot een album maakt ? Wat maakt het dat je al je gevoelens, je emoties, je teksten tot een geheel van uiting maakt wat bij je ziel hoort. Geluiden, noises, instrumenten en zangstemmen die je tot een geheel weet te vormen van wat je anderen wil laten horen.

Is dat je ziel ? Is dat je creativiteit ? Is dat je gevoel ? Is dat uiten van wie je bent ?

Ik luister deze dagen intens naar dit album. Ik ben ergens anders in de wereld en beleef een andere cultuur. Ik zie mensen die armoede lijden, landschappen die ik niet ken maar wel opslok als een spons, dieren die zich totaal niet bewust van mij zijn, insecten die ik als bedreigend ervaar en zij mij ook, ik zit ‘s avonds aan een goed glas brandy die ik samen met nicotine tot mij neem. Ik lees, ik leer, voel mij nederig in dit door de aarde geschapen landschap en beleef intens.

Dit album is mijn score in dit alles, Bon Iver, Justin Vernon heeft dit album met zijn medemuzikanten gecreëerd met een reden, met een boodschap om ons te laten voelen wat zij voelen. En ik beleef het op mijn manier. Ik creëer herinneringen met deze muziek die ik met mezelf meeneem om later weer eens te beluisteren en mijn ogen dicht te doen en het dan te gaan herbeleven.

Maar nu zit ik er middenin. En het is voluit mijn ziel beleven, mijn emoties beleven, muziek te horen die alles compleet maakt voor dit moment. Dat maakt muziek zo waardevol voor mij..

Zoals hier al gemeld zwalkte ik tussen de verschillende kampen in. Ik ben nog steeds van mening dat het concept waarin alle BI stijlen seizoensgewijs worden voorgeschoteld een geweldig concept idee is. Zo krijg je mogelijk ook Best of Both BI Worlds voor je kiezen. Wat wil je nog meer.

Er is meer want tegen het einde van het album (vanaf; I'll Be There) komen er R&B invloeden aan te pas. Nog een derde wereld zeg maar. Wellicht prima gedaan maar die wereld spreekt mij persoonlijk minder aan.

Mijn persoonlijke BI sweetspots zit ergens tussen de ogenschijnlijk kale maar melancholische rijke folk liedjes en de liedjes die zijn aangevuld met subtiele elektronica. Zeg maar grofweg ergens tussen winter en lente…

Die lente ontpopt zich voor mij op gelukzalige wijze volledig met Everything is Peaceful Love. Zo vrolijk kende ik BI nog niet en dat bevalt als afwisseling prima.

Vanaf I'll Be There raak ik de focus kwijt en verlang ik toch weer naar de authentieke songs van de eerste albums. Toch vind ik het een zeer geslaagde worp en als album beter dan i,i waarvan ik Hey, Ma en Salem betoverend mooi vond maar het volledige album zwakker dan SABLE, fABLE

Mijn favorieten;
S P E Y S I D E
Awards Season
Everything is Peaceful Love
Day One

Na alle lyrische reacties deze bon Iver een paar keer via Spotify beluisterd, waar andere luisteraars blijkbaar tot tranen toe geroerd worden, begin ik te gapen om vervolgens in slaap te vallen of iets anders te gaan doen. Hoe dat komt? De mysterie van de emotie, het is niet uit te leggen, maar slechts gevoel.

Ik snap wat je bedoelt, er staan enkele zeer goede nummers op, waardoor ik gemiddeld op 4* uit kom, maar op de één of andere manier grijpt het me niet echt. Terwijl het wel lekker weg luistert. Misschien dat dat het juist is.

Tot dusver heb ik maar één eerder Bon Iver album beluisterd en dat was Bon Iver, Bon Iver. Dat album vond ik erg lastig. Ik hoor en begrijp de schoonheid aan de ene kant, maar ik kon een stuk minder met de manier van de productie van de zang (het achtereen plakken van de zanglijnen van Justin Vernom en daar een lichte echo op zetten). Justin Vernom heb ik in de tussentijd wel vaker naar geluisterd bij The National en Taylor Swift en dat vond ik vaak vrij fijn. Daardoor toch wel geïntrigeerd door dit nieuwe album en er zojuist voor het eerst volledig naar geluisterd. Ik was aangenaam verrast. De zang vind ik bij veel nummers en over het algemeen veel aangenamer, wat voor mij ook gelijk ten goede komt aan het hele album. Voor de een 3,5, maar ik ga deze vaker beluisteren en wellicht gaat ie groeien. De mooiste nummers zijn voor mij Things Behind Things Behind Things, Everything Is Peacefull Love en There's A Rhythmn.

Normaal gesproken ben ik meer liefhebber van de folky kant van Bon Iver, maar op dit album is fABLE me net zo lief. Een heerlijke plaat vol met prachtige liedjes en melodieën. En wat heeft Justin toch een mooie stem, of hij nu laag of hoog zingt. Minpuntjes zijn wel de chipmunkstemmetjes in Walk Home en de scherpe geluidjes in Day One, dat hebben die nummers niet nodig.

Jeetje man. Na 10 keer luisteren. En dan in een ruk nog een keer. Hij komt binnen. Sommige zijn misschien Bon Iver moe en zien dit als meer van hetzelfde. Voor mij is dit toch echt weer vernieuwing. Prachtige stiltes en pure sounds.
Mooie teksten ook. “But maybe you can still make a man from me. Here on Speyside quay” (speyside). “But you know what will stay? Everything we've made” (award season).

Mooie alle uiteenlopende reacties hierboven; voor mij is dit album echt een wonderschone trip. Van begin tot eind. Ik ben wel bevooroordeeld want enorme Bon Iver/Justin Vernon fan. Maar echt; wauw. Alles klopt!

Ja niet normaal. Zeker kanshebber voor song of the year.
En Walk Home . Zo ontzettend mooi.

Ik vind dit oprecht het mooiste album van Bon Iver tot nu toe. Hihi.

Ik ook. Het debuut was heel mooi, maar had ook een 'kijk mij eens zielig zijn in mn hut zijn' vibe. Fraai en rond 2008 bijzonder, maar het kenmerkt ook een bepaalde tijd. De albums die daarna kwamen waren mooi maar soms sloeg ie ook wat teveel door in z'n studio. Teveel stem vervorming en glitches ten koste van de liedjes.

Dit album heeft alles wat bon Iver zo interessant maakt en dan precies goed gedoseerd. Sinds dat ie is uitgekomen luister ik het album dan ook non stop maar het blijft boeien.
Voor mij ligt dat dus aan de combinatie sterke liedjes, knappe instrumentatie en toffe productie. Je blijft nieuwe details ontdekken. Zo viel me gisteren ineens op dat aan het einde van There's a Rhythm de synths uitwaaierenen alsof het liedje uit elkaar valt. Daarmee krijgt Au Revoir nog meer zeggingskracht. Wat een mooie finale!
Ik sluit een toekomstige 5 sterren dan ook niet uit. Dit album heeft alles in zich om een classic album te worden.

Wij spreken dezelfde taal! Parel! Ook echt een koptelefoonplaat; zodat je alle details goed tot je kan nemen. Ik kan geen genoeg krijgen van het einde van deze plaat.

Bon Iver maakt niet alleen een van de beste platen uit zijn oeuvre maar ook een van de beste platen van 2025. Toch al weer even geleden dat een nieuwe plaat zo snel onder de huid kan kruipen. Wat een prachtalbum!

De mooiste platen zijn altijd de platen waar je eigenlijk niet veel van verwacht. Maar, sapperdedosio, deze plaat klinkt hemels, de producent weet wat hij doet!

Heel mooi geproduceerd album. Prachtige subtiliteiten all around. Er is alleen iets in de zangstem van Bon Iver tegenwoordig dat mij een klein beetje tegenstaat/in ieder geval mij niet meer weet te raken.

Klinkt altijd wat als Phil Collins imo als er van die layers overkomen.