Erlend Ropstad - Bright Late Nights (2007)

Damien Riceliefhebbers en bijvoorbeeld Thomas Dybdahl (ook de niet liefhebbers ervan) opgelet! Hier is de Noorse versie (van Rice dus). En dit is prachtig mensen, echt prachtig.

Ik kreeg deze plaat opgestuurd van een lief meisje (vrouw ) die deze plaat had gekocht nadat zij zag staan dat het dus die Noorse versie was van dhr. Rice.

Terecht en moedig kocht ze dit mooie plaatje van haar centjes, van een man met onbekende naam. Een Noorse naam. Een naam die wat mij betreft vaker voorbij gaat komen op deze site. Want ik denk dat veel mensen dit plaatje zal bevallen.

Zo genoeg Jehova-achtige teksten.

Een breekbare, gevoelige mannenstem..een gitaar, piano, vrouw ondersteunt de man met prachtige stem... ach ik kan niet recenseren, gaat deze plaat gewoon tot u nemen.

Te vinden op Soulseek in de welbekende, ontzettend opgeruimde map van HiLL. Of bij uw eigen download en/of cdboer..

4* die zeker omhoog gaan....denk ik toch wel, op zich.

* Maakt reclame. Hard nodig.

Is dat niet die vogel van Kings of Convenience? Of heb ik weer eens de klepel misgeslagen...

Robstad....moet goed zijn

Nee, dat is Erlend Øye.

Ik denk overigens dat dit mij ook wel zal liggen: misschien hare majesteit eens lief aankijken of zij mij pindakaas op mijn brood wil smeren!
Hey Hill jij ook hier?

Ok Aero.

Om Hill niet helemaal alleen te laten staan bij dit album werd het de hoogste tijd om mijn mond hier ook maar eens te openen: de koningin kwam al vroeg aanzetten met een boterham pindakaas en zo kent ons ons weer op deze site
Normaal gesproken kan ik wel wat met een mededeling van heer Heuvel dat een bepaald album de moeite waard is.
Hij zat er deze keer wederom niet naast, de bofferd (die nu vast wel weer kilometers naast zijn glazen muiltje loopt).
Deze keer een bespreking na 1 luisterbeurt, niet gebruikelijk, maar voor mezelf soms wel eens verfrissend.

Al bij opener Rocket weet ik al dat het goed zit. De kwetsbaarheid druipt er van af. Fragiel en breekbaar en soms een beetje bibberig als een Antony maar dan vele malen toegankelijker.
Hoe verrassend is dan My Third Cup. Hoor ik daar een Van Morrisson echo of is het toch dat laidback Jack Johnson gevoel?
Ach, vergelijkingen.... alleen leuk om richting aan te geven. Mijn richting gaat Under Your Window waar de piano wat meer naar voren treedt met een relaxt gitaarspel als ondersteuning.
Eigenlijk een heel eenvoudig nummer. Maar hoe eenvoudig ook kent het toch meerdere lagen met dank aan de vocalen.
Damien Rice heb ik er tot nu toe nog niet in terug kunnen horen, maar dan is het tijd voor Passenger Seat: mooie warme stem, tokkelende gitaar en lief meisje dat mee mag zingen. Cliché? Absoluut. Metershoog zelfs! Erg? Welnee! Ik vind het heerlijk om er een beetje te zwijmelen op mooie liedjes als deze. Alle Rice-haters kunnen dan beter ook met een grote boog hieromheen lopen.
Winona And I: tokkel, tokkel, beetje rock rock, pianootje en dan vooral die warme strot openen. Soms hoeft het allemaal niet zo moeilijk. Soms is het verademend om simpele maar vooral mooie stukjes muziek te horen waar verder niets maar dan ook helemaal niets nieuws te horen is. Zolang het met bezieling gebeurt en fraai wordt uitgevoerd hoort u mij niet mopperen.
Hill had het over een of andere cd-diefstal en toen dacht ik: 'Waar heeft die gozer het over?' Maar het beluisteren van The Great CD Robbery verklaart een hoop. Wederom een Damian Rice-achtig nummer waar vooral de cello opvalt. Wat een schitterend instrument is dat toch! Ik blijf daar een zwak voor houden. Het stemgeluid van Ropstad is heel warm zoals ik al eerder meldde en dat in combinatie met de cello (ligt dicht tegen de menselijke stem aan zegt men) maakt het allemaal prachtig en zorgt voor een sfeertje waar het fijn wegdromen is. Daarbij is de tekst ook nog leuk om te volgen.
Alleen maar triestige popliedjes maken de boel misschien wat te zwaar dus gooit Ropstad er in de vorm van Staying Inside een swingend en redelijk vrolijk klinkend deuntje tussendoor. Het is daardoor wel een lichtgewicht op dit album en doet erg veel aan Jack Johnson denken. De zomer keert weer even terug op deze manier.
Safe and Sound heeft een country-touch gekregen vermengd met folk. Een melancholiek liedje is het gevolg.
Eén luisterbeurt is niet genoeg om te achterhalen waarom Six Months Till X-Mas me nu zo bekend voorkomt. Het klinkt zo ongelooflijk herkenbaar. Mocht ik er ooit opkomen dan zal ik dat zeker nog vermelden. In elk geval hoor ik een van de luchtiger melodieën terug en het doet me gelijk een beetje beseffen dat de zwaardere, melancholieke nummers meer met me doen dan dit. Niet vervelend hoor, maar misschien ietsje te veel wilde frisheid van limoenen.
Op You're A Part Of Me keren de sombere overpeinzingen snel terug. Ook hier weer country-invloeden. Brokeback Mountain flitst door mijn hoofd heen. Ik zie de beelden weer scherp voor me: schitterende bergen, adembenemende luchten en ontelbare schapen. Het past er wel bij.
Zo'n prachtfilm mag natuurlijk op Slow Motion Replay, maar daar is ie misschien iets te lang voor qua tijdsduur en we zijn hier niet op moviemeter. Slow Motion Replay doet me toch weer aan Van Morrison denken. Wel een luchtiger versie. Prima nummer dat niet heel erg opvalt, maar dat vind ik voor het hele album wel een beetje opgaan: het straalt iets bescheidens uit.
De sfeer op Oh Coreen is wederom breekbaar en verstild alsof je bladert in een oud familie-foto-album vol zwart wit foto's uit lang vervlogen tijden.
I'll Be Your Army heeft wat meer soul in zich. De strijkers geven het een warme gloed mee en ik kan er slechts instemmend bij knikken. Misschien hier en daar balancerend op het randje der klefheid, maar hij komt er mee weg wat mij betreft.
Tijdens Shiver besef ik wederom dat de stem van Ropstad me wel erg goed ligt. Het straalt iets rustgevends uit. Een term die ook wel deels de lading van het hele album dekt.

Bij deze dus een bijval voor onze Hill die dit plaatje terecht aan de man wil brengen. Er is zeker een groot publiek voor. Zoek je avontuur dan moet je hier niet wezen, maar voor eenvoudige en zeker doeltreffende liedjes kun je hier best even stil blijven staan. Ik heb het ook gedaan en het beviel me goed. Goed genoeg om er nog heel wat meer keren stil bij te blijven staan.

Nav een in het Noors gezongen album (nog niet op MuMe) eens in het werk van de goeie man gedoken. Hoor idd ook niet De Damien Rice allure in terug maar wat ik hoor is heerlijk. Mooie ingetogen en (soms) sober gespeelde songs die me bijzonder aanspreken.

Yep, herontdekt moois. Klein maar zeer fijn!