If - Double Diamond (1973)
mijn stem
geen stemmen
Verenigd Koninkrijk
Jazz / Rock
Label: Brain
-
Play, Play, Play (3:45)
-
Pebbles on the Beach (4:34)
-
Pick Me Up (5:03)
-
Another Time Around (6:57)
-
Groupie Blue (4:09)
-
Fly, Fly the Route Shoot (4:27)
-
Feel Thing - Part 1 (4:18)
-
Feel Thing - Part 2 (4:54)
-
Feel Thing - Part 3 (3:18)
0
Mssr Renard
geplaatst: 1 september 2019, 20:01 uur
If is hier gereduceerd tot Dick Morrissey met een groepje nieuwe leden, waarvan Clive Davies echt bekend is (als drummer bij Ted Nugent).
Toetsenist Fi Trench is sessiemuzikant en arrangeur en heeft Linda McCartney leren piano spelen.
De andere muzikanten zijn mij onbekend. Ik vind ook niet dat er iets bijzonders wordt neergezet. Leadgitarist en leadzanger Steve Rosenthal trekt alle aandacht en hij is als zanger niet erg bijzonder. Als gitarist ook niet trouwens. Nu is ook Dick Morrissey ook niet een erg goede zanger. Al is me niet direct duidelijk wie waar zingt. Wanneer ze samen zingen is het vooral nogal moeilijk te verteren.
De liedjes zijn erg pop. Behoorlijk pop.
Enige echte lichtpuntje is dat Dick veel fluit speelt. En dat klinkt altijd erg fijn. Een beetje in de stijl van Thijs van Leer/Ian Anderson.
Verder is de productie ook nogal mat, wat er ook voor zorgt dat de plaat niet goed binnen komt.
De voorgaande If-platen waren zo goed, dat deze miskleun wel erg hard aankomt.
Terwijl Dick Morrissey toch echt een favoriet is. Maar deze plaat is dan toch een vlekje op zijn omvangrijke muzikale blazoen.
Toetsenist Fi Trench is sessiemuzikant en arrangeur en heeft Linda McCartney leren piano spelen.
De andere muzikanten zijn mij onbekend. Ik vind ook niet dat er iets bijzonders wordt neergezet. Leadgitarist en leadzanger Steve Rosenthal trekt alle aandacht en hij is als zanger niet erg bijzonder. Als gitarist ook niet trouwens. Nu is ook Dick Morrissey ook niet een erg goede zanger. Al is me niet direct duidelijk wie waar zingt. Wanneer ze samen zingen is het vooral nogal moeilijk te verteren.
De liedjes zijn erg pop. Behoorlijk pop.
Enige echte lichtpuntje is dat Dick veel fluit speelt. En dat klinkt altijd erg fijn. Een beetje in de stijl van Thijs van Leer/Ian Anderson.
Verder is de productie ook nogal mat, wat er ook voor zorgt dat de plaat niet goed binnen komt.
De voorgaande If-platen waren zo goed, dat deze miskleun wel erg hard aankomt.
Terwijl Dick Morrissey toch echt een favoriet is. Maar deze plaat is dan toch een vlekje op zijn omvangrijke muzikale blazoen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.