Steeleye Span - Hark! The Village Wait Live (2021)

In 2017 besloot Steeleye Span om het debuutalbum Hark! The Village Wait integraal live op te voeren, 47 jaar na het verschijnen van de plaat.

Een halve eeuw is bepaald geen korte tijd en er is uiteraard ongelooflijk veel veranderd. Al na het verschijnen van Hark! vertrokken drie van de vijf leden en ook Tim Hart vormt al vele decennia geen onderdeel meer van de band, waardoor Maddy Prior de enige personele overeenkomst is tussen de oorspronkelijke formatie en de band die we hier live aan het werk horen, maar Prior is hier inmiddels zeventig en klinkt zeker live toch niet altijd meer helemaal zoals in haar begintijd.

Het is natuurlijk nooit erg zinvol om een studioplaat en een liveplaat te vergelijken, zelfs niet als ze in dezelfde periode door dezelfde artiesten gemaakt zijn. Live wordt er meer geïmproviseerd, maar moeten tegelijkertijd ook keuzes worden gemaakt omdat sommige stukken live niet altijd speelbaar zijn. Live-opnamen van de oorspronkelijke line-up bestaan voor zover ik weet niet, dus het is hoogstens mogelijk om de opnamen uit 2017 te vergelijken met opnames van dezelfde nummers in een periode die dichter tegen de creatiedatum aanligt, maar dat heb ik verder niet geprobeerd.

Wat in zijn algemeenheid opvalt aan dit live-album is dat het vaak wat harder klinkt, meer als een rockband, zoals bijvoorbeeld in The Blacksmith. Dit is historisch wel verklaarbaar, de originele formatie had nog geen drummer en de drumpartijen op de plaat zijn dan ook niet heel prominent aanwezig. Ik vind het niet altijd een vooruitgang, de zang wordt daar bijvoorbeeld zelfs wat overstemd. Dat is op zich natuurlijk vooral een ‘fout’ van de geluidstechnicus, maar het nummer gaat er begrijpelijkerwijs niet op vooruit.

Verder wordt er wat geschoven in de zangpartijen. De zang op My Johnny was a Shoemaker werd oorspronkelijk bijvoorbeeld keurig verdeeld tussen Prior en Gay Woods, maar hier doen minstens vier bandleden een duit in het zakje. De zang van Gay Woods op Lowlands of Holland, die ik vrij saai vind, wordt hier overgenomen door een man, ik vermoed Andrew Sinclair, maar daar ben ik niet helemaal zeker van. Meest opvallende vind ik dat de lead van Prior op One Night As I Lay In My Bed hier ook wordt overgenomen door een man, vermoedelijk Julian Littman. Misschien vind ik dit nummer nog wel het minst geslaagd uitgevoerd, het klinkt vocaal vergeleken met het origineel nogal schreeuwerig, terwijl het aangepaste arrangement met een veel prominentere vioolpartij juist wel goed werkt.

Toch is het wel fijn dat deze opnamen bestaan. Op de andere livealbums staat eigenlijk altijd relatief weinig materiaal van het debuut, en dat wordt met dit album mooi opgevangen. Toch zijn er genoeg albums waar ik liever een integrale uitvoering van zou horen dan dit debuut.