Don Davis - The Matrix (1999)

Postmodernistische score, erg experimenteel en knap gecomponeerd, een terechte klassieker!

Davis was uiteraard niet de eerste die iets post modernistisch componeerde, maar leuk is wel hoe niet lang daarna bepaalde componisten dit ''fenomeen'' gingen toepassen voor hun score voor een science fiction gerelateerd project. Neem Graeme Revell voor Red Planet. Opvallender is wat Williams met Artificial Intelligence en zelfs later Minority Report deed. Davis zelf groot fan van Williams, gelooft er niet in dat deze beinvloed raakt door zijn Matrix-score. Hij noemde het meer het aanwakkeren.

"Exit Mr. Hat" is een anagram voor The Matrix.

Exit Mr. Hat is technisch ook erg boeiend. Naast de metalen percussie, wat synth sounds en de scherpende violen, maakt Davis gebruik van een halve noten trompet techniek.Een halve noot betekent dus in dit geval dat de trompetnoten zich 2 keer zo snel achter elkaar opvolgen. Wat de spanning vergroot. Jammer genoeg te weinig gebruikt in filmscores

Duurde lange tijd voordat het wat deed. Na jaren groeide deze cd uit tot een van mijn favoriete. Staat dus ook in top 10 van moi.

@Neo: (denk dat jij dit wel weet, hoop ik )

1. Waarom is de cd zo kort? en waar zijn de andere dingen (de training,de oracle muziek)
2. Weet je welk stukje de componist op terug kijkt als zijn favoriete om te schrijven?

Leuke vragen

Vraag 1: Om kort te zijn; boven de 30 min lopen de kosten voor een score uitgaven enorm op.Het heeft met bonden te maken die opkomen voor de rechten van de orkestleden en dat soort zaken. Daar wil ik verder niet te diep op in gaan (roep maar als je er meer over wilt weten). Nu staat Varese Sarabande er bekend om scores uit te brengen van gemiddeld een minuut of 30. En waarom staan dingen als Bow Wisk Orchestra (de training) er niet?Iedere componist, dus ook Don Davis, stuurt zijn complete score naar een persoon van het bedrijf wat de score wil uitbrengen, in dit geval Varese.Hier moeten dan keuze worden gemaakt. Waar wil je de nadruk opleggen in de slechts 30 min die het mag duren.Underscore zoals het stuk met het Orakel, is te kort en is buiten die scene wel omringd door underscore, allemaal niet geschikt voor een uitgaven. Gebrek aan interressante ontwikkeling. Nu werd het resultaat: wat actietracks, een paar atonale tracks, wat mysterieuze geluiden met koor. Heel belangrijk is ook om eventueel sleutelscenes moeten gewoon op de uitgaven. Daarom is het ook dat de track Bullettime erop staat. Ook al is het misschien niet de meest aansprekende track. Er vallen dus veel slachtoffers; alsof Subway Fight niet een van de meest gedenkwaardige stukken is, zowel muzikaal als visueel.(natuurlijk is elke seconden van alles wat Davis heeft gecomponeerd gedenkwaardig )

Vraag 2: Natuurlijk had Davis zo zijn tracks waar hij met heel veel plezier aan heeft gewerkt. Sowieso werkt een filmcomponist vaak wel met veel enthousiasme aan een heel project.Op zijn audio commentaar op de dvd en in allerlei artikelen sprak hij over genoeg tracks die hij geweldig vond om te schrijven. Maar de enige keer dat hij letterlijk de woorden ''favoriete track'' gebruikte was met ''Jump Program/The Big Jump/Free Your Mind''.

Nou John Doe zeg het eens, stort jij hart eens uit na de volle mep te hebben gegeven

Ja, ik ben nu pas begonnen met het luisteren van alle Matrix scores. Van de week ook The Animatrix voor het eerst gezien (daar zal ik zeker 4 sterren voor geven als ik erop kon stemmen). Ook heb ik nog een keer The Matrix 1 (de enige die ik op DVD heb) bekeken en hierbij meer op de muziek gelet. Door de overweldigende boeiende gebeurtenissen, visuele vormgeving en dialogen die elkaar snel opvolgen kon ik daar niet echt goed aandacht aan besteden, maar de muziek zet wel de sfeer neer natuurlijk.

Nu ik op de muziek ging letten, viel me op dat die ook perfect was en daarmee op het niveau van de film was. Doordat ik nu wat meer met The Matrix bezig ben krijgt alles ook een zwaardere lading. Wat me opvalt is dat de muziek erg natuurlijk overkomt terwijl het zo modern is, het komt heel echt over...alsof het niet door een menselijk orkest is ingespeeld Erg vloeiend opkomende instrumenten, maar ook is de balans tussen spanningsmuziek en rustige muziek erg mooi. Dat muziek kan uitbeelden dat er snelle verplaatsingen plaatsvinden, er ondergronds een waarheid te vinden is, dat er iets loert (agents/sentinels) of dat een zeker persoon de macht heeft dingen te veranderen. Dat doen deze nummers. Ze geven zoeen passende ondertoon aan de scenes, dat je met een heel passend gevoel zit te kijken. Elke seconde is goed, en sommige stukken zijn wonderlijk mooi. Zoals het laatste nummer me deed denken aan Also Sprach Zarathustra - (A Space Odyssey 2001 Theme) (daar heeft Don Davis gewoon een paar notenstringen van gebruikt denk ik) - en het deed er amper voor onder!

Andere Matrix albums zouden ook de stap naar 5 sterren kunnen maken in de toekomst, als ik ze vaker luister groeit het daar misschien naartoe. Ik heb nu ook hernieuwde interesse in The Matrix 2 en 3 en laat ze voor me op DVD branden, mijn beoordeling van Reloaded (2,5*) zal dan wel iets omhooggaan.

Zo, het voelt goed om even m'n hart te hebben uitgestort. Dat is duidelijker dan een clichetekst als 'kort maar krachtig' bij dit album te zetten.

Vergis je er niet in dat hier en daar overduidelijke (metalen percussie) en onopvallende ''niet menselijke'' geluiden te horen zijn, zelfs haast een melodie (alhoewel die term al erg ver gaat ).In de film heb je de kilte van de machines die zo prachtig door de synthsizers verwoord wordt. En tegenstellingen in het orkest: het menselijke en het niet-menselijke worden steeds tegenover elkaar gezet. Er wordt een boel mee gespeeld door Davis.

Also Sprach Zarathustra - (A Space Odyssey 2001 Theme)

(er zijn er maar weinig die dat eruit weten te halen)

Het probleem met dit soort zaken is dat iedereen van elkaar steelt, bewust of onbewust.Het komt dus vaak voor dat iets zo enorm ergens anders op lijkt. Opzettelijk in dit geval? Ik weet het niet zeker, maar in verhouding tot The Matrix zou dit zeer goed passen, met achterliggende gedachte zoals het was gebruikt in 2001.Wagner is duidelijk, daar heeft de componist het zo vaak over gehad, ook enkele andere invloeden.Maar mocht ik ooit nog eens een interview kunnen regelen met Davis (en daar zit ik al maanden op de azen!) Bij deze Mr. Davis (zou die hier kijken): ik wil een interview!

En ik raad je echt aan om de complete scores te luisteren want oh wat mis je veel! (en dat zou zonde zijn )

Toen Don Davis trouwens begon aan The Matrix score werd al snel duidelijk (ook al bij het componeren van Bound), dat de Wachowski Brothers het niet zo op thematisch werk hadden.En dan specifiek niet voor het romantische werk.Alles wat hij geschreven had, werd als demo gebracht op de piano of synthesizer door de componist.Dit om een soort van gerustheid te bieden aan de regisseurs. Maar weinige zullen geen demo's pikken.Het is als controle die weg is.Er was slechts 1 stuk (Unable to Speak) wat niet als demo gebracht kon worden, omdat hiervoor een special techniek werd gebruikt.Maar om daar even niet verder over te gaan, voordat het afdwalen wordt. Hij speelde dus in principe alles voor de broers.Op elke mogelijke manier probeerde hij ze van bepaalde dingen te overtuigen, waar ook vooral bij het process van Reloaded veel ''agressie'' naar boven kwam.Ze wilde liever geen thematisch werken, ze houden van techno/rock muziek.Vandaar nummers als Dissolved Girl en Wake Up in de film.Davis probeerde ze langzaam aan steeds meer te laten beseffen dat er een liefdesthema voor Neo en Trinity geschreven moest worden.Na lang zwoegen stemde ze in.Er wordt ook weleens beweerd dat de broers behoorlijk gevoelloos konde zijn.Toen Davis op eindelijk het liefdesthema kon presenteren als demo, gebeurde er iets met de broers.Stel je voor, een componist die met volle passie een diep emotioneel liefdesthema speelt en er zitten twee mensen met een merkwaardige blik te kijken.Misschien moest het nog even doordringen.Maar nee hoor, de componist stond daar zijn stinkende best te doen, met grote gebaren en een energie om u tegen te zeggen, en er gebeurde iets, eigenlijk niets.De reactie van de broers nadat het stuk gespeeld was, was een moment van: ''Ok, what the hell is this?''.De blik was sterk vertegenwoordigt.Het was uiteraard hunm beslissing of het wel of niet gebruikt zou worden.Uiteindelijk wist Davis ze er toch van te overtuigen.Hoe vraag je je af? Geen idee.Dat zegt wat over de kwaliteiten van Davis.

Gelukkig maar dat Davis beetje gepusht heeft met z'n liefdesthema. Leuke anekdote.

Eerste score was voor mij nogal zoeken, duurde eerlijk gezegd wat lang vooraleer ik de score beetje kon apprecieren. Mooiste momenten van deze uitgave is Welcome to the Real World met het vioolmotiefje en de jongenssopraan, echt zeer mooi. Alle Main Title tracks van de hele trilogie zijn geweldig, dat van de eerste score nog het meest. Zo onrustig, zo knap en zo alles omvattend.

Revolutions vind ik de beste van de 3. Meest indrukwekkend, beste uitwerking van de thema's en natuurlijk Trinity Defenitely, Neodammerung en Spirit of the Universe als machtige tracks.

Zoals je waarschijnlijk wel weet is Main Titles/Trinity Infinity een geplakt geheel van twee tracks.Infinity componeerde hij eerder, waar de atonal see sawing brass uit voortkwam. Toen hij de scene bekeek met Trinity vluchtend over de daken voor Agents, zat er een moment in waarop ze over twee daken springt en de straat zichtbaar is. Deze leegte moest worden opgevuld door iets. Sommige componisten zullen hier een moment van stilte in acht nemen, of gewone trompet of hoorn een lange toon aan laten houden. Hier kwam hij dus met het idee van de see sawing oorspronkelijk.Pas later toen de effecten waren aan gebracht en dus de intro klaar was, had hij het idee om de see sawing hier te introduceren. Alleen kijkend naar de Main Titles, is deze het meest ingetogen en mysterieuze van de drie. Begrijpelijk,want ook de film was het meest ingetogen in het begin en er stond nog niks op het spel, oftewel dat mocht nog niet duidelijk zijn. Juist die ontwikkeling in Reloaded naar iets groters en in Revolutions naar het oneindige der oneindige.

En nog even over het liefdesthema in het geval van Anything is Possible, even niet kijkend naar de kleinere rendatie op deze score uitgaven in Ontological Shock. Het moment dat Trinity de schone slaper Neo wakker kust, als een sprookje, gaf Davis de kans om het thema er weer bij te halen. Haast stilletjes en ingetogen en een tikje mysterieus. Maar zo was het oorspronkelijk niet bedoeld.Het was grootser en romantischer, misschien wel bombatischer, wie zal het zeggen. Eenmaal getest voor een publiek, ging deze manier van het benaderen van hun liefdesthema huppakee het raam uit. Hoe zou dat dan geklonken hebben? Waarschijnlijk zoals de uitwerking in ''Neo Miraculous'', als Neo Trinity's leven red in Reloaded.Bombastisch groots en misschien voor sommige wel iets over de top. Zou die aanpak van het thema in Reloaded dan niet afgekeerd moeten zijn door de broers? Nee dat kon niet, aangezien test publiek hier geen kans voor had.

Maar genoeg voor nu

Voor de geinteresseerde, ik heb een transcript gemaakt van Don Davis zijn commentaar voor The Matrix, die op de regio 1 dvd te vinden is:

link

(veel plezier bij het lezen )

waar staat de tekst?

Ik vind deze soundtrack beter als reloaded maar minder als revolutions. 4*

Foutje. Hierbij als nog

Prachtige Soundtrack, Davis zijn beste Score!! Waarschijlijk heeft Davis hierdoor zijn naam op de componistenkaart gezet (ook wel zijn eerste stap in de filmwereld). Goede Soundtrack 4,5*.

Ik vind m erg goed. Maar hij duurt nog geen half uur. *3,5

Dat is waar, maar ondanks dat zitten er toch nog goede nummers op?

Zekers! Hele goede nummers zelfs!. Misschien laat ik me te veel beinvloeden door de lengte van het album.

Dan lijkt mij dit een typisch geval van onderwaardering van je eigen waardering. Hoop nog steeds dat er eens complete officiele uitgavens komen, want deze muziek is werkelijk fenomenaal.

Hoewel ik geen grote Don Davis fan ben, ben ik toch altijd diep onder de indruk van zijn Matrix scores. Met name Revolutions vind ik altijd erg goed, ookal komt dat meer omdat de CD uitvoering van deel 3 mij het meeste ligt.
De score van deel 1 zette de toon voor de rest van de serie, en dat deed het op een baanbrekende manier. Klassiek geïnspireerde muziek in een modern jasje in combinatie met techno geörienteerde muziek, wat met name goed werkt als score onder de film. Maar ook op CD komen de meeste nummer goed tot hun recht.
Maar net als bij Reloaded ben ik niet echt te spreken over de uitvoering van de CD. Ook hier is weer te weinig muziek van Davis, ookal zijn gelukkig de aan mij totaal niet bestede 'music inspired by' achterwege gelaten.

score: 3,5*
0,5* aftrek vanwege de veel te korte speelduur.
Dus 3* voor een helaas ondergewaardeerde score.

Ik verlaag m'n stem naar 2,5. Na een paar keer luisteren moet ik helaas concluderen dat ik 'm toch niet zo heel geweldig vind. Sorry Neo

Matrix heeft een heerlijke soundtrack. Vooral Bullet/Time.

Heerlijke soundtracks 4,0*

Ik hoor geruchten over een special edition van de score van The Matrix met een beperkte oplage. Heeft iemand hier info over?

EDIT:

Laat maar. Ik heb het al gevonden. Je kan hier meer info vinden. Klinkt wel tof. Er zijn maar 3000 exemplaren.

Die uitgaven is ondertussen alweer 2 jaar geleden op de markt gekomen: Don Davis - The Matrix - the Deluxe Edition (2008)