McKinley Dixon - Magic, Alive! (2025)

Even opletten Slowgaze

En: McKinley Dixon in Paradiso

(fucking maandag....)

Slowgaze had 'm al gezien en inmiddels ook gehoord; mooi werk weer. Het concert sla ik even over; inderdaad, een maandag en nou ja, Amsterdam.

Slowgaze heeft privileges? En ik maar wachten tot 6 juni...

Slowgaze klust af en toe bij als muziekjournalist. Het is het wachten trouwens zeker waard, al je lekker ging op z'n vorige werk; weer wat meer in de orkestrale sfeer van For My Mama and Anyone Who Look Like Her.

Rapper Mckinley Dixon bouwt duidelijk aan een totaalplaatje dat deels meer weg heeft van een audioboek dan slechts een muzikaal project. Met de nadruk op hechte familiebanden en nostalgische herinneringen voelt een nieuw album dan ook een beetje als “je had er toen bij moeten zijn”. Des te verder hij in zijn carrière komt, des te meer ook wordt dat gevoel versterkt. Waar hij op voorganger Beloved! Paradise! Jazz​!​? nog gebruikmaakte van veel herkenbare aanknopingspunten door middel van culturele- en mythologische referenties, keren hij en zijn muzikale vriendengroep op nieuweling Magic, Alive! meer en meer in zichzelf.

Opener Watch My Hands geeft een sfeerzetting voor het overkoepelende concept en laat de vrienden en -familie zien, die zorgeloos met zijn allen buiten zitten. “Live, live, live, live, live, live from the kitchen table. That we moved to the backyard ’cause the house got packed out” klinkt het zomers en meteen al refererend naar Live! From The Kitchen Table van het voorgaande album. Gelijk weer dat familiaire tintje!

Bevangen door de energie van de buitenlucht en de zon ontstaat in Sugar Water gezamenlijk het plan om het pijnlijke verlies van een dierbare ongedaan te maken. Nee, niet metaforisch, maar echt deze keer, Met magie! Diep vanuit de betonnen vloer herrijst hij “Saw in awe the concrete cracked and birthed a new host.I seen him swing his hand, he cut down a whole light post.Was happy when I seen him, his dance a beautiful sight. Now I take a step back, seen him in a different light, goddamn. What I done did? What have I promised him?” zo luidden de laatste zinnen van de track. Oeps, was het wel zo’n goed idee?

De dualiteit van leven en dood, goed en kwaad, het duiden van- en de consequenties van magie – zie daar het zwaarbeladen maar toch luchtig aanvoelende concept van dit album. Zonder dus al te veel te leunen op het geven van handvaten voor de luisteraar. Zo moet je vooral bij de les blijven en goed opletten, want lyrics worden in sneltreinvaart afgevuurd en de muzikale energie blijft niet ver achter. Een overweldigende ervaring in vele opzichten en duidelijk energieker dan het meer laidback Beloved! Paradise! Jazz​!​?

Vooral de meer lichtvoetige tracks zetten je op het verkeerde been: harpklanken, orkestratie en klarinet creëren een naïef zorgeloze sfeer die enkel te rijmen valt met nostalgie en zomer in het achterhoofd. Ver weg van melancholie is de ‘rouwfase’ binnen het concept duidelijk gefocust op de drive om door te gaan en de ‘magie van het leven’, wat dat dan ook mogen betekenen.

Als tegenwicht zit de grotendeels instrumentale track We’re Outside Rejoice vol gortdroge jazzfunk à la The Meters en vermengt diezelfde stijl zich heel goed met een snufje punkrock in F.F.O.L. Wanneer die orkestrale lichtvoetig en jazzfunk energie samengaan, ontstaat er een filmische 70’s vibe die maar moeilijk vast te pinnen is. Een mooie, muzikale conclusie, of een oneindige loop?

In de staart van het album krijgt de luisteraar die er naar zoekt ook zo’n soort conclusie: wat is magie? “Baby boy, just come here, never fear. Lemme pull a quarter from behind yo’ ear If I show you how to do it, and you get the magic right. you can use these tricks to help ya ass take flight” zo wordt de heerlijke verwondering en naïviteit van de ‘truc’ uitgelegd in Listen Gentle. De boodschap in de titeltrack neemt vervolgens diezelfde munt en mijmert ““Going through this now, shit, it really got me believing to live forever is to tell the stories of who light up ya eyes. We ran, we danced, survived, we fly. That’s magic alive!”

Wat magie toch weer minder concreet maakt en in het metaforische trekt? Het was een mooi einde geweest van dit album. Echter, afsluiter Could’ve Been Different ontpopt zich tot een ware ouroboros (lees: de slang die zijn eigen staart eet) en snijdt plots een nieuw onderwerp aan over zelfrespect, ontplooing en eigenwaarde. Er is geen begin, er is geen eind – tot de volgende keer!

Geschreven voor Written in Music..

Vorig jaar gezien op dezelfde locatie! Was wel echt genieten!

Dit album bevat wel weer alle ingedrienten van zijn voorganger(s). Mooie organische productie van een live band met intense bars van McKinley. Zet de plaat met liefde op!

Word er af en toe goed nerveus van. Dat is meestal geen pluspunt bij hiphop voor mij, maar bij jazz ben ik daar wel aan gewend. Fascinerend eigen geluid wel en ik ben er toch wel gecharmeerd van, zeker ook van de meer orkestrale stukken en sowieso sterke raps. Live viel ik er bij in slaap de vorige keer in Rotterdam. Had 'm met deze nieuwe plaat live graag een herkansing gegeven, maar 21.45u op maandagavond is niet te doen.

Toch wel echt gruwelijk goed album hoe vaker ik 'm draai!

Halfje erop; had er veel naar geluisterd, daarna eventjes laten liggen, maar nu draai ik 'm weer heel vaak. De voorganger is wat mij betreft net ietsjes sterker, maar hier weet Dixon z'n orkestrale neigingen en strakkere, beat-gerichtere nummers goed bij elkaar te brengen. Het zit hem ook in de fantastische, fantasievolle details: muzikaal, maar ook tekstueel. Elke keer krijg ik weer een glimlach van hoe Dixon over de poster aan zijn muur rapt, waarna Blu het stokje overneemt en als die poster terugpraat. Heerlijk.