Skunk Anansie - The Painful Truth (2025)

Ah, ze zijn er nog steeds. En zo klinkt dit album ook wel. Iets bedaarder, maar dat was op de laatste albums ook al hoorbaar.

Gewoon een fijn, niets aan de hand album van Skunk Anansie. Maar voor het echte werk van deze band moet je toch echt terug naar de eerste twee albums (en ook die waren niet spectaculair, maar gewoon lekker om naar te luisteren, net als deze).

Wel mee eens, behalve dat over de eerste twee albums, die vond ik wel degelijk spectaculair, met een aantal alt. rock klassiekers er op die het ook nog steeds goed doen bij mijn zoontje nu. Maar goed, dat kan ook de roze bril der nostalgie zijn...
Wat dit album betreft: het luistert goed weg en Skin is nog altijd goed bij stem, het probeert ook hier en daar wat nieuws, maar het schiet er helaas toch nergens echt uit.

Gedegen, maar niet memorabel. Hopelijk doen ze nog wat festivals aan, dat lijkt me dan wel weer leuk.

Als je het album een aantal keer luistert hoor je pas dat dit tot het betere werk behoort. Skin is heel goed bij stem, beter dan het wat toch wat bedaagde, verveelde, ietwat onverschillig, wat ze een paar jaar liet horen op live optredens die op YouTube te vinden zijn. Het optreden bij Jules Holland voor dit album is heel erg goed, ondanks dat ze hoorbaar door een verkoudheid geplaagd wordt.

Zoveel moderne rock en vlijmscherpe teksten hoor je anno 2025 niet meer. De meeste muziek wordt platgeschreven door teams en bergen met engineers en producers. Skunk Anansie klinkt bijna fris in vergelijk tot de eenvormige formuletroep die uitgebracht wordt.

Alleen daarom al: koesteren.

Na een paar keer beluisteren, is deze plaat toch wel gegroeid. Skin is fantastisch en ondanks dat het allemaal wat minder agressief is, is het nog zeker wel energiek. Al met al toch een leuke verrassing een nieuw album van deze band.