The Flower Kings - Love (2025)

The Flower Kings komen wéér met een nieuw album met een ouderwets lelijke hoes.

Eerste single How Can You Leave Us Now!? klinkt mooi.

In mijn speurtocht naar nieuwe muziek voor het eerst aanbeland bij The Flower Kings. Hoewel ik de naam al veel langer ken (en dacht dat de band al uit de jaren 70 stamde) vandaag als eerste nieuwkomer het album Love beluisterd.

Ik was aangenaam verwacht. Een reis door Pink Floyd en Moody Blues, soms denk ik Fish-achtige stukjes te herkennen. Aangenaamd verrast dus.

Hoewel het lekker wegluisterd, vind ik de wat zwakkere nummers ook meteen de moeite waard om over te slaan.

Het vorige album 'Look At You Now' was voor mij een lichte tegenvaller. En album in de categorie degelijk, maar weinig spannend. Het album miste spannende wendingen, een fijne riff, een opvallende melodie.

'Love' borduurt hier een beetje op voort, maar nummers als 'We Claim The Moon', 'How Can You Leave Us Now' en 'Wall Of Shame' tillen dit album toch naar een iets hoger niveau. Het is jammer dat daar tegenover toch weer de nodige fillers staan. Wijsheden als Less is more of schrijven is schrappen zijn aan Roine Stolt niet besteed.... Een kritischer benadering van het materiaal op deze plaat en de speelduur terugbrengen naar een minuut of 55 dat dit album een stuk evenwichtiger gemaakt.

The Flower Kings leveren altijd. Ook al is niet ieder album even sterk als bijvoorbeeld “ The Sum of no Evil”
, toch ben ik altijd weer verheugd over het hoge niveau. Er is zoveel te horen, vooral met de koptelefoon, en het klinkt allemaal heel verzorgd. Op dit album ook weer geen zwak nummer, hoewel ik de langere ‘epics’ toch wel mis, omdat ik denk dat ze op hun sterkst zijn in de langere instrumentale gedeelten..

Echt genieten van begin tot eind. 1 van hun betere. Knap gedaan Roine❤️

Man man, wat een mooi plaatje van deze heren. Wel toegeven dat deze al een aantal keren heeft gedraaid.
Met weeral heerlijke gitaarpartijen. Net zoals de nieuwe Motorpsycho is ook deze een aardige lange brok.
Maar zeker goed verteerbaar.

In de afgelopen jaren merkte ik dat ik te snel 'iets' vond van de laatste worp van Roine. Dan was ik in mijn blijdschap voor nieuwe muziek van hem, iets enthousiaster dan de kwaliteit van het totale gebodene verdiende. Dat merkte ik dan op, als ik mijn recensie of opmerking op deze site na een tijdje herlees, terwijl ik dat betreffende album nog eens luister. Nooit echt slecht, maar ook niet meer geweldig. Nu mezelf echt meerdere weken en langdurig aan deze plaat gelaafd.... en dit is voor mij echt een album dat is geland en die ik momenteel vaker opzet dan de laatste Karmakanic of het laatste werkje van Neal Morse. Hoewel ook niet slecht. Maar dit is echt van een groots niveau. Met een kop, een staart en heel veel prachtige melodieën. Ondanks de lengte, luister ik hem ook steeds van begin tot eind, omdat het echt een geheel is. Deze gaat er ook zeker op vinyl komen. Dat verdient dit album.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Nog steeds ben ik van mening dat Roine wat kritischer kan zijn op wat zijn albums haalt, maar ik ben gaandeweg toch steeds enthousiaster over dit album. Halfje erbij.

83/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl