1
Mssr Renard
geplaatst: 1 september 2019, 10:05 uur
Weer zo'n machtig mooie jazzrockplaat van het Britse If.
Muzikaal is het een vervolge op de eerste If-platen. Dus een mooie mengeling van jazzrock en wat meer typisch britse classic rock. Dat laatste komt ondermeer door de rauwe rockstem van Hodkinson en het heftige gitaargeluid van Terry Smith. Verder wordt er weer veel ruimte ingebouwd ook voor de toetsenist en de twee saxofonisten om te soleren.
Zoals wel vaker bij If worden lange instrumentale songs afgewisseld met meer FM-vriendelijke kortere songs met tekst. Het is zo heerlijk hoe goed dat werkt bij de band. Omdat de band zo een smakelijke arrangementen heeft zijn ook de kortere songs erg lekker. Zo kent Waterfall een heerlijke fluit-solo in het midden, waar Tull en Focus nog jaloers op kunnen zijn. Het is zowat een folkprog-nummer in plaats van flitsende jazzrock. Daarmee bewijst de band wel hun veelzijdigheid.
De twee lange instrumentale songs trekken ook de aandacht. Zij zijn de de start- en het sluitstuk van de plaat: het energieke jazzy Sector 17 en het rockende Svenska Soma.
De band speelde de nummers 'live' maar dan in de studio met het publiek aldaar aanwezig, wat ervoor zorgt dat de muziek erg organisch klinkt. Dus wel degelijk een studioplaat maar met een rauwe live-sound. Er zijn aldus geen overdubs en er wordt zo min mogelijk gebruik gemaakt van studiotrucjes. Al is de plaat natuurlijk wel perfect afgemixt.
Dit zou de laatste plaat worden in de klassieke line-up. De bandleden zullen stuk voor stuk nog groter succes tegemoet gaan. Saxofonist Dick Morrisey zal de bandleider blijven maar dan met een heel nieuwe line-up
Zo wordt drummer Dennis Elliott miljonair in de band Foreigner.
Zanger Hodkinson gaat naar Darryl Way's Wolf.
Toestenist John Mealing vertrekt naar Passport en daarna naar Strawbs.
Gitarist Terry Smith en saxofonist Dave Quincy formeren de band Zzebra, waar ik nog nooit eerder van heb gehoord.
Deze plaat zou in de Verenigde Staten verschijnen als Waterfall, maar dan met een gehusselde songlist en zelfs nieuwe nummers op de plaat, wat er voor zorgt dat het eigenlijk een andere plaat is geworden, maar ongeveer vergelijkbaar met If 4.
Muzikaal is het een vervolge op de eerste If-platen. Dus een mooie mengeling van jazzrock en wat meer typisch britse classic rock. Dat laatste komt ondermeer door de rauwe rockstem van Hodkinson en het heftige gitaargeluid van Terry Smith. Verder wordt er weer veel ruimte ingebouwd ook voor de toetsenist en de twee saxofonisten om te soleren.
Zoals wel vaker bij If worden lange instrumentale songs afgewisseld met meer FM-vriendelijke kortere songs met tekst. Het is zo heerlijk hoe goed dat werkt bij de band. Omdat de band zo een smakelijke arrangementen heeft zijn ook de kortere songs erg lekker. Zo kent Waterfall een heerlijke fluit-solo in het midden, waar Tull en Focus nog jaloers op kunnen zijn. Het is zowat een folkprog-nummer in plaats van flitsende jazzrock. Daarmee bewijst de band wel hun veelzijdigheid.
De twee lange instrumentale songs trekken ook de aandacht. Zij zijn de de start- en het sluitstuk van de plaat: het energieke jazzy Sector 17 en het rockende Svenska Soma.
De band speelde de nummers 'live' maar dan in de studio met het publiek aldaar aanwezig, wat ervoor zorgt dat de muziek erg organisch klinkt. Dus wel degelijk een studioplaat maar met een rauwe live-sound. Er zijn aldus geen overdubs en er wordt zo min mogelijk gebruik gemaakt van studiotrucjes. Al is de plaat natuurlijk wel perfect afgemixt.
Dit zou de laatste plaat worden in de klassieke line-up. De bandleden zullen stuk voor stuk nog groter succes tegemoet gaan. Saxofonist Dick Morrisey zal de bandleider blijven maar dan met een heel nieuwe line-up
Zo wordt drummer Dennis Elliott miljonair in de band Foreigner.
Zanger Hodkinson gaat naar Darryl Way's Wolf.
Toestenist John Mealing vertrekt naar Passport en daarna naar Strawbs.
Gitarist Terry Smith en saxofonist Dave Quincy formeren de band Zzebra, waar ik nog nooit eerder van heb gehoord.
Deze plaat zou in de Verenigde Staten verschijnen als Waterfall, maar dan met een gehusselde songlist en zelfs nieuwe nummers op de plaat, wat er voor zorgt dat het eigenlijk een andere plaat is geworden, maar ongeveer vergelijkbaar met If 4.
* denotes required fields.
* denotes required fields.