Djrum - Under Tangled Silence (2025)

Three Foxes Chasing Each Other

Djrum is en blijft één van de grootste innovatoren binnen de UK bass scene, met zijn mix van techno, dubstep, jazz, neoklassiek, drum & bass, en 2step, hij is ook objectief een geweldige producer, maar of ik een heel album van dit soort nummers wil luisteren is weer een andere vraag.

Waxcap

Op papier zou dit helemaal in mijn straatje moeten passen, maar er is tot nu toen geen enkel nummer dat me echt weet te raken.

Zijn vorige plaat is 1 van de beste zaken wat vorig jaar uitgekomen is. Ik heb die wel maximum tien keer opgezet. Eigenlijk moet je hem gewoon een set zien spelen. Dan komt het uit, thuis is het toch wat minder evident.

Al met al best een vervelende en ietwat zenuwachtige plaat. De neo-klassieke invloeden zijn wat mij betreft aardig cheesy en ook de rest is weinig verrassend of opzienbarend. Had hier best hoge verwachtingen van, maar die worden wmb niet ingelost. Maar we gaan deze nog zeker een heel aantal keer draaien, wie weet vallen er nog kwartjes.

Wat een genot voor de oren. Ik begin met 4 sterren maar dat zou nog wat omhoog kunnen gaan na wat verdere luisterbeurten.

Bij eerste beluistering… vind ik het een zeer verrassend 'spektakelstuk'. Het ‘gemak’ waarin van de ene in de andere muziekstijl wordt omgeschakeld… van klassiek naar dubstep v.v. en anders en het verschillend instrumentarium en dito geluidseffecten die de revue passeren, composities die ineens weergaloos weten toe te slaan, bijna explosief... en dan weer een zachte landing maken in schoonheid.

(4.0-4.5)

Djrum Is Back to Blow Up Electronic Music Once More | Bandcamp Daily - daily.bandcamp.com

Interview met DjRUM/Felix Manuel:

Heb het nog een paar keer vaker geprobeerd, maar dit gaat het voor mij niet worden.

Zoals -SprayIt- reeds aanhaalt zijn de neo-klassieke arrangementen wat te kazig van aard. Over het algemeen vind ik de arrangementen te zwak. Het blijft vooral te oppervlakkig ingewikkeld.

Het blijft uiteraard een moeilijk genre om telkens de gevoelige snaar te raken, ik denk dan aan andere artiesten als Clark, Andy Stott die hier wel tegenaan grenzen en ook afwisselen tussen sterke en een stuk minder sterke producties.

Dit kan je idd wel 'a mixed bag' noemen: in een tijdsbestek van ca 20 minuten van Go Go Penguin-achtige ritmes en structuren via broken beats (Tobim) naar neo-klassiek.

En mijn lief trekt neo-klassiek slecht: kitsch - dus dat betekent solitaire beluistering en dat verloopt in mijn geval - bij herhaling - niet naar wens.

Tuurlijk - net als bij Colorado - zitten er lekkere 'hapjes' bij - Three Foxes Chasing Each Other bijv. Maar Galaxy In Silence valt echt tegen - vind dat meer iets voor onder/achter documentaires.

Als geheel biedt dit album bijv niet wat Compro of Shed - regelmatig ook switchend van stijlen binnen één album - wél kunnen bieden: aantrekkingskracht, bindend vermogen. Zal het nog wel eens draaien - voorlopig kom ik op 3,25* - maar rond naar boven af; minder kan altijd nog als het tegen blijft vallen.

Zit wat te kauwen op voorgaande posts. Nee, het zijn geen Nils Frahm arrangementen, maar de combo neo-klassiek en ingetogen beats pakt hier wel erg goed uit. Ik zet de plaat vooralsnog vaak aan. 4*

Nils Frahm, hier op MM best zwaar gehyped, kan overigens ook best plat uit de hoek komen. .
Maar moet ook eerlijk bekennen dat ik die neo-klassieke componisten wat ontgroeid ben en tegenwoordig een stuk meer kan genieten van klassieke componisten als Gurdjieff, Don Shirley en good old Chopin.

Eerlijk is eerlijk - snap ook niet waar die referentie naar Nils Frahm vandaan komt. Ik noemde 'em niet - heb ook niet zo veel met Nils Frahm; zijn oeuvre is, naar mijn mening, behoorlijk omvangrijk en te snel in elkaar geschroefd. Vrees dat zijn populariteit alhier mede gebaseerd is op een relatief beperkt muziekpensum en/of peer group thinking/belonging. Als ik neo-klassiek denk, zou ik eerder Arnalds, Johannson of iets van het Denovali label noemen, bijv Greg Haines. Denovali is sowieso een fijn label.

Waar het mij om ging is dat dit album gewoon niet mijn aandacht voor de hele duur vasthoudt, terwijl het als zgn leesbegeleider apsoluut disfunctioneel is. Vind het werk van Hecq/Ben Lukas Boysen dan veel aantrekkelijker en ook de andere door mij genoemde artiesten bieden meer.

Ook de rustige stukken hebben iets Djrum-grilligs met een eigen geluid, deed me beetje denken aan het pianospel van Emahoy Tsegué-Maryam Guèbrou, maar misschien is dat weer teveel eer. Ik vind dit een geslaagd relevant album met een zekere boodschap van de maker. "Blowing up the electronic music"