yeule - Evangelic Girl Is a Gun (2025)

Artiest om in de gaten te houden. Eko draai ik iig al vaak deze week!

Dudu is ook lekker! Dit gaat een leuk album worden.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: yeule - Evangelic Girl Is A Gun - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: yeule - Evangelic Girl Is A Gun
De vorige twee albums van yeule stonden vol met muziek die je nog nooit eerder had gehoord, waardoor het deze week verschenen Evangelic Girl Is A Gun misschien wat gewoontjes klinkt, maar er valt weer genoeg te ontdekken

Met de vorige twee albums haalde yeule mijn jaarlijstje en in beide lijstjes wat het een wat vreemde eend in de bijt. De albums van de muzikant uit Singapore bevonden zich, zeker op het eerste gehoor, ver buiten mijn muzikale comfort zone, maar er viel ook heel veel moois te ontdekken in de bijzondere muzikale universum van yeule. Op het deze week verschenen Evangelic Girl Is A Gun klinkt het allemaal wat minder futuristisch. Veel songs op het album klinken zelfs als redelijk conventionele popsongs, tot ze toch weer andere kanten op schieten. De vorige twee albums van yeule blijven unieke albums, maar ook Evangelic Girl Is A Gun mag er zeker zijn.

Ik omschreef de muziek van de uit Singapore afkomstige muzikant yeule, die zichzelf omschrijft als een non-binaire cyborg, in mijn recensies van twee eerder verschenen albums als muziek van de toekomst en ik was zeker niet de enige die de muziek van yeule futuristisch vond klinken.

Het tweede album van yeule, Glitch Princess uit 2022, was een vat vol tegenstrijdigheden. Het album klonk zweverig maar ook verrassend aards, bombastisch maar ook subtiel, kil en afstandelijk maar ook intiem en warm, experimenteel maar ook toegankelijk en zo kan ik nog wel even doorgaan. De muziek van yeule klonk totaal anders dan de andere muziek van dat moment en ook anders dan de muziek uit het verleden. Het zijn omschrijvingen die ook op gingen voor het in 2023 verschenen softscars, dat minstens net zo ongrijpbaar maar ook net zo fascinerend klonk als Glitch Princess.

Het alter ego van de uit Singapore afkomstige maar tegenwoordig vanuit Londen en Los Angeles opererende Nat Ćmiel, die werd geboren als Natasha Yelin Chang, komt deze week weer met een nieuw album op de proppen, Evangelic Girl Is A Gun. Bij muziek van de toekomst denk ik tegenwoordig helaas vooral aan door AI gegenereerde meuk, die alles wat eerder gemaakt is combineert in fantasieloze muzak. Voor de muziek van yeule moet ik daarom maar iets anders verzinnen, al is het maar omdat het geluid van de muzikant uit Singapore inmiddels op zijn minst enigszins bekend klinkt.

Enigszins bekend, want yeule borduurt op Evangelic Girl Is A Gun deels voort op het geluid van de vorige albums, maar slaat ook weer net wat andere wegen in. Het nieuwe album van yeule klinkt flink consistenter en zeker ook toegankelijker dan de vorige twee albums en dat is niet alleen omdat ik inmiddels gewend ben aan de muziek van yeule.

Evangelic Girl Is A Gun flirt veel nadrukkelijker met mainstream pop dan Glitch Princess en softscars en klinkt hier en daar als een album waarvoor ook de grote popsterren van het moment zich niet zouden schamen. Dat is aan de ene kant jammer, al is enig houvast op zijn tijd ook wel prettig. Het is bovendien zeker niet zo dat yeule opeens dertien in een dozijn popsongs maakt.

De songs op Evangelic Girl Is A Gun kunnen nog steeds alle kanten op en kiezen net zo makkelijk voor aanstekelijke melodieën en catchy refreinen als voor ruwe passages en het nodige experiment. Ook op het nieuwe album laat yeule zich beïnvloeden door uiteenlopende genres binnen de pop en de rock, waarbij zowel wordt aangesloten bij de ‘coming of age’ pop van het moment als bij de wat deprimerende rockmuziek uit de jaren 90. Hier blijft het niet bij, want yeule sleept er nog veel meer bij op Evangelic Girl Is A Gun.

Waar de muzikant uit Singapore op de vorige albums een eigen muzikale universum creëerde, is het nieuwe album ook niet zo heel ver verwijderd van Saya Gray’s briljante SAYA, al hoor ik ook heel veel verschillen tussen de twee albums. Ik kan me voorstellen dat liefhebbers van muziek die ver verwijderd blijft van de toegankelijke popsong het nieuwe album van yeule een lichte tegenvaller vinden, maar als liefhebber van zowel de toegankelijke popsong als de popsong waarin het avontuur domineert kan ik wel wat met Evangelic Girl Is A Gun. Ik ben nu al benieuwd naar de volgende stap van yeule, want het blijft een fascinerende muzikant. Erwin Zijleman