The Michel Petrucciani Trio - Pianism (1985)

Met: Michel Petrucciani (piano), Palle Danielsson (bass), Elliot Zigmund (drums)

Het blijft een uitermate intrigerende persoonlijkheid deze Michel. Doordat hij werd geboren met osteogenesis imperfecta werd hij niet veel langer dan een meter. Toch is de dwerggroei bij deze erfelijke aandoening is lang niet het ergste. Het feit dat botten heel snel kunnen breken en dat men zeer vaak ziek is, is een veel naarder verschijnsel. Het heeft er bij Petrucciani voor gezorgd dat hij zijn hele jeugd weinig buiten kwam en geen aansluiting vond met leeftijdsgenoten. Voor één ding had hij daardoor alle tijd: piano spelen. En dat is duidelijk te horen, hij valt echt in de categorie wonderkind met zijn virtuoze en razendsnelle techniek. Het feit dat elke aanslag bij hem twee keer zoveel moeite moet hebben gekost maakt het des te indrukwekkender. Anyway, zijn enorme talent leverde hem op 18 jarige leeftijd al een contract op met een platenmaatschappij, als 20 jarige jongeman dook hij de studio in met Lee Konitz en deze plaat perste hij er nog eens 2 jaartjes later uit voor Blue Note.

Op deze plaat speelt hij samen met 2 doorgewinterde muzikanten uit de jazzscéne: Palle Danielson op bas en Elliot Zigmund op drums. Danielsson maakte ondermeer deel uit van Keith Jarrett's Europese kwartet en Zigmund speelde veel samen met Bill Evans in diens laatste jaren. Interessant is dat zowel Jarrett als Evans duidelijk het spel van Michel Petrucciani hebben beïnvloed. Het past dan ook allemaal prachtig in elkaar.

Bijzondere keuze, maar Petrucciani begint zijn plaat met een ballad. Op ballads treedt zijn snelheid iets naar de achtergrond maar zijn virtuositeit blijft als een paal boven water. Het is alsof elke noot als vanzelf uit de mouwen vloeit. Over het algemeen is zijn spel zeer melodieus en virtuoos van aard maar hij maakt tussendoor ook humorvolle referenties naar Monk. Op de meer uptempo composities van zijn eigen hand zoals de twee daaropvolgende nummers hoor je zijn enorme technische vaardigheden. En de aanwezigheid van Evans is door de hele plaat voelbaar. De warme melodieuze clusters van noten, afgewisseld met improvisaties die lijken te dansen op de bas van Danielsson. De uitvoering van 'Night and Day' is behalve de melodie nauwelijks herkenbaar. Het swingt als een tiet en is een prachtig voorbeeld van de enorme technische vaardigheden van Michel.

Dit is jazz trio 2.0 muziek. Heerlijke interacties en uitstekend samenspel met een grote rol voor de bassist. Het ontstijgt zeker het niveau van een standaard trio plaatje. Het is allemaal in het rijtje van Bill Evans, Oscar Peterson, Mulgrew Miller enz. Wereldschokkend is het nergens, zeer innovatief ook niet. Maar heel erg lekker is het wel. Het swingt en het stemt vrolijk. Daarnaast doet het je weer eens versteld staan waar een mens, ondanks al zijn beperkingen, toe in staat kan zijn. Misschien is het inherent aan de beperking maar ik heb als VSO docent eens een jongen met een soortgelijke beperking in de klas gehad. Die had een soortgelijk doorzettingsvermogen en deed vooral alsof er niets aan de hand was.