Gaahls Wyrd - Braiding the Stories (2025)

Net nu ik begon te hopen dat er eens heruitgaven van Til Evighet en Til Et Annet van Trelldom te koop aangeboden gingen worden, werd ik geconfronteerd met nieuw werk van Gaahl's Wyrd.

Het is mijn eerste kennismaking met Gaahl’s Wyrd. Mijn eerste ontmoeting ermee voelt als het betreden van een droom die al lang gaande is. Fluisterend en zwaar van betekenis, maar ook vertrouwd als een landschap dat je alleen uit verhalen kent. Braiding the Stories vlecht inderdaad verhalen, maar het zijn draden die al eerder gesponnen zijn, door anderen.

De geest van Opeth waart gretig rond in de zachte melancholie en de beheerste dynamiek, alsof Still Life en My Arms, Your Hearse door een Noorse nevel zijn gelopen. Enslaved is eveneens nooit ver weg. De progressieve structuren, het geduld waarmee thema’s zich ontvouwen, de manier waarop blackmetal hier niet beukt maar ademt, is allemaal eerder gedaan. Toch intrigeert de dromerige atmosfeer wel.

Gaahl zelf zingt meer dan ik gewend was. Zijn stem klinkt warm, weemoedig en gedragen. Die roept soms herinneringen op aan de latere Anathema van Alternative 4 en Judgment. Geen theatrale pathos, maar een bezielde fluistering die je meeneemt in het doorleven van het album.

Er zit een zekere mildheid in deze muziek, alsof de woede is losgelaten en er alleen nog berusting overblijft. Het is geen vernieuwende plaat, en iets te vaak klinkt het alsof Gaahl zich verschuilt achter de nalatenschap van zijn invloeden. Maar daaronder zit een verstilde kracht die niet vernieuwt, maar wel overtuigt.

Misschien zijn dit de echo’s van een artiest die zijn verleden niet afwijst, maar herschrijft. Braiding the Stories is geen mokerslag, maar een sluimerende wind in de bergen, met een ondertoon van iets dat nog altijd borrelt.

Het wiel wordt hier niet uitgevonden, maar wel met gevoel opnieuw geschilderd.

"Wat wil je ons met dit lange verhaal nu eigenlijk vertellen, Ed?”
Nou, aanvankelijk wees ik het af want teveel Opeth, Enslaved en Anathema. Gaandeweg heeft de plaat me wel redelijk ingepakt. Niet iets om helemaal kapot te draaien, maar niettemin erg aardig.

Braiding the Stories had een geweldig album kunnen zijn, maar kent helaas flinke inzinkingen. De sterke momenten — zoals het titelnummer, Visions And Time, Time And The Timeless Timeline en vooral Root The Will met zijn messcherpe riffs — laten horen dat de band echt kan vlammen.

Tegenover die hoogtepunten staan echter niemendalletjes als Voices In My Head en And The Now, die de flow stevig onderbreken. Het resultaat is een plaat die op zijn beste momenten overtuigt, maar als geheel onevenwichtig blijft.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Gaandeweg begint dit album me meer te bevallen, en dan met name de gothic-invloeden. De onevenwichtigheid blijft, maar de hoogtepunten zijn wel erg sterk.

Score: 77/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl