Giant - Stand and Deliver (2025)

Het is wel een degelijk AOR album, ik kan de "nieuwe" zanger (Kent Hilli) ook best waarderen, maar het meeste op dit album is toch vrij glad en geproduceerd, zo ook de vocalen. Er wordt wel wat teruggegrepen naar de orignele rauwheid van Giant's eerste twee albums, maar zonder Dann Huff wordt het -logisch ook- nooit meer hetzelfde.

Zou Dann Huff nog zo kunnen zingen vraag ik me af?

Ik snap wel wat je bedoelt. Giant helde vroeger wat meer over naar de blueskant en hier neigt men nog meer naar de bekendere AOR-formules. Ik moet zeggen dat het mij niet verkeerd valt verder. Een ding als het krachtige A Night To Remember zet je onmiddellijk met je donder in de 80s. Met een heerlijk meezingbaar refrein.
Kent Hilli is een goede zanger maar doet nog erg veel denken aan grotere voorbeelden zoals Joe Lynn Turner bijvoorbeeld. Niks mis mee verder maar als je op het bulderende geluid van Huff zat te wachten, zul je teleurgesteld afdruipen.

Al met al kan ik er wel goed mee uit de voeten.

Nu schiet het me te binnen: die zanger lijkt als twee druppels water op Ian Parry van Vengeance en Elegy.

En het is ook nog eens een verslavend album.

Als je ziet met wie Dan Huff allemaal mee heeft gespeeld. Zijn gitaardgeluid heeft veel weg van Steve Lukather. Nu hij weg is is Giant voor mij minder interessant. Zag Giant nog in 1992 in Paradiso

Typische Frontiers release, zowel qua geluid als 'tribute act line-up'. Het zijn goede muzikanten, dat ontken ik zeker niet. En er zit nog wel een origineel bandlid in dat klopt. Om met de naam Giant de sier te maken snap ik uit commercieel oogpunt wel. Maar zonder de zang van Dan Huff is het voor mij geen Giant. Ik vind zelfs het derde Giant album beter dan dit. En dat zegt wat, want dat was ook niet bepaald een hoogvlieger.