Jacob D. Edward - Borderline (2025)

Om dichtbij je diepste gevoelens te komen, werkt het goed om een confrontatie aan te gaan. In gespreksvorm klapt een slachtoffer vaak dicht en kom je geen stap verder. Dan pak je een papier en schrijf je de emoties uit. De behandelaar heeft hierdoor een basis waaruit hij een therapeutisch behandelplan kan opstellen. De uit Volendam afkomstige singer-songwriter Jack Deen kruipt in zijn alter ego Jacob D. Edwards en geeft als dit personage zijn ziel bloot. Borderline biedt geen antwoorden, het zijn veelal geschiedvertellingen die hem verder in dit proces helpen. Hoe bijzonder is het dat hij deze intimiteit vervolgens met de luisteraar deelt?

Tussen de regels door lees je bij Sophie Take Me Dancing dat het niet alleen in zijn hoofd een grote warboel is. Deze ellende zet zich in verwaarlozing voort en het daaruit voortkomende isolement. Een pijnlijke constatering en de juiste keuze dat hij nu met zichzelf aan de slag gaat. Dat opruimen begint met het leeg maken van die overvolle hersenspinsels om deze vervolgens met stukjes aan positief zelfbeeld te vullen. Helpt muziek maken hierbij? Absoluut! Langzaamaan komt de binding met de maatschappij en het gevoel van waardigheid weer terug. Verwacht dus geen krachtig statement, juist breekbare kwetsbaarheid staat centraal. In deze donkere depressieve zonloze dagen is het gemakkelijker om je met Jacob D. Edwards te identificeren. Bijna iedereen is dan een beetje een kluizenaar die naar wat daglicht verlangt.

Op Valentijnsdag staat de liefde centraal en in het geval van Jacob D. Edwards is dat zijn liefde voor muziek. De Bordeline albumrelease is een persoonlijke overwinning die hij dan heugelijk viert. De voordracht van de Sophie Take Me Dancing folk song straalt positiviteit uit en alleen dat is al winst. In veel poëten schuilt een romanticus en in de Musings countryfolk richt hij zich op het heimelijke verlangen naar een ander. Hier ligt die extreme verlatingsangst hem in de weg, die het vrijwel onmogelijk maakt om een relatie aan te gaan. Ook dit gegeven hoort in het borderliner totaalpakket thuis. Jacob D. Edwards moet leren om zichzelf te accepteren, van zichzelf te houden, dan is er pas plaats voor gedeelde liefde. Musings is de twijfel om het introverte karakter open te breken en zijn vuile was buiten te hangen.

Na dit persoonlijke relaas volgt het dieptrieste ontkrachtende Chorus, dat overduidelijk over eenzaamheid, jezelf wegcijferen en het feit dat de omgeving je vergeet, handelt. Feestdagen hebben geen zeggingskracht en meerwaarde meer. Zijn trouwe metgezel Leonard Cohen draait rondjes op de draaitafel, net zolang totdat de naald hem niet meer weet te raken. Gelukkig krijgt dit een heerlijk uptempo vervolg in het licht evangelische Self Portrait. In de duisternis bewapent de zanger zich met hoop om de ochtend te trotseren. Ook In Nomine Patris en het bezinnende zware En Route To The End zoeken het heil in het geloof, een luisterend oor om tot rust te komen. Iedereen heeft zijn zwaktes, perfectie bestaat simpelweg niet. Het schrijnend verhalende Medley benadrukt dit alleen maar, het eindeloos aan nummers sleutelen heeft geen zin.

Il Miglior Fabbro Francis Alban Blake is een waardige eerbetoon gericht aan de filosofische kunstenaar Frans de Blaak die een paar jaar geleden van de aardbodem verdween. Zijn vermoedelijke bewust gekozen dood is hierdoor een groot mysterie. Het postuum verschenen Passages wordt ook door Written In Music niet vergeten en ook Jacob D. Edwards getuigt zijn liefde voor deze bijzondere muzikant. Na het prachtige met mondharmonica inleidende intro van Medusa, volgt de stelling dat je een vriend met stabiliteit nodig hebt om je kijk op kwesties te veranderen. Zo cliché, maar oh zo waar. Na het afbrokkelende verleden begint de Restatement of Romance heroverweging om zich te herpakken. Borderline is een moedige plaat van een moedige artiest.

Jacob D. Edward - Borderline | Roots | Written in Music - writteninmusic.com