These New Puritans - Crooked Wing (2025)

Helaas is er weinig animo voor deze release, en dan heb ik het niet alleen over musicmeter.
Onterecht, want dit is een erg "mooi" album van These New Puritans. Wat meer gedreun van de drums had af en toe geen kwaad gekund, maar verder ben ik hier zeer tevreden van. Ik heb het gevoel dat 'Crooked Wing' in de herfst/winter nog veel beter tot z'n recht zal komen.

Wordt inderdaad overheen gekeken. En het hapt natuurlijk ook niet gelijk lekker weg. Desalniettemin een gedurfde, buiten de lijntjes kleurende plaat van deze jongens, met Caroline Polachek als gastzangeres.

Eens dat dit een ondergewaardeerd album is maar ik moest ook erg wennen aan het sacrale gehalte van de plaat. Met name de opener moest ik even doorheen komen.... Ik wil het nog wat laten bezinken maar ik meen dat dit een groei album is van jewelste. Vooralsnog **** o.a door het werkelijk prachtige Bells en Industrial Love Song. En wat een bizar nummer is A season in Hell. Wat the hell...ik wil bijna een kijkje gaan nemen...

Litmanen1 zegt: Ik moet bij de opener (en afsluiter) een beetje denken aan "Ride, ride, ride" van de soundtrack van Merry Christmas Mr. Lawrence door Ryuichi Sakamoto. Ik vermoed ook wel een zekere artistieke verwantschap met het YMO-Sakamoto-Japan-Sylvian-complex. En zeker nu met deze plaat die veelal verstilder, soms sacraler (kerkorgels en ijle zanglijnen - 'engel' Polacheck op meerdere tracks), op een enkel moment helser (A Season in Hell) is dan de ook al niet verkeerde voorganger "Inside the rose". Inventieve percussie (:George Barnett, "het broertje van") en toetsengedragen (vocaal ingekleurde) klanktapijten met een sterk melodische-maar-niet-meteen-voordehand-liggende-structuur. Ook de referentie aan Talk Talk komt bij deze verstildere aanpak aanwaaien. Mooie plaat, interessante band (-die ik jammer genoeg onlangs live heb gemist in Bitterzoet). Maar blijkbaar ook niet erg modieus, getuige de beperkte aandacht hier en in de media in het algemeen. Had ik het niet als instagram-tip van Caroline Polacheck (wiens duet met zanger/ hoofdcomponist/toetsenist Jack Barnett; "Industrial love song" één van de hoogtepunten is) opgepikt zou het ook langs mij heen zijn gegaan. Andere hoogtepunten: I'm already here, Goodnight (:dat prachtige gebruik van trompet/hoorn).

brandos de verwijzing naar Ryuichi begrijp ik...maar die moest ik eerst wel even opzoeken...;)
En de Talk Talk referentie is absoluut van toepassing. Het is ook via Talk Talk dat ik een tijdje geleden bij het fenomenale album Field of Reeds ben uitgekomen.
Ik ben dus nu redelijk vaak naar dit album aan het luisteren en het bevalt me steeds beter... Ik kom er nog op terug want het muntje is inmiddels aan het vallen

Ken je die albums die je in eerste instantie niet lijken te bekoren? Je hebt ze in een afspeel queue staan. Toch haal je ze er niet uit. Iets houd je tegen maar je weet niet wat.
Zodoende blijven ze voorbij komen en dan valt ineens toch dat muntje dat niet rationeel te verklaren is. Je voelt het ineens…het werkt.

Daarom begrijp ik dat hier wat minder reacties zijn. Ik was zelf ook niet direct omver geblazen. Met name de extreem sacrale opener had mij zelfs wat doen fronsen. Zo’n erg aanwezig kerkorgel hoor je ook niet vaak in ‘pop’ muziek.

Het is bijzonder wat een beetje geduld en meer luisterbeurten kunnen doen. Ik had meer tijd nodig om het te doorgronden en de achter sacrale mistflarden verstopte schoonheid te ontdekken.

Ja, het is weer een ander type album dan voorgaande TNP albums. Maar het zijn nu eenmaal de puriteinen. Het is naar mijn mening ook minder toegankelijk.

Daarentegen is het wel meer gepolijst dan Field of Reeds (waarmee recensenten het vergelijken). En er is veel te ontdekken. De zanglijnen van Barnett zijn mooier dan op FoR, al vind ik dat wel een fijn ongemakkelijk gevoel geven op FoR. Een soort gevoel dat je bij veel Radiohead albums ook hebt.

De teksten zijn niet altijd volgbaar. Maar net als bij Talk Talk wordt de stem meer dan eens als instrument gebruikt en is het belang van de muziek boven die van de boodschap, zo lijkt. I’m Already here vind ik persoonlijk in die categorie vallen. Meer gemompelde dan duidelijk uitgesproken teksten terwijl de muziek zich naar alle kanten voortbeweegt en de ruimte krijgt. Ook de verstilling is hier mooi toegepast.

Er zijn ook een aantal meer up tempo tracks die op FoR niet echt te vinden zijn (Wild fields en A Season in Hell).

Die nummers zijn bizar. Probeer dat eens te duiden… Doom hiphop? (A season in Hell) Industrial church wave (Wild Fields)? Fantastisch is het iig. Uiteindelijk eindigt het in schoonheid. Dit verzin je niet

Af en toe zijn de nummers letterlijk hemels mooi.(Bells , Industrial Love Song, Goodnight, I am Already Here)

Mijn favorieten;
Industrial Love Song
I'm Already here
Wild Fields

P.s. er is op 11 november een nieuwe track gedropt; The Other Side

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #21 THESE NEW PURITANS - CROOKED WING

6 jaar na hun vorige plaat ‘Inside The Rose’ keren These New Puritans terug met ‘Crooked Wing’. Dat doen ze op een bijzonder ingetogen manier - zowel qua sound als qua press release - want veel tumult was er niet rond dit album. De spaarzame instrumentatie en love it/hate it zang van Jack Barnett zijn dan ook niet voor iedereen weggelegd. Door hun verstilde post-rock soundscapes schilderen de tweelingbroers een soort herfstachtig landschap, dat even mooi als treurig oogt. Invloeden van David Sylvian en het latere werk van Talk Talk zijn dan ook nooit veraf. Eentje voor de muzikale fijnproever.