Playboi Carti - MUSIC (2025)

Ik wil altijd alles een kans geven... En ik ga daar best ver in.

Maar dit heb ik na anderhalf numme uitgezet, wat een ongelooflijke herrie. De mixes zijn heel trashy en als dan de 'melodie' en beats ook nog eens oninteressant zijn is het een recept voor herrie.

Of de teksten zouden dan heel sterk moe.... Laat maar.

Ah, die klassieke mixtape-sfeer album. Een ongelijk volume, wat gehakte overgangen, rauwe raps.
Hij heeft wel altijd wat die chaos omarmt. Net als met die release, hoeveel keer is die nu uitgesteld?

Toch wel een beetje raar dat hij met niemand van het Opiumlabel samenwerkt, geen Ken Carson of zo. Dat had ik nu toch wel verwacht van al die features. Hij heeft ook een aantal grote namen op dit project weten te krijgen: Travis Scott, Future, Metro Boomin, Kendrick Lamar, Lil Uzi Vert. Ik vind vooral de features met Kendrick goed werken, en die met Lil Uzi Vert. En Evil Jordan is voor mij het prijsbeest van het album.

Het is wel echt heel plezant. Niet te high brow. Beter dan ik verwacht had.

Heel dope! Op Pop Out na vind ik alle tracks beter worden na iedere luisterbeurt!

Harde beats, goede featurings, en tja... Playboi Carti. Klinkt als een verkouden Future.

Maarja het klinkt wel heel goed bij tijd en wijle. Crank gaat keihard. Op Trim dropt Future een van z'n hardste verses ooit. En er is nog veel meer te ontdekken met 30 nummers.

In die zin lijkt het niet op het lange album van The Weeknd wat goed van voor tot achteren te luisteren is zonder saai te worden. Dit album kan je gerust op repeat zetten. 3.5 vooralsnog

Somewhere out there, there’s a better and more focused version of MUSIC; the Opium Discord channels are surely hard at work piecing that together. And somewhere else, there’s a version that is safer and bleeds the eccentricities out of him. The MUSIC that does exist is somewhere in between, a flawed, contradictory, inflated, loud, exciting, mainstream-ified, uncomfortable, nostalgic event, but one that is still fixated on the music above all. It might go down as the purest distillation of Playboi Carti. - Alphonse Pierre for Pitchfork.

Weinig stemmen nog, i know. Maar alsnog een bizar hoog gemiddelde voor MuMe waar hiphop platen uit het trap subgenre niet zo worden gewaardeerd over het algemeen

Dit is final-fantasy-opera-trap ofzo, zeer verslavend en verrassend.

Vond Playboi Carti op z'n minst interessant op de Kanye-projecten. Dat, en de hype rondom dit album, waren de redenen om dit te checken. Helaas is dit gewoon kut. Qua producties is het vanaf het begin een bak herrie en je mag blij zijn als er een middelmatige gastartiest (Kendrick, wtf?) voorbij komt, want te lang Playboi Carti is echt een straf. Nee, deze deur blijft voortaan dicht...

Als je niet kunt rappen kun je kennelijk nog prima succesvolle hiphopalbums maken.

Is het album te lang? Misschien. Maar dat wil niet zeggen dat het inzakt.

Vanaf de tweede helft gaat de plaat nog een stapje harder, wat een producties op I Seeeeee You Baby Boi, Cocaine Nose, Olympian en Opm Babi. En Carti being Carti, dit gaat niet om de rapskills of wordplay, maar veel meer om vibe en sound.

Ik ben geen purist, dus zo’n eclectisch album als dit doet het bij mij gewoon goed. De hiphop meets electronic en andere alternatieve rap als JPEGMAFIA en Billy Woods is waar ik echt nieuwe dingen hoor.