The Loft - Everything Changes Everything Stays the Same (2025)

Vrijwel exact een jaar geleden brengt Pete Astor Tall Stories & New Religions uit. Het prijsnummer hiervan is het opende Model Village, een trieste nostalgische kijk op zelfvoorzienende idealistische woongemeenschappen. Eigenlijk bedoeld voor de opnieuw opgestarte samenwerking met zijn voormalige The Loft collega’s waarmee hij ondertussen alweer een aantal jaren muziek maakt. Blijkbaar is de tijd er nog niet rijp voor en ligt er nog genoeg oud zeer net onder de oppervlakte, welke eerst een plekje moet krijgen.

The Loft, de grote belofte die met de indie singles Why Does the Rain? en Up the Hill and Down the Slope geprezen wordt. The Loft die als een van de eerste op het belangrijke Creation Records van Alan McGee tekent. The Loft die op de vooravond van de verwachte grote doorbraak hun meningsverschillen op het Hammersmith Palais uitvechten, en waarbij drieduizend bezoekers getuige zijn dat ze er letterlijk en figuurlijk de stekker uittrekken. Het begon allemaal zo veelbelovend, Hoe gaaf is het om samen met The Colourfield van voormalige The Specials en Fun Boy Three zanger afwisselend het podium te delen. Zo’n kans krijg je als beginnende belofte zelden.

Creation Records is sinds de burn-out van Alan McGee in 1999 non-actief. Terry Hall is ondertussen overleden, maar de leden van The Loft leven allemaal nog. Wat zou het mooi zijn om te besluiten om na veertig jaar toch die debuutplaat af te ronden. En zo geschiedde het. Zanger Pete Astor, gitarist Andy Strickland bassist Bill Prince en drummer Dave Morgan zijn ondertussen zestigers die het muzikale hart nog steeds op dezelfde plek dragen. Tapete Records die ook het recente solowerk van Pete Astor uitbrengt is oprecht geïnteresseerd en Soulsavers bandlid Sean Read die ook in de reïncarnatie van Dexy’s Midnight Runners actief is, wil wel de rol als producer op zich nemen. En zo verschijnt dan toch nog Everything Changes Everything Stays The Same.

Everything Changes Everything Stays The Same rammelt stukken minder dan de psychedelische punk indie van Why Does the Rain? en Up the Hill and Down the Slope. Hoorde je daar nog veel Velvet Underground in terug, nu verleggen ze het accent naar de Paisley Underground sound. Pete Astor heeft dat nasale slacker geluid niet afgezworen, waardoor het nog net zo vertrouwd aanvoelt.

De plaat trapt af met Feel Good Now, maar eigenlijk ligt de basis bij Ten Years. Onder invloed van alcohol, hangend op de bank vertroebelen de onenigheden die de ondergang veroorzaken. Wijzer en ervaringen rijker wordt besloten om een ieder in waarde te laten en dan eindelijk die plaat te maken. Een stukje verwerkingstherapie, maar vooral speelplezier. Gitarist Andy Strickland is alleen maar beter gaan spelen. Dat mag ook wel, daar heeft hij vier decennia de tijd voor gehad.

Maar goed, terug naar het op en neer wiegende Feel Good Now folkrock. De balans en disbalans in het leven. De drank om je beter te voelen, het afkicken om je echt goed te voelen. Eerst hou je vooral jezelf voor de gek, daarna moet ook de omgeving eraan geloven. Dr. Clark is de amateuristische selfmade medicijnman, de dealer waar je dag en nacht op kan terugvallen. Het is de Pete Astor zelfspot verpakt in sixties psychedelica. Storytime ligt in dezelfde lijn, maar voegt daar net wat hallucinerende jaren tachtig new wave klanken tussen. Zo zou The Loft in 1985 klinken, als ze niet met ruzie uit elkaar gingen. Natuurlijk bevat het slopende Killer ook de nodige drugsverwijzingen, al is het hier geen verheerlijking, maar juist een verbitterende terugblik op al die ellende. En dan besef je dat Everything Changes Everything Stays The Same ook zeker voor Pete Astor therapeutisch werkt.

Na het Do the Shut Up sixties soulpop zelfbeklag kleurt de lucht niet langer asgrijs meer en breekt uiteindelijk de zon door. Greensward Days bezit al het verfrissende wat de eindeloze indiepop zomer van de jaren negentig zo mooi maakt. Een zorgeloos tijdperk waarin alleen maar mogelijkheden en geen beperkingen bestaan. De puntige The Elephant scherpte nodigt uit om dat kluizenaar bed te verlaten en de dag positief te beginnen. Uiteindelijk werkt het allemaal naar de melancholische Somersaults berusting toe, waar alle schoonheid samenvalt. Dan is het prima om met het ouderwets rockende This Machine af te sluiten. De roestige scharnieren zijn weer geolied, en het gevaarte komt na een eeuwigheid opnieuw in beweging. Ruzies zijn bijgelegd, een te langdurige rotperiode is definitief voorbij