Omar - Brighter the Days (2025)

Omar is toch wel één van die oudgedienden die album na album blijft maken. Het begon ooit in 1990 en het vorige album is weer 6 jaar geleden. Dit album pakt zoals we van hem gewend zijn naar R&B, pop en soul. Na de intro hebben we bijvoorbeeld het nummer This Thing Called Life die iets herkenbaars heeft zonder dat je er echt de vinger op kan leggen. Het heeft wat weg van de muziek van Stevie Wonder. Won’t Let You Down ken een oldschool R&B vibe. Volle en relaxte sound en bijgestaan door prima rappers. I’ve Been Waiting doet me weer aan de muziek van Musiq Soulchild denken, waar de titeltrack misschien wel het meest vrolijkmakende nummer van dit album is. De blazers vallen daarna op in There’s Much Love in the World en de samenwerking met Raheem Devaugn (en Eric Roberson trouwens) trekken Lovey Dovey in de Raheem Devaughn sound. Research is een prima duet met Honey Larochelle en On My Own kent een meer vintage-soulsound. Via een interlude naar het prima Can We Go Out? En door naar het wel fijne It’s Gonna Be Alright. We Can Go Anywhere is een ontspannen liedje en Latin Salsa bevat (inderdaad) salsa. Ledisi doet helaas aan teveel stemakrobatiek op Holding on to Life waar de rapper op 1234 mij te weinig doet. Afsluiter Love is Like kent een fijne groove. Omar brengt ons wederom een album met genoeg te genieten.