Emmy d'Arc - Braving Fears (2025)

Onlangs de muziek van Emmy d'Arc ontdekt en ben aangenaam verrast. Op de nummers die tot nu toe uitgebracht zijn (vooral Ghosts) heeft haar stem wel wat weg van Sinead O'Connor.
Ben benieuwd naar het volledige album!

Emmy d'Arc - Troy
Hier speelt ze het nummer Troy van Sinead.

Dat speelt ze nog steeds regelmatig.
Ik leerde haar indertijd kennen met Reveal. Wereldnummer!

Mooie authentieke oprechte singer songwriter liedjes gezongen met haar prachtige stem. Soms hoeft het niet meer te zijn dan dat.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Emmy d'Arc - Braving Fears - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Emmy d'Arc - Braving Fears
Deze week verscheen dan eindelijk het langverwachte debuutalbum van de Belgische singer-songwriter Emmy d’Arc en Braving Fears is een sensationeel goed album dat indruk maakt met prima songs en werkelijk weergaloze zang

Braving Fears van Emmy d’Arc moet het vooralsnog doen met bescheiden aandacht, maar het is echt een fantastisch album. Het debuutalbum van het alter ego van de Belgische muzikante Ine Toliants maakt vooral indruk door de geweldige zang. Het is zang die meer dan eens doet denken aan die van Sinéad O’Connor, maar ook een eigen geluid laat horen. Emmy d’Arc tekent voor zang vol gevoel en emotie en het is zang die hard binnenkomt. Het voorziet de persoonlijke songs van de Belgische muzikante van extra lading en urgentie. Het zijn ook nog eens zeer aansprekende songs, die zich stuk voor stuk genadeloos opdringen. Het debuut van Emmy d’Arc heeft even op zich laten wachten, maar wat is het een geweldig album geworden.

Emmy d’Arc, het alter ego van de Belgische singer-songwriter Ine Tiolants, zag ik een paar jaar geleden als support act bij een inmiddels vergeten hoofdact. Wat me van deze avond het meest is bijgebleven is een buitengewoon indrukwekkende versie van Sinéad O’Connor’s Troy. Met een akoestische gitaar, een prachtige stem en heel veel emotie zorgde Emmy d’Arc voor heel veel kippenvel. En dat met een song waar de meeste zangeressen maar beter van af kunnen blijven, want eenvoudig is het vertolken van Troy en het in de buurt komen van het origineel zeker niet.

Toen ik de naam Emmy d’Arc zag opduiken in de lijst met nieuwe releases van deze week was ik dan ook direct heel nieuwsgierig. Braving Fears is het debuutalbum van Emmy d’Arc en het is wat mij betreft een imponerend debuut. Het kippenvel dat ik had bij Emmy d’Arc’s versie van Troy was direct terug bij beluistering van de openingstrack van haar debuutalbum. Angels laat goed horen wat de Belgische muzikante te bieden heeft.

De track opent met akoestische gitaarakkoorden en ingetogen maar echt bijzonder mooie en emotievolle zang. Het is zang die direct iets met me deed en de stem van Ine Tiolants doet nog veel meer naarmate de openingstrack vordert. Wanneer de gitaren wat steviger worden aangezet wordt de zang ook wat krachtiger en uiteindelijk schreeuwt Emmy d’Arc het uit. Kippenvel gegarandeerd.

De Belgische muzikante coverde in het verleden niet voor niets Troy van Sinéad O’Connor, want haar stem doet me met grote regelmaat denken aan die van de te jong overleden Ierse muzikante. Je hoort echo’s van de geweldige stem van Sinéad O’Connor in de opvallende stembuigingen, maar ook de intensiteit van en de hoeveelheid gevoel in de stem van Emmy d’Arc herinneren aan Sinéad O’Connor in haar beste dagen.

Angels is wat mij betreft een van de prijsnummers van Braving Fears, maar na de indrukwekkende openingstrack verslapt Emmy d’Arc niet. Braving Fears is het debuutalbum van een pas 29 jaar oude muzikante, maar je hoort dat ze al flink wat jaren muziek maakt. Je hoort bovendien dat ze een exceptioneel goede zangeres is en een getalenteerd songwriter.

Emmy d’Arc heeft voor haar debuutalbum een aantal persoonlijke en vaak indringende en wat melancholische songs geschreven. Het zijn songs die in veel gevallen redelijk sober zijn ingekleurd met gitaren en piano, maar hier en daar kiest de Belgische muzikante voor wat steviger gitaarwerk, wat het album voorziet van een aangename dynamiek.

Bij beluistering van het album zijn associaties met de muziek van Sinéad O’Connor misschien niet te voorkomen, maar wat mij betreft ontworstelt Emmy d’Arc zich ook aan de vergelijking met het Ierse icoon. Braving Fears is immers in muzikaal en zeker in vocaal opzicht een hoogstaand album en ook de songs op het album zijn stuk voor stuk zeer aansprekend. Emmy d’Arc laat ook wel degelijk een eigen geluid horen met wat meer folky songs en een incidenteel net wat gruiziger uitstapje.

Er is nog niet heel veel aandacht voor Braving Fears, maar het debuut van Emmy d’Arc zou wat mij betreft wel eens uit kunnen groeien tot een van de meest memorabele debuutalbums van 2025. We worden al tijden overspoeld met jonge vrouwelijke singer-songwriters hebben er met Emmy d’Arc een van wereldklasse in huis. Ik ben zelf compleet verslingerd geraakt aan dit album, dat echt de aandacht van een heel groot publiek verdient. Erwin Zijleman

Hemeltergend mooi.
https://open.spotify.com/track/7kXiVUl1CunAOzFVaGezox?si=1zSFWdcCTZa-mleYj6DiUA

6 maart 2022 ging ik in AB Brussel naar Amy MacDonald kijken, maar ik herinner me intussen die avond niet zozeer meer om Amy MacDonald, maar wel omdat ik die avond Emmy d’Arc de eerste keer als voorprogramma zag.
Sinds die avond was het voor mij uitkijken naar haar eerste album. Even geduld hebben was het wel, maar zoals het cliché wil, wordt geduld meer dan beloond.

Met Braving Fears neemt Emmy je mee doorheen haar persoonlijke ervaringen die eigenlijk ook ieder van ons dagelijks kunnen meemaken. Aan iedere luisteraar om de songs te interpreteren en ook de keuze te maken of je de nummers luistert in de volgorde van het album zelf of volgens de volgorde van schrijven zoals aangegeven door de Romeinse cijfers op haar zelf ontworpen artwork.
90’s kid zijnde, heb ik het album gekocht op cd, maar ik kies er toch bewust voor om dit album ook te beluisteren via Spotify in “Romeinse volgorde” om het album zoveel mogelijk te kunnen vatten zoals Emmy het bedoeld heeft.

Eerste nummer in die volgorde is White Flag, een nummer dat eer doet aan de naam d’Arc en een oproep tot vrede in zich draagt, helaas vandaag de dag maar al te accuraat. Van White Flag wordt overgaan naar the Frontline of my mind. Dankzij de speelse gitaarakkoorden kan ieder zich er wel op een luchtige manier in vinden om mentaal toch al eens in een vuurlinie te zitten. Ghosts werd in AB Club vorig jaar officieel voorgesteld als eerste single en bouwt vanuit een rustig begin op naar één van de stevigere nummers op het album.
Daarna volgt voor mij het eerste hoogtepunt: Go On. Een nummer met een sterke boodschap dat muzikaal alles heeft om een radiohit te worden (als de Belgische commerciële zenders gewoon eens de moeite zouden doen om Emmy te spelen). Het begint ook eerder rustig, maar eindigt krachtig in een oproep om altijd door te blijven gaan en vooral nooit op te geven, ook al heb je soms over alles twijfels… Emmy, vergeet dit zeker zelf nooit.
Daarna Hit Me, een voor mij zowel tekstueel als muzikaal luchtigere song die een mooie afwisseling brengt.
Met Back To You ruilt Emmy voor het eerst haar gitaar in voor de piano alsook de prachtige mondharmonica. Ik kan en wil over dit nummer verder niet veel schrijven, luister het en laat het emotioneel even volledig binnenkomen.
Met Behind Your Eyes volgt voor mij nogmaals een hoogtepunt. In tijden van social media en internet draait alles tegenwoordig om de oppervlakkige hypes en likes en kortstondig persoonlijk contact… Maar ikzelf ben toch meer van het échte persoonlijke en vraag me al eens af “what’s behind your eyes that’s what I want to know”. Nu denk ik erbij altijd aan het leuke deuntje van Emmy.
What’s On Your Mind heeft een aanstekelijke gitaarmelodie, en als je het ooit al eens live hoorde, zal het je zeker bijblijven omwille van het loop principe; voor wie dit nog niet kent… Live gaan kijken, is de boodschap!
Vervolgens komt Angels; een song die alles in zich heeft om een tijdloze klassieker te worden. Wacht maar tot die vocale uithaal op het einde, kippenvel gegarandeerd.
Wish I’d Never Met You raakt voor mij op elk gebied een gevoelige snaar. Net als bij Angels kleuren een aantal sterke uithalen dit tekstueel pakkende nummer.
Voorlaatste nummer is The Day. Hierbij krijgt opnieuw de piano volle aandacht. Een rustig nummer dat volledig het pad vrij maakt voor de prachtige afsluiter In The Shadow. En wat die laatste betreft, kan ik kort zijn: dit nummer is het ultieme hoogtepunt dat dit album verdient… Emmy, ik geloof volledig in jou.

Hoewel deze review niet helemaal objectief geschreven werd, was ik op 6 maart 2022 wél een volledig objectief luisteraar die die avond compleet omver werd geblazen en daardoor nooit nog objectief zal kunnen zijn, een pure verdienste van Emmy zelf. Luister dus gewoon naar dit album en ga zeker ook eens live naar haar luisteren… Misschien overkomt jou ook diezelfde liefde op het eerste gehoor die mij overkwam op 6 maart 2022.

we moesten lang wachten op haar debuutalbum, maar dat wachten werd ruimschoots beloond. Voor mij nu al het album van het jaar
12 authentieke songs, sommige heel ingetogen, andere dan weer catchy en up tempo. Mijn favoriete nummer is zonder twijfel "Wish I'd never met you", prachtige muzikale opbouw naar het einde van het nummer toe.
Emmy d'Arc staat voor een mooie muzikale toekomst, zoveel is zeker.

Pareltje!

Ik was pas helemaal mee na een optreden van haar. Op haar eentje on stage op gitaar, piano en/of mondharmonica, soms al eens vechtend met haar pedalboard, met een klok van een stem. En als toetje Troy door haar strot jagen. Sinead zou zeggen dat het goed was. Zeer goed!