Andrew Hill - Grass Roots (1968)

De commerciële knieval van Hill om Blue Note te pleasen. Alleen dat begin van het titelnummer al, zo traag en verveeld monotoon, het klinkt haast als n dikke middelvinger naar de platenbaas. Wel erg azijnpisserig van mij, maar de albums hier omheen zijn wat mij betreft veel spannender en beter. Halfje eraf.

Streng maar rechtvaardig, Tony (als je hier ondertussen nog achter staat)!

Geen slechte plaat zelfs, verre van. Maar ten opzichte van bijvoorbeeld Compulsion!!!!! is dit bijna easy listening. Lee Morgan blinkt de boel wel wat op met zijn energiek trompetspel, dat moet ik toegeven, maar ik ben ook wel een beetje een sucker voor Morgan. Begenadigd muzikant met een turbulent leven, die helaas veel te vroeg is heengegaan. Booker Ervin giet ook een zwierig sausje over de slotcompositie met zijn tenor sax. Maar vooral wat het spel van Hill zelf betreft, blijf ik wat op mijn honger zitten. Misschien lagen de verwachtingen, na Point of Departure en Compulsion!!!!! tot mij te hebben genomen, al te hoog. Je hoort nog steeds dat hij een geweldige pianist is, maar de drang naar vernieuwing en experiment is verdwenen.

3,5 sterren

Ha, ja, ik sta er nog steeds achter dat ik het begin van het album tenenkrommend ongeïnspireerd en slecht vind. Daarna wordt het eigenlijk best vermakelijk allemaal, een beetje de soul jazz hoek in qua sound 'n vibe, maar daarmee blijft het een atypisch Andrew Hill album voor mij. Zeker vergeleken met een Dance With Death (zelfde jaar opgenomen) en Passing Ships ('n jaar later opgenomen), die bij Blue Note onuitgebracht op de plank terecht kwamen. Dan kan ik me zo goed voorstellen dat Hill en Blue Note niet op goede voet met elkaar leefden. Daar is de jazz liefhebber maar mooi de dupe van geworden. Gelukkig zagen ze decennia later het licht nog wel daar bij Blue Note, want beiden zijn niks minder dan 6,0 sterren albums voor mij. Net als Tom Cat van de door jou genoemde Lee Morgan ook is... Top 10 spul voor mij.

Ongeinspireerd en futloos. Het is eigenlijk net Rumproller, waar Hill de titeksong ook voor schreef.

Zo zie je dat een puike bezetting een doel- en zielloze sessie niet kan redden.

Hill heeft in mijn ogen twee stinkers gemaakt, deze en Compulsion. Verschillend laken en pak, maar beide richting- en stuurloos.

Tja, dat Horace Silver een dikke hit scoort met Song for My Father, betekent niet dat elke pianist zo een hit uit zijn mouw kan schudden. Bij Horace zat het ook niet altijd mee, dus hij heeft die hit dik verdiend. Misschien dat Andrew dat ook wilde? Geen idee. Kan me niet voorstellen dat Blue Note erop aandrong. Want dat is hun stijl niet.