Binnen jazz kan ik erg genieten van de interactie. De muzikanten weten, vaker dan bij rockmuziek, het beste in elkaar naar boven te halen. Zo ook bij deze plaat; waarop twee lievelingsmuzikanten meespelen. De plukbas van Charlie Haden klinkt altijd heerlijk warm. Zijn basspel is hier ietwat donker en dreigend. De fluwelen saxofoonklanken van Garbarek zijn emotioneel en indringend. Het contrast werkt uitstekend. Egberto Gismonti was voor mij vooralsnog onbekend, maar hij blijkt eveneens een klasbak te zijn. Zijn piano- en gitaarspel geeft de muziek welhaast een zigeunersfeertje. Hij voorziet de arrangementen van energie en swung . Het resulteert in een erg aangename plaat.