Piers Faccini & Ballaké Sissoko - Our Calling (2025)

Twee van mijn muziekhelden , die samen een album maken. Hier in Nederland nog niet echt opgepikt, enkel bij Real Roots Café zag ik een recensie. Maar in andere landen (Frankrijk, Engeland en Duitsland) is het beter opgepikt.

Eerst even iets over de twee muzikanten.
Piers Faccini is een Brits-Italiaanse singer-songwriter-gitarist-dichter-kunstenaar, geboren in Londen. In 1997 richt hij met Francesca Beard de band ‘Charly Marlowe’ op, maar gaat in 2001 solo verder onder eigen naam. Intussen is hij naar Frankrijk verkast en woont in de mooie Cevennen. Hij heeft 7 solo albums opgenomen en heeft ook albums met anderen opgenomen, waaronder met Dawn Landes. Zijn muziek bestaat uit folk, Jazz, Latin en Afrikaanse invloeden, dit alles wordt vooral akoestisch verweven met zijn poëzie. Geen wonder dat de naam Nick Drake al snel boven komt drijven.

Ballaké Sissoko, uit Mali bespeelt van jongs af aan de kora. Dit is een traditionele eenentwintig snarige harp met een uit de dertiende eeuw stammende traditie. Ballaké Sissoko komt uit een djeli familie, muzikanten die de traditionele verhalen levend houden. Ballake Sissoko, die voortaan in België woont, heeft een aantal solo albums gegeven, maar heel vaak maakt hij albums met anderen. Zeker de albums met cellist Vincent Segal zijn prachtig.

Deze twee artiesten hebben al wel eerder samengespeeld, maar dit is hun eerste album als 'duo'. Het thema is de trek van nachtegalen als inspiratiebron en het volgen van je roeping als thema. Een zeer interessant onderwerp Het is een zachtaardig, boeiend werk, met poëtische teksten vol van natuurbeelden, gecombineerd door Sissoko's complexe, virtuoze spel. En niet echt verrassend is de al eerder aangehaalde cellist Vincent Ségal ook bij een paar nummers van de partij. Maar hij is niet de enige gastmuzikant, anderen bespelen de ngoni en guembri die op subtiele wijze hun aandeel leveren.

Piers Faccini's hoge, zachte vocalen klinken prachtig. De nummers zitten vol verlangen, of het nu gaat om verlangen naar een ander land, een terugkeer naar huis of een verloren liefde. Maar niet alles is weemoedig en rustig van toon : "One Half of a Dream' een lied over een vertrek,, laat een opzwepende kora horen van Ballake Sissokod, terwijl 'Mournful Moon' en North and South' echte woestijnblues zijn. Ook het Italiaanse volksliedje 'Ninna Nanna' mag benoemd worden, een geheel andere song waarbij de cello van Vincent Ségal een belangrijke rol heeft. 'Borne on the Wind' is een ode aan de wind onder vogelvleugels, die tevens een lofzang is op verloren liefde – 'het licht van haar lied is allang verdwenen.

Een prachtige plaat van twee wereld bewoners, die open staan voor allerlei invloeden en hier het beste bij elkaar naar boven halen. Een echte aanrader !!