Charlie Haden / Hank Jones - Steal Away (1994)

Gaaaaap, ik ben weer wakker. Wat een tergend saaie plaat is dit zeg! Gekocht destijds om meerdere factoren: ik hou van de intimiteit van een duo, ik ben dol op blues en spirituals in jazz, en ik heb zowel Jones als Haden erg hoog zitten. Nou moet ik zeggen dat Haden dan wel wat hoger uitvalt, Jones ken ik vooral als begenadigd begeleider. En het is precies datgene, dat ik hier vooral in terug hoor. Ik hoor een uitstekende begeleider op de piano die een aantal leuke riedeltjes speelt. Het gaat nergens daadwerkelijk de diepte in, het wordt nergens spannend, het is nergens hemels mooi en erg intiem is het ook niet. Jones weet er werkelijk geen enkele inspirerende solo uit te flappen, voor zover hij überhaupt soleert: er worden vooral thema's gespeeld, bespeeld en herhaald.

Helaas weet zelfs een klasse-bassist als Haden hier niets spannends van te maken, hetgeen me verbaasd. Hij durft nergens echt de ruimte op te zoeken maar lijkt Jones ook niet echt aan te voelen: nou vooral op technisch vlak wel maar niet in het gevoel. Alsof beide heren wat bladmuziek af spelen en klaar. En als muziek niet heel erg spannend is, kan het wel mooi of ontroerend zijn maar ook dat is het niet. Ik had best wat verwachtingen van deze plaat maar het is helaas een waren tegenvaller. Waarom dan toch 3 sterren? Voor Haden, en voor Jones