Thomas Azier - Power to the People Who Don't Want It (2025)

Zojuist het nieuwe album van Thomas Azier toegevoegd. Een album waarin hij nummers herbezoekt en een nieuw jasje of interpretatie geeft, afgewisseld met mooie poëtische stukken. Het album is in zijn geheel te koop op Bandcamp of tijdens zijn shows op vinyl te kopen. Waarom hij niet voor Spotify kiest is onbekend, maar wie Thomas Azier kent weet dat hij een eigenzinnige en vooral zelfstandige artiest is.

Azier blijft ook op deze plaat een begenadigd kunstenaar die zichzelf en zijn kunst steeds opnieuw lijkt uit te vinden. Zijn concert in de Tolhuistuin was er een voor in de boeken en kan zonder twijfel voor mij geschaard worden onder het beste wat ik ooit zag. Hij is in niets meer de 'poppy' electronicaboy van zijn Berlijn- en Parijsdagen maar weet op miraculeuse wijze wel steeds zijn toegankelijkheid te behouden.

Zijn uitstapjes naar ambient en hardere composities (Collection Of Broken Idea's, Love, Disorderly) gecombineerd met het loslaten van compositieregels (Glossolalia) maken van Thomas Azier al jaren een soort Polderbowie die maar niet opgepikt raakt bij het grotere publiek. Tolhuistuin stond ramvol en nog staat de charmante ietswat schuchtere zanger zijn eigen platen te signeren. 'Ik vond deze set best wel spannend' gaf hij me terug. Ik vond het dan weer spannend om toch ineens oog in oog te staan met iemand die ik enorm bewonder.

Ergens kan een artiest als Thomas Azier niet excellereren onder de grote lampen, de miljoenen blikken, zijn kunst groeit onder trouwe groeilampen van zijn fanschare door heel Europa, daar is geen wereldhit voor nodig. Op zijn nieuwe plaat is het ingetogen, stil, breekbaar. Wie Thomas Azier de laatste jaren live zag weet dat er een beest op het podium staat die zijn weerga niet kent. Kermend, schreeuwend, kronkelend en dan weer geruisloos beweegt hij zich over de planken. Ik kan niemand met hem vergelijken en dat is denk ik zijn allergrootste troef. Geen muziek voor de massa, alhoewel het daar wel goed genoeg voor is.

Altijd balancerend op de lijn van popmuziek en eigenzinnigheid. 4/5.

Thomas Azier - Power To The People That Don't Want It

is overigens alleen te beluisteren op Bandcamp. Mogelijk de reden dat mensen op MuMe deze geweldige plaat nog niet op het netvlies hebben dit jaar? Zonde, want hier staan toch weer schitterende werken op. Slow Revolution begint in zijn verschillende gedaantes één van de beste nummers van Thomas Azier te worden, zeker ook in de uitvoering op dit album. Een luistertip!

Ik ben een schreeuwende in de woestijn, maar dit is wat mij betreft jaarlijstjesmateriaal.

Ik hoorde zojuist een prachtig interview met Azier met Femke van der Laan (Nooit meer Slapen), waar deze EP van "uitleg" wordt voorzien.

Hij staat inmiddels wel op Spotify, trouwens.