Sagittarius - The Blue Marble (1969)
mijn stem
9 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: Together
-
In My Room (2:11)
-
From You unto Us (1:48)
-
Will You Ever See Me (2:15)
-
Gladys (2:48)
-
I Sing My Song (2:47)
-
The Blue Marble (3:01)
-
Lend Me a Smile (3:12)
-
I Still Can See Your Face (2:54)
-
I See in You (3:13)
-
Cloud Talk (2:36)
-
In My Room * (2:10)
-
Navajo Girl * (2:41)
-
I Guess the Lord Must Be in New York City * (2:32)
-
I Still Can See Your Face * (2:56)
-
Will You Ever See Me * (2:24)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur:
26:45
(39:28)
0
geplaatst: 16 december 2011, 17:16 uur
Jammer dat Michele O'Malley niet meedoet met dit project.
Zij maakte Present Tense mede tot iets bijzonders, en wel bijzonder mooi.
Voor de rest is deze plaat prima in orde.
Zij maakte Present Tense mede tot iets bijzonders, en wel bijzonder mooi.
Voor de rest is deze plaat prima in orde.
0
geplaatst: 11 september 2012, 16:14 uur
Gary Usher zingt jammergenoeg het meeste zelf ...... Het zijn de zang bijdragen van Curt Boettcher en Chuck Girard ( van The Hondells ) die deze plaat nog naar een voldoende tillen want Usher zingt als alsof hij een examenproef moet afleggen voor zangles ........
1
geplaatst: 12 februari 2014, 19:49 uur
Ik snap deze score hier echt niet, zo laag voor een bovengemiddeld goede plaat?
Akkoord, in vergelijking met de vorige plaat van Sagittarius is dit wel een aantal stappen terug; die was fenomenaal goed.
Gary Usher doet het wat mij betreft prima hoor,soms wat matjes. Maar daar moeten we maar doorheen kijken. Dat is voornamelijk de stap terug. Als je de twee goddelijke stemmen van Boettcher(vooral Boettcher) en O'Malley moet opvangen dan sta je gewoon al twee stappen achter.
Daarnaast is dit veel minder sunshine-pop en ligt de focus meer op de psychedelische elementen. Dat resulteert in een hoop geëxperimenteer met geluiden en een hoop gegons van fuzzy gitaren.
Wellicht dat,als deze plaat was uitgebracht onder een andere naam, had deze op een stem a 3,88 gestaan. Dat had reëler geweest.
Akkoord, in vergelijking met de vorige plaat van Sagittarius is dit wel een aantal stappen terug; die was fenomenaal goed.
Gary Usher doet het wat mij betreft prima hoor,soms wat matjes. Maar daar moeten we maar doorheen kijken. Dat is voornamelijk de stap terug. Als je de twee goddelijke stemmen van Boettcher(vooral Boettcher) en O'Malley moet opvangen dan sta je gewoon al twee stappen achter.
Daarnaast is dit veel minder sunshine-pop en ligt de focus meer op de psychedelische elementen. Dat resulteert in een hoop geëxperimenteer met geluiden en een hoop gegons van fuzzy gitaren.
Wellicht dat,als deze plaat was uitgebracht onder een andere naam, had deze op een stem a 3,88 gestaan. Dat had reëler geweest.
* denotes required fields.
* denotes required fields.