Marc Almond - Violent Silence (1986)
mijn stem
11 stemmen
0
geplaatst: 11 oktober 2007, 19:26 uur
Een donker mini-album met de nadruk op het gebruik van de piano.
Deze mini-elpee die gewijd was aan het werk van de Franse filosoof / pornograaf Georges Bataille behoort tot het wat minder bekende werk en werd later gebundeld op cd samen met een andere mini-elpee genaamd A Woman's Story.
Deze mini-elpee die gewijd was aan het werk van de Franse filosoof / pornograaf Georges Bataille behoort tot het wat minder bekende werk en werd later gebundeld op cd samen met een andere mini-elpee genaamd A Woman's Story.
0
geplaatst: 22 oktober 2008, 22:19 uur
Een van de betere album(metjes) van Marc Almond, naast Mother Fist en de tweede Mambas-plaat. Stemmig en gitzwart: ''You're running for the kitchen drawer / to find a knife to end me / cause if I'm not yours anymore / then no-one else shall have me''
Luister dit album en je bent ervan overtuigd: I will never love again.
Luister dit album en je bent ervan overtuigd: I will never love again.
2
geplaatst: 7 juni 2025, 18:44 uur
'Violent Silence' is een live-EP, al hoor je dat nauwelijks. Gelukkig maar, want het gaat om een handvol songs die Marc Almond – voor zover mij bekend – nooit in de studio heeft opgenomen. Vermoedelijk applaudisseerde het intellectuele publiek pas nadat elk nummer volledig was uitgespeeld. Dat geklap moet dan vakkundig uit de opnames zijn verwijderd. Voor dit puike knip- en plakwerk nam men wel ruim de tijd: het optreden vond plaats in het Orwelliaanse jaar 1984, maar de plaat verscheen pas twee jaar later.
Almond en zijn ensemble kregen een klein half uur op een Londens podium tijdens een festival ter ere van de Franse schrijver G. Bataille. Fans van diens werk – waaronder naast Almond ook bijvoorbeeld Björk – nemen het niet zo nauw met lichamelijke taboes. In Batailles teksten worden eieren, oogballen en rauwe stierenkloten op andere dan orale wijze tot het lichaam toegelaten. Uiteraard allemaal metaforisch bedoeld zoals ook in de beruchte Japanse film 'Het Rijk der Zinnen'.
Als waarschuwing staat achterop de hoes: “Songs of Love and Murder”. Of die inderdaad de geestelijke gezondheid kunnen schaden, mag de luisteraar zelf bepalen. Murder ballads zijn trouwens veel ouder dan Nick Cave’s gelijknamige album uit 1996 – een artiest met wie Almond destijds af en toe samenwerkte. Toch moet je op Violent Silence geen songs verwachten als ‘Where the Wild Roses Grow’. Neuriën, zachtjes wiegen of meezingen is er quasi nooit bij omwille van de melodische manco's. Dat verwijt maakte ik eerder ook aan het adres van de Mambas-dubbelaar Torment and Toreros (T&T).
Oei, er zijn nog meer gelijkenissen met 'T&T' want het instrumentaal personeel bestaat opnieuw uit ex-Mamba-leden. Dit keer zijn het er slechts drie, waaronder slechts één strijker en nul blazers. Wellicht verklaart die zuinige bezetting waarom er nu geen muzikale ontsporingen – improvisaties volgens welwillenden - te horen zijn. De muzikale leiding ligt eerder bij pianiste Annie Hogan dan bij Almond zelf. Hoewel droefgeestige pianoliederen doorgaans niet mijn voorkeur genieten, moet ik ook op deze plaat het bovenmenselijke vakmanschap erkennen van mevrouw Hogan. Ongewild denk ik nu aan die bejaarde Amerikaanse krachtpatser met dezelfde achternaam, die voor geld zijn politieke steun verkoopt aan een nog grotere schertsfiguur. Maar dit is een apolitiek forum, dus probeer ik gauw m'n gedachten te verzetten met behulp van een eierdoos. Sinds heel kort heeft dat woord meerdere betekenissen voor mij.
Tekstueel levert ook Almond hier een krachttoer, al ontgaan me de literaire verwijzingen naar de ranzige Fransman in kwestie. Na de instrumentale opener Blood Tide opent Almond vocaal een indrukwekkend scala: sensueel, fluisterend, maar ook vilein en sinister. Een vermogen waar hij ook mee uitpakt op zijn drie sterkste soloalbums: 'Mother Fist', 'The Stars We Are' en 'Enchanted'. De door overmatig druggebruik vocale beperkingen van T&T zijn hier verdwenen. Hun symbolische begrafenis sluit zelfs thematisch aan bij de onderwerpen die worden bezongen in Healthy as Hate. Passeren hier de revue: verlangen naar moord en zelfmoord en het bejubelen van liefde na de dood.
Things You Loved Me For lijkt te gaan over het einde van een sadistisch liefdesverhaal. Wat het aangespoelde dode jongetje daarbij doet, is me niet duidelijk. Misschien slechts een verontrustende metafoor. Of een poging tot schok-esthetiek zoals de slang van Alice en de vleermuis van Ozzy.
Body Unknown aan het begin van kant 2, opent met een herhalend pianomotief dat gaandeweg versnelt. De tekst is verhalend en wordt ritmisch gebracht, wat in combinatie met de opbouwende muziek een sterk filmisch effect oplevert. Voor zover ik het verhaal begrijp, wordt de verteller belaagd door een (ex-)geliefde. Fysiek en psychisch geweld vormen de ruggengraat van deze relatie. De verteller blijkt een morbide fotocollectie van onbekende lijken te onderhouden. En al gauw wordt het duidelijk wie daar het volgende ‘model’ in wordt.
Almond trok destijds vaak op met J.G. Thirlwell, beter bekend als Foetus. Misschien is de begintekst van Unborn Stillborn – over een duivels kind gevangen in de baarmoeder – een verwijzing naar die artiest. Ook de rest van deze, iets kortere songtekst is een aaneenschakeling van metaforen. Ik heb geen idee wat ze betekenen maar dat mysterieuze karakter heeft wel enige charme. Intrigerend materiaal voor wie er dieper wil op ingaan.
Violent Silence is ondanks de verzorgde productie en de vocale kwaliteit van Almond verre van een toegankelijk album. En sorry, maar zo heb ik Almond-platen liever niet. Dat ik de korte speelduur van deze EP als een voordeel ervaar, is op z’n zachtst gezegd een bedenkelijke ... eh, bedenking. Als deze plaat langer had geduurd, was dat ten koste gegaan van mijn aandacht en van de toegekende sterren. Dat zijn er nu drie. Voor wie dit tot het beste uit Almonds oeuvre rekent – Annie Hogan bijvoorbeeld – zal dat wel als erg zuinig overkomen. Ik sta ik open voor uitleg maar wel uitsluitend via de gebruikelijke organen.
Almond en zijn ensemble kregen een klein half uur op een Londens podium tijdens een festival ter ere van de Franse schrijver G. Bataille. Fans van diens werk – waaronder naast Almond ook bijvoorbeeld Björk – nemen het niet zo nauw met lichamelijke taboes. In Batailles teksten worden eieren, oogballen en rauwe stierenkloten op andere dan orale wijze tot het lichaam toegelaten. Uiteraard allemaal metaforisch bedoeld zoals ook in de beruchte Japanse film 'Het Rijk der Zinnen'.
Als waarschuwing staat achterop de hoes: “Songs of Love and Murder”. Of die inderdaad de geestelijke gezondheid kunnen schaden, mag de luisteraar zelf bepalen. Murder ballads zijn trouwens veel ouder dan Nick Cave’s gelijknamige album uit 1996 – een artiest met wie Almond destijds af en toe samenwerkte. Toch moet je op Violent Silence geen songs verwachten als ‘Where the Wild Roses Grow’. Neuriën, zachtjes wiegen of meezingen is er quasi nooit bij omwille van de melodische manco's. Dat verwijt maakte ik eerder ook aan het adres van de Mambas-dubbelaar Torment and Toreros (T&T).
Oei, er zijn nog meer gelijkenissen met 'T&T' want het instrumentaal personeel bestaat opnieuw uit ex-Mamba-leden. Dit keer zijn het er slechts drie, waaronder slechts één strijker en nul blazers. Wellicht verklaart die zuinige bezetting waarom er nu geen muzikale ontsporingen – improvisaties volgens welwillenden - te horen zijn. De muzikale leiding ligt eerder bij pianiste Annie Hogan dan bij Almond zelf. Hoewel droefgeestige pianoliederen doorgaans niet mijn voorkeur genieten, moet ik ook op deze plaat het bovenmenselijke vakmanschap erkennen van mevrouw Hogan. Ongewild denk ik nu aan die bejaarde Amerikaanse krachtpatser met dezelfde achternaam, die voor geld zijn politieke steun verkoopt aan een nog grotere schertsfiguur. Maar dit is een apolitiek forum, dus probeer ik gauw m'n gedachten te verzetten met behulp van een eierdoos. Sinds heel kort heeft dat woord meerdere betekenissen voor mij.
Tekstueel levert ook Almond hier een krachttoer, al ontgaan me de literaire verwijzingen naar de ranzige Fransman in kwestie. Na de instrumentale opener Blood Tide opent Almond vocaal een indrukwekkend scala: sensueel, fluisterend, maar ook vilein en sinister. Een vermogen waar hij ook mee uitpakt op zijn drie sterkste soloalbums: 'Mother Fist', 'The Stars We Are' en 'Enchanted'. De door overmatig druggebruik vocale beperkingen van T&T zijn hier verdwenen. Hun symbolische begrafenis sluit zelfs thematisch aan bij de onderwerpen die worden bezongen in Healthy as Hate. Passeren hier de revue: verlangen naar moord en zelfmoord en het bejubelen van liefde na de dood.
Things You Loved Me For lijkt te gaan over het einde van een sadistisch liefdesverhaal. Wat het aangespoelde dode jongetje daarbij doet, is me niet duidelijk. Misschien slechts een verontrustende metafoor. Of een poging tot schok-esthetiek zoals de slang van Alice en de vleermuis van Ozzy.
Body Unknown aan het begin van kant 2, opent met een herhalend pianomotief dat gaandeweg versnelt. De tekst is verhalend en wordt ritmisch gebracht, wat in combinatie met de opbouwende muziek een sterk filmisch effect oplevert. Voor zover ik het verhaal begrijp, wordt de verteller belaagd door een (ex-)geliefde. Fysiek en psychisch geweld vormen de ruggengraat van deze relatie. De verteller blijkt een morbide fotocollectie van onbekende lijken te onderhouden. En al gauw wordt het duidelijk wie daar het volgende ‘model’ in wordt.
Almond trok destijds vaak op met J.G. Thirlwell, beter bekend als Foetus. Misschien is de begintekst van Unborn Stillborn – over een duivels kind gevangen in de baarmoeder – een verwijzing naar die artiest. Ook de rest van deze, iets kortere songtekst is een aaneenschakeling van metaforen. Ik heb geen idee wat ze betekenen maar dat mysterieuze karakter heeft wel enige charme. Intrigerend materiaal voor wie er dieper wil op ingaan.
Violent Silence is ondanks de verzorgde productie en de vocale kwaliteit van Almond verre van een toegankelijk album. En sorry, maar zo heb ik Almond-platen liever niet. Dat ik de korte speelduur van deze EP als een voordeel ervaar, is op z’n zachtst gezegd een bedenkelijke ... eh, bedenking. Als deze plaat langer had geduurd, was dat ten koste gegaan van mijn aandacht en van de toegekende sterren. Dat zijn er nu drie. Voor wie dit tot het beste uit Almonds oeuvre rekent – Annie Hogan bijvoorbeeld – zal dat wel als erg zuinig overkomen. Ik sta ik open voor uitleg maar wel uitsluitend via de gebruikelijke organen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.