Poor Creature - All Smiles Tonight (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Poor Creature - All Smiles Tonight - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Poor Creature - All Smiles Tonight
Poor Creature lijkt een gelegenheidsband, maar met het door John ‘Spud’ Murphy geproduceerde All Smiles Tonight leveren leden van Landless en Lankum een bijzonder mooi en zeer interessant album af

De naam Poor Creature zingt al even rond en ik begrijp inmiddels waarom. Ruth Clinton, Cormac MacDiarmada en John Dermody hebben hun eigen band even achter zich gelaten en hebben de krachten verenigd op All Smiles Tonight. Het is een album waarop de gelegenheidsband invloeden uit de Ierse folk verwerkt, maar ook invloeden uit de psychedelica spelen een voorname rol op het album waarop bijzonder mooie zang, bezwerende synths en indringende ritmes op bijzondere wijze worden gecombineerd. Het is allemaal prachtig geproduceerd door John ‘Spud’ Murphy, die inmiddels een prachtig stapeltje albums op zijn naam heeft staan.

De naam Poor Creature heb ik al een tijdje op een lijstje staan, want Britse muziektijdschriften als Mojo en Uncut waren erg vroeg met hun recensies van het debuutalbum van de Britse band. Misschien is gelegenheidsband overigens meer op zijn plaats, want zangeres Ruth Clinton maakt ook deel uit van de band Landless, terwijl Cormac MacDiarmada een van de vaste leden van Lankum is en John Dermody deze Britse band op het podium bijstaat als drummer.

Gelegenheidsband of niet, op basis van de zeer positieve recensies in de gerenommeerde Britse muziektijdschriften was me wel duidelijk dat het debuutalbum van Poor Creature een album is om naar uit te kijken. All Smiles Tonight is deze week verschenen en is inderdaad een bijzonder mooi en fascinerend album geworden.

Het is een album dat is geproduceerd door John ‘Spud’ Murphy, die de afgelopen jaren ook fantastische albums van onder andere Anna B Savage, Goat Girl, ØXN en Lankum produceerde. Met name door de albums van Lankum en ØXN wordt de Britse producer vooral geassocieerd met spookachtige folk. Die spookachtige folk had ik gezien de samenstelling van de band ook verwacht van Poor Creature, maar met alleen dit label doe je de muziek van de Britse band ook wel wat tekort.

Ruth Clinton maakt zoals gezegd deel uit van de band Landless, die eerder dit jaar haar tweede album uitbracht. Op dat album werd absoluut prachtig gezongen, maar de vooral vocale en erg traditionele folk bleek al snel niet mijn ding. Het debuutalbum van Poor Creature is zeker wel mijn ding en dat wordt eigenlijk al direct duidelijk in de openingstrack.

Het is een donkere track, waarin de engelachtige zang van Ruth Clinton wordt gecombineerd met duistere en wat psychedelisch aandoende synths en bezwerende ritmes. Het is een track die absoluut elementen uit de Ierse folk bevat, maar het is ook een track die klinkt of de Britse band Cocteau Twins zich heeft laten inspireren door duistere Britse folk en hier, bijgestaan door John ‘Spud’ Murphy, een eigen draai aan geeft.

De combinatie van ijle, zweverige maar ook bezwerende klanken past perfect bij de wat serene zang van Ruth Clinton, die echt prachtig zingt. Het wordt fraai gecombineerd in het volgende productionele hoogstandje van John ‘Spud’ Murphy, die er in slaagt om een aan de ene kant wonderschone en aan de andere kant bijna beangstigende sfeer te creëren. Poor Creature zoekt de inspiratie zeker niet uitsluitend in de traditionele Ierse folk, maar verkent ook de traditionele Amerikaanse rootsmuziek, wat ook bijzonder mooie en indringende songs oplevert.

Centraal in het geluid van Poor Creature staat meestal de heldere en bijzonder mooie stem van Ruth Clinton, die af en toe wordt bijgestaan door Cormac MacDiarmada, die ook een enkele keer de lead neemt, wat de muziek van Poor Creature wat mij betreft direct minder onderscheidend maakt. Met name Ruth Clinton tekent voor zang die je meevoert langs bijzondere en al dan niet surrealistische landschappen.

De muziek is soms subtiel, maar wordt ook af en toe zwaarder aangezet, wat het donkere en bezwerende karakter van de muziek van Poor Creature verder versterkt. Het is vooralsnog de vraag of het debuutalbum van Poor Creature een eenmalig tussendoortje is of dat we meer gaan horen van de band. Ik hoop het laatste, want met All Smiles Tonight voegt de gelegenheidsband weer een nieuwe dimensie toe aan de fascinerende Ierse folk van het moment. Erwin Zijleman

Het valt niet te ontkennen dat er de laatste jaren lekker geëxperimenteerd wordt binnen de Ierse folkmuziek. Het vermogen om traditionals met respect te behandelen, maar er ondertussen iets hypermoderns en radicaal anders van te maken voelt heerlijk spannend. Met succes trekt een act als Lankum inmiddels volle zalen, waar soortgenoten zoals ØXN of Landless inmiddels ook beginnen op te vallen. Zie daar nu nieuw samenwerkingsverband Poor Creature, dat Ruth Clinton van Landless voegt bij Cormac MacDiarmada en (live drummer) John Dermody van Lankum. De productie van debuutalbum All Smiles Tonight is voorzien door John “Spud” Murphy uit ØXN, maar aangezien hij het totaalgeluid zo manipuleert en beïnvloedt kun je hem wel als vierde bandlid zien.

Industriële beats gaan van start op Adieu Lovely Erin, terwijl toets partijen doordreunen en een sfeer van duistere ambient oproepen. Tot zover is het nog speuren naar de Ierse invloed, maar dat duurt niet lang: als de vocalen van Ruth Clinton in vallen is er die typerende Ierse ‘snik’, gelijk herkenbaar. Vervolgens vallen strijdlustige drums binnen, als ware een oorlogsmars. Ja, nu komen we in de buurt van Ierse folk.

Apocalyptisch zo kun je de start van dit album wel noemen, met evenveel hints naar industrial dronemuziek en doom, maar ook zeker traditionele klanken. Er is dan ook ruimte voor volop ruimte voor folky klanken van strijkers, akoestische gitaar en accordeon. Mits je ze als zodanig herkent, want als ze niet opgeslokt worden door doordreunend orgelgeweld, geeft producer John “Spud” Murphy er wel zo’n bevreemdende draai aan dat het totaalbeeld onherkenbaar wordt. Zo krijgen drums extra veel galm mee, worden elementen zo in het rood gemixt dat ze totaal oversturen of krijgt eem bepaald element een bizarre plaatsing in de geluidsmix.

Luister maar eens naar An Draighneán Donn, een herkenbare traditional onder de liefhebbers krijgt een complete makeover: vocalen zijn meermaals over elkaar heen gelaagd en loops worden herhaald, strijkers hangen achteraan en doen hun best om naar voren te treden, maar zijn constant in gevecht met aarde verschuivende orgeltonen en drums die er ook nog doorheen proberen te beuken.

Tekstueel en vocaal sluit het deels aan bij die donkere bombast. Een mix van Ierse- en Amerikaanse traditionals leggen de focus op naderend onheil in de grote zin van het woord. In Bury Me Not wenst een stervende matroos niet op zee begraven te worden, maar dichterbij zijn familie: I want to be laid where mother’s prayers And sister’s tears will linger there. Where friends can come and weep o’er me. Oh, bury me not in the deep, blue sea! Terwijl het eind van de track wordt vergezeld van orka-achtige geluiden. Het duet The Whole Town Knows verkondigt vervolgens krachtig het eind van de wereld en klinkt des te actueler voor het moment waarin we nu leven. “We can’t go on living and cheating this way” .

Toch komt er naarmate het album vordert steeds meer ‘gezelligheid’ in sluipen. De op de Chieftains gebaseerde traditional All Smiles Tonight klinkt meezingbaar en warm, terwijl accordeon-klanken de feestvreugde erin houden. Ook het anders zo zware orgel klinkt een stuk lichtvoetiger. Ook het met concertina (een soort accordeon) en harmonica doorspekte Hick’s Farewell klinkt ondanks zijn onderwerp –een dominee die denkt dat hij doodgaat aan de griep en nog één laatste brief schrijft aan de familie – mooi en plechtig. Tot het moment dat het lied aan flarden wordt gescheurd door vervormde effecten en een bak noise.

Niet van deze wereld, zo kun je dit debuut van Poor Creature wel noemen. Op een manier die herinneringen oproept aan de feeëriek duistere wereld van Cocteau Twins en de donkere gotiek van Dead Can Dance. Dit gevoel versterkt nog meer, omdat vocalen doorgaans onherkenbaar klinken: uitgerekt, over elkaar gelaagd, loops en vol galm. De traditie binnen zowel de Ierse- als Amerikaanse folk wordt wel degelijk in ere gehouden met een leuke selectie aan evergreens en traditionals. Maar het is een beetje alsof iemand besluit je een sprookje voor te lezen en constant dingen bij verzint. Zo klinkt het onherkenbaar, spannend en fris!

Dat schreef ik voor Written in Music.