Palace Winter - Confessions of Mr. Nowhere (2025)

Ik leerde deze Deense band kennen bij hun vorige album, dankzij de gastbijdrage van mijn grote Grandaddy-held Jason Lytle. Dat album bracht gelikte maar toch eigenzinnige indiepop, op momenten even dromerig als oppeppend. Al hun voorgaande platen bleken nog een stuk onweerstaanbaarder te zijn. Ik zie dat daar wel enige enthousiaste berichten zijn geplaatst, maar bij deze (inmiddels toch ook alweer een dikke anderhalve maand uit) is het bijzonder stil. En dat terwijl ik dit misschien wel hun sterkste plaat vind, alles wat deze band zo bijzonder maakte is hierop nog net een tikkie verder geperfectioneerd. Het is al een redelijk korte plaat, maar hij voelt nog aanzienlijk korter, want elk liedje is een oorwurm die zo aan je voorbij trekt. Een plaat dus om snel nog een keer op te zetten, en dan maar lekker nog een keer. Deze klanken kunnen onmogelijk vervelen, ze doen juist altijd naar meer verlangen.