Lexi Jones - Xandri (2025)

Zo plotseling als haar vader overleed voor de wereld, brengt zijn dochter Lexi Jones haar debuutalbum uit. Ik had nooit eerder iets van haar gehoord. Schijnbaar liet ze al stukjes horen op Instagram, maar daar doe ik niet aan. Toen ik op Facebook een berichtje tegenkwam dat Lexi Jones een album uit had, ben ik direct gaan luisteren op Spotify. Ik was positief verrast en als Bowie-fan ook wel wat ontroerd. Het klinkt naar mijn idee behoorlijk eigen en haar stem vind ik bijzonder mooi. Ik ga haar zeker volgen en dit album voorlopig eens regelmatig draaien. Een fysieke versie is er trouwens volgens mij nog niet.

Best een fraai en verrassend album van de dochter van Bowie.
Vooral haar zang valt me positief op.

Misschien vergis ik me (komt het nog?) maar er lijkt iets vreemds aan de hand te zijn met deze debuterende dochter Bowie. Alle grote (muziek-)media lijken haar (digitale) album 'Xandri' te negeren. NME en The Independent brachten een soort mededeling dat "de dochter van" haar debuut had uitgebracht, zonder er kwalificaties aan te verbinden. Zonen en dochters van grote sterren hebben een twijfelachtig voorrecht t.o.v. van andere beginnende artiesten dat ze niet meer uit de volledige anonimiteit hoeven aan te treden. Soms worden ze welwillend door de muziekpers onderzocht. Maar verreweg in de meeste gevallen kunnen ze toch nauwelijks in schaduw staan van hun grote vaders. Chris Stills, Jakob Dylan, de zonen Marley, Croce, Lennon; echt significant benaderen van de vaders zat er meestal niet in. Jeff Buckley leek de grote uitzondering te worden, maar hem was geen lang en productief leven beschoren. Maar zoals gezegd Lexi Jones, dochter Bowie lijkt doodgezwegen te (gaan) worden. Wellicht is het respect voor vader Bowie ook te groot en zwijgt men liever dan zijn dochter - die het al zo jong zonder vader moest stellen - een slechte recensie te geven. Maar eigenlijk is negeren nog erger. Doen alsof je niet bestaat is een grote straf voor een beginnende artiest. Lexi Jones heeft het zichzelf op een bepaalde manier ook niet makkelijk gemaakt. Het lijkt erop dat ze het album grotendeels zelf heeft uitgearrangeerd en ingespeeld. Terwijl je zou denken dat ze op de nodige namen had kunnen rekenen die met haar vader hebben gespeeld en uit respect voor hem haar wellicht verder hadden kunnen helpen. In haar teksten vraagt ze ook om op haar eigen merites en niet op haar afkomst te worden beoordeeld. Ik moet zeggen dat ik bij de eerste beluisteringen een beetje in de richting van de zonen Lennon begon te denken: aardig, enigszins herkenbaar in stemklank, maar niet sensationeel. Ik moest vooral wennen aan haar stemgeluid, die veel in het lage zit en niet veel uitschiet naar de hogere registers. Maar bij frequentere beluistering begon ik de liedjes steeds meer te waarderen. Juist dat lagere, en die Bowiaanse donkerte begonnen me steeds meer te boeien, waarbij ze in het geheel niet tracht als haar vader te klinken. Ze klinkt enigszins als een vroegoude ziel (en dat bedoel ik in deze positief), die een broertje dood heeft aan modieuze Dua Lipa-achtige vlotheid. Ze wil gewoon haar stemmige zelf zijn, waarbij soms haar gitaarspel en soms haar toetsenwerk domineert. Op beide instrumenten is ze vaardig, zonder virtuoos te zijn, maar belangrijker dan dat: effectief. Ik vermoed dat ze ook zelf de bas heeft ingespeeld en mogelijk ook de percussie. Wat ik knap vind is dat de arrangementen toch volledig klinken en niet eenvormig. Door dit werk zo zelf in elkaar te weven heeft ze haar nek uitgestoken, maar ze is toch (artistiek gesproken) geslaagd in haar missie. Ook de surrealistische hoesschildering (voor zover je daar bij een louter digitaal album van kunt spreken) is van haar hand. Ik weet niet of (multi-)creativiteit erfelijk is maar Lexi is bepaald rijkelijk bedeeld. Lexi Jones heeft het vermogen om oorspronkelijke en aansprekende melodiëen te schrijven en te voorzien van betekenisvolle teksten. Belangrijk ook om te vermelden is dat de kwaliteitsboog de volle 12 nummers lang op niveau blijft. Ze wil zichzelf laten zien en zich niet verschuilen achter een Bowiaans alter ego. Ze is volstrekt eerlijk, dat is wat mij met name aanspreekt. In een wereld die steeds meer wordt geregeerd door mannen die liegen dat het gedrukt staat, kleurt zodanige eerlijkheid op. Niet voor niets is de albumtitel afgeleid (Grieks) van "verdediger van het volk". Bowie is niet meer, maar Lexi Jones leeft en verdient het om gehoord te worden.

Een maand verder en nog steeds geen reviews gezien in 'serieuze' media als Rolling Stone, Pitchfork, The Guardian, maar ook niet in 'onze' OOR of een volkskrant. En ook hier op Musicmeter is de belangstelling minimaal. En dat terwijl ik het album steeds meer in mijn hart sluit. Ik vind het een sensationeel debuut van een imponerend multitalent.

Ik hoor het talent wel, maar de productie is echt ondermaats. Nog niet eens specifiek lofi, maar onevenwichtig en slecht gemixt. Klinkt eerder als een demo dan een volwaardig album.

Nu wat maanden verder is er nog weinig veranderd en denk ik dat Lexi Jones toch in een onaangenaam vacuum is gevallen. Het enige (mij nu bekende) medium die het debuut wel serieus nam was humo.be bij onze zuiderburen. Als ik Tha)Sven lees: denk ik; ben ik dan gek/ mis ik iets? Ik kan de productie/geluidskwaliteit echt niet zo kwalificeren. Het heeft dan wel niet de dynamiek van een "blue note" opname waarbij het soms lijkt alsof de contrabas achter je in de kamer staat, maar 'de sound' stoort mij nergens in de luisterervaring. En als ik het album na langere tijd terugluister onderken ik er nog steeds de kwaliteiten in die ik hierboven neerpende.

Het volgen van Lexi Jones op Instagram is echter regelmatig ongemakkelijk door haar ongelimiteerde openheid en zelfs ook wel ont-mythologiserend ten aanzien van haar iconische ouders. Zo bleek ze helemaal niet aanwezig te zijn bij het sterven van haar vader, noch in zijn laatste dagen, maar te verblijven in een één of andere psychiatrische instelling. De psychiatrische uitdagingen van de familie Jones lijken (helaas voor haar) te zijn overgeërfd. Daar wijt ze vele woorden aan die ik hier niet oneigenlijk tot één of meerdere ICD-10 categorieën wil samendrukken. Dat leidt bij mij wel tot gevoelens van bekommernis ("ach kind, heb je niemand beters om je heen om dit allemaal mee te delen, dan ons onverschillige social media consumenten?"). Edoch, (m.i.) niet in die mate dat het mijn artistieke oordeel over dit werk opdrijft. Integendeel ik denk dat haar psychologische uitdagingen net als bij haar vader onderdeel zijn van de zeggingskracht van haar werk. Wel is het voor haar jammer dat ze niet wat meer ijdelheid en (overmatig?) zelfvertrouwen van haar vader heeft overgeërfd. Dat had haar kunnen helpen om haar artistieke gaven te laten clashen met die van andere talentvolle muzikanten - zoals vader Bowie zo veelvuldig heeft gedaan - en ook haar/een publiek in levende lijve op te zoeken. Of is dat toch weer een typisch man-vrouw vergelijk: de man die zich door de wereld bluft versus de vrouw die te vaak de ander laat voorgaan?