Battlezone - Children of Madness (1987)

Jammer dat dit zo'n bagger is, ik had altijd wel een zwak voor de eerste 2 maiden platen, en dan met name voor de zang van Di'anno, solo vind ik het echter echt niks, van wat ik heb gehoord dan (waaronder deze)

Paul Di'anno's Battlezone was één van die bands waarmee de voormalig Iron Maidenfrontman de eredivisie trachtte te bereiken. Met een muzikale stijl die dan (1987) populair was, zal hij eerder zijn achterban van zich vervreemd hebben dan dat hij zieltjes ging winnen. Denk ik zo.

Children Of Madness was het tweede album in deze samenstelling. Ik vind het wel een geinig plaatje eigenlijk. Het is pure stadionhardrock. Oftewel hairmetal. Maar het is best oké. Opgepompte riffs, aanstekelijke hooks, scheurende solo's en goede vocalen van het opperhoofd.

I Don't Wanna Know (en niet I Don't Wanna Be A Hero) kwam nog wel eens voorbij op Headbangers Ball. Een toegankelijke en typische meebralsong. Het titelnummer is weer wat heavier en direct ook samen met de speedy opener Rip It Up mijn favoriet. Velen zullen het als fout bestempelen, maar wie wel wat kan met de de stevigere kanten van Kissen, de Vinnie Vincent Invasions en de Y&T's uit de jaren 80 kan hier ook wel wat mee. Wie verwacht dat Di'Anno met Battlezone net zo voor dag kwam als op de eerste Maidenreleases zal van een koude kermis thuiskomen.

Ik heb hem ergens op vinyl liggen. eens opzoeken en draaien om een waardering te geven. samen met het eerste album.
Heb eeb tijd geleden zijn biografie gelezen en dan kom je tot de conclusie waarom hij uit Maiden is gezet. Hij nl. een steekje los

Dat blijkt wel uit de filmpjes van zijn recente optredens. Zelf ook van dichtbij meegemaakt. Het is een ongeleid projectiel. Niettemin is er met zijn stem nog niet veel aan de hand.

Ik mis hier nog een nummer. Overloaded.

Overloaded staat niet op mijn versie. Maar hoort zo te zien wel op de oorspronkelijke tracklist te staan. En dan in plaats van To The Limit. Die dan weer op mijn cd versie staat maar niet op de oorspronkelijke LP (volgens discogs)

En dan is er nog de uitermate grappige ballade Metal Tears. Volledig gemodelleerd naar Queensrÿche's London compleet met Geoff Tate-achtige dictie. Het zijn het traditionele bruggetjes en solo plus harmoniesectie die de boel nog enigszins in balans houden. Paul Di'Anno moet het niet hebben van originaliteit. En zijn band waarschijnlijk ook niet. Desondanks blijf ik er wel achterstaan dat dit een amusante, niks-aan-de-hand metalplaat is die een heel klein tikje overhelt naar de Amerikaanse hairscene