Psychedelic Porn Crumpets - Carpe Diem, Moonman (2025)

Misschien wel hun meest consistente album sinds het debuut? Fijne balans van dromerige, psychedelische nummers en stevige, agressieve rockers. Iets minder de theatrale hysterie van voorgaande albums.

De Australiërs van de Psychedelic Porn Crumpets scoorden verleden jaar uitmuntend op Rock Werchter met de energieke wijze waarop ze stormenderhand het podium van The Slope innamen. Psychedelic Porn Crumpets - met klemtoon op het eerste deel van de naam - , waarvan kwatongen beweerden dat ze elkaar via hun wederzijdse drugdealer leerden kennen.

Psychedelic Porn Crumpets - Rock Werchter 2024

En zie, hier is de cool psychedelische bende van opper-guru Jack McEwan alweer, met een flitsend, mooi gedoseerd nieuw album, 'Carpe Diem, Moonman'.

De vooruitgeschoven singles, het rauwe stonersalvo 'Another Reincarnation', de even intense booster 'March On for Pax Romana' en de superleuke doordrammer, extatische half-parlandosong 'Weird World Awoke' waren al helemaal de bevestiging van hun gekende perfect in de hand gehouden verwarring. Een blitz-start en hop, onmiddellijk de wilde achtbanen op van meedogenloos psychedelische rock aan een verschroeiend mitraillerende snelheid, een en al complexiteit, vol ongebruikelijke ritmes en gitaarlijnen. Nog van dat met de echoënde grunge van 'Incubator (V2000)' of de broeierige knaller 'Out of the Universe Pours', alle passen ze precies in het heel directe rijtje.

Hun wervelende sound vol ideeën is trouwens aangenaam verwant aan hetgeen ook hun landgenoten, de experimenterende genieën van zowel Tame Impala als King Gizzard & The Lizard Wizard presteren, al inspireren de Crumpets zich ook op The Beatles en klassieke rockers als Led Zeppelin en Black Sabbath. Ze schilderen intens vanaf een gevarieerd palet vol kleurige popklodders, met weelderige woeste geluidsmuren, ze strooien hardrock-, stoner-, progrock- en metaltoetsen, tot en met experimentele jazz-elementen van het beste soort.

Er zit niettemin overal voldoende zuurstof in dit avontuurlijke album. 'Carpe Diem, Moonman', aldus McEwan, blaast je dus de ene keer de poort uit, dan weer word je meegenomen voor een ritje en nog een andere keer kom je gewoon op een leuke, boeiende plek terecht.

Onder die laatste ressorteren zeker het verfijnd twinkelende 'Qwik Maff', een staaltje van heel subtiele mathrock of helemaal tussen de rookslierten de rust en ontspanning van het dromerige 'As the Hummingbird Hovers'. En evengoed die andere pakkende psychedelische popsong 'Scapegoat' of de verademende oase 'Winter in Parachutes' dat inderdaad even gezellig sleept als een akoestische Oasis.

Biezonder tenslotte is ook die lange experimentele afronder 'Concrete & Cola'. Weelderig, ruimtelijk, vol aangename effecten als recht uit Pink Floyd's 'Atom Heart Mother' en met fluitende vogeltjes gaan ze de plaat uit.

Met Psychedelic Porn Crumpets heeft Australië er nog een grootse, al te weinig gekende live-band bij. Die staat met zoveel flair garant voor een opwindende mix van snuggere composities voor gitaar en synthesizer. Ze maakten met 'Carpe Diem, Moonman' een geïnspireerd album vol melodie, gelaagde harmonieën, stevige ritmes en verse wervelende transcenderende trips om met z'n allen op te raven. Enthousiasme is verantwoord.

Line-up:
Jack McEwan - zanger-gitarist
Luke Parish - gitarist
Wayan Biliondana - bassist
Chris Young - toetsenist
Danny Caddy - drummer

Zojuist in de Oosterpoort gezien, hoewel het een muzikaal prima optreden was verzopen ze wat in de (te) grootte van de zaal. Kennelijk ‘uitverkocht’ maar halfgevuld? Ze zullen ze van de kleine zaal overgeheveld hebben, denk ik dan. In combinatie met zondagavond was het wat vreemd.

Ik ga ze zeker nog eens zien in een wat kleinere area.

Energieke plaat dat is het zeker. GIraarwerk is verbluffend goed. Echter, de zang is matig en de zang/melodielijn, halen het geheel duidelijk naar beneden...Ik weet niet wat ik met de zang moet?
Veder is "minder soms meer", maar dat gaat deze band never-nooit niet toepassen, vrees ik.

Heeft denk ik ook met maken met 4 Nederlandse club shows in dezelfde week. Ze stonden ook in Paard, Hedon en Tivoli. Ik zag ze in Paard, daar was het bomvol en speelden ze de zaal plat. Publiek ging flink tekeer, wat weer een positieve impact had op de band zelf.

Münster net zo. Ben zelf nooit zo'n fan geweest van de grote zaal in Oosterpoort. Ik heb daar meer acts zien verzuipen. Maar ook een keer vanaf de andere kant bekeken verrast toen Electric Six volkomen onverwacht (vanuit mijn optiek) de volledige zaal afbrak.
Ik vond de "d'r an het het spek"-mentaliteit erg leuk en heb goedkeurend toegekeken hoe de jeugd voor mij zich prima vermaakte (aldus de oude man). Leuke band!

Fijne plaat hoor, het volume omhoog en genieten geblazen, gaat er goed in zo aan het eind van een drukke en vermoeiende week.