Dinah Washington - Jazz Masters 19 (1994)

Van de soms schelle stem van Dinah Washington moet je houden. Bij de beluistering van het eerste album dat ik van haar kocht stond haar stem me om die reden een (klein) beetje tegen. Tegenwoordig behoort ze echter tot mijn favoriete zangeressen in het genre. Haar stem klinkt vaak bluesy, en haar repertoire crosst een beetje over naar pop en rhythm and blues. Ze was invloedrijk, want zonder haar was er waarschijnlijk geen Nancy Wilson of Esther Phillips geweest. De popnummers zijn niet altijd een groot succes (wat mij betreft). Dat koortje in Cold Cold Heart van Hank Williams bijvoorbeeld had voor mij niet gehoeven. Maar overigens is dit een prettig beluisterbare dwarsdoorsnede van haar opgenomen werk, waarop echte rotzooi (op haar latere albums staan helaas wel wat inferieure nummers) niet te vinden is. Op heel veel nummers hoor je beschaafd scheurende saxofoons en andere prima begeleidende jazzmusici - van mij had dat met best een beetje meer pit gemogen. Maar een érg goede zangeres was ze naar mijn mening wel, en dit is dan ook -alles bij elkaar- een fijn album.

Hoogtepunten vind ik bijvoorbeeld het werkelijk prachtige You Don't Know What Love Is (met Clark Terry op trompet) en New Blowtop Blues, maar er staat geen enkel vervelend nummer op.