Ricardo Villalobos - Fabric 36 (2007)

Wat Dr Dre voor de hiphop is, is Ricardo voor de techno. Eerst een heel genre op zijn kop zetten met je debuutplaat en een aantal jaar later weer het hele genre naar je hand zetten alsof het niets is.

4,5*

Hoe klinkt deze? Vergelijkbaar met eerder werk?

Mmmmm. ja en nee. Het is nog wel vernieuwende techno met veel (oa Zuid-Amerikaanse) invloeden, maar verder is het wel weer wat anders. De beats zijn wat subtieler, organischer en breekbaarder, wat de muziek ook wat minimaler maakt, maar dan niet echt in de zin van 'minimal' als in 'minimal techno'. Waar bv. een track als Dexter zo van het Minuslabel zou kunnen komen klinkt dit toch echt totaal anders. Tja, organischer vooral, niet echt het nerd-computerachtige, in die zin is het ook wel een beetje met Dominik Eulberg te vergelijken.

Allebei over hun hoogtepunt heen ja...


Fabric is overigens vaak een mix-cd, ik weet niet hoe dat hier zit...:)

Mix-Cd van eigen (meestal niet te verkrijgen) Villalobos nummers, in zoverre is er toch een verschil met de reguliere Fabric-cd's.Trouwens één van de beste mix-cd's in jaren, samen met Kreucht & Fleucht van Eulberg.

@ luc011190: Dat dacht ik al, zoals zijn meest recente releases dus.

Daar kunnen de meningen over verschillen en ja, ik vind Chronic ook beter dan 2001 en Alcachofa beter dan deze, maar ik wil er gewoon mee zeggen dat ze allebei niet hetzelfde kunstje herhalen en daardoor de norm weer wat verschuiven. Dat valt sowieso al te waarderen

Ricardo wilde graag wat voor Fabric doen maar had weinig behoefte om wat losse tracks van allerlei artiesten aan elkaar te mixen, dus kwam hij met het idee om gewoon een mix te maken van enkel nieuwe en eigen tracks. Hierdoor kon de releasedatum wel flink naar voren geschoven worden, doordat alle tracks nog gemaakt moesten worden. Dus eigenlijk kan het gewoon als volwaardig album worden gezien, nieuwe samenhangende nummers aan elkaar gemixt.

Heerlijk mix-album dit, begin hem steeds meer en meer te waarderen. Ook mooi dat ik nu geen youtube meer hoef te kijken om bv primer encuentro latino-americano te luisteren in brakke kwaliteit.

luc011190 zegt het mooi, weer een sterk album.

Hersenverwarmende basslines, swingende beats en organische structuren eroverheen. Hiermee klinkt Villalobos echt niet over z'n hoogtepunt. Hij houdt wel een constant niveau over de albums die ik tot dusver heb geluisterd (Alcachofa - Salvador en deze). Toen ik een paar jaar geleden van z'n naam hoorde heb ik 'm genegeerd en gedacht dat het waarschijnlijk niet veel zal zijn. Nou, veel is het wel. Deze artiest kan de electronica scene heel goed gebruiken.

Waarom kan hij de electronica scène gebruiken? Is het het niet andersom, namelijk dat de electronica scène, Villalobos goed kan gebruiken?

Dat bedoel ik ja. Je kunt mijn zin op verschillende manieren lezen.

Mmm, net voor het eerst gehoord en hij valt me toch wat tegen... het weet me net niet zo te raken als zijn eerdere werk, maar mss komt dat nog wel, het zou best een groeiplaatje kunnen zijn. Voorlopig 3*

Komaan tits, dat halfje moet er nog bij kunnen. Zo sec allemaal en zo smooth. Ik ga hetzelfde doen.

Wie weet, hij gaat weer achteraan mijn luisterlijst. Sowieso ga ik m in april live zien op TimeWarp, dus wellicht staat ie dan wat hoger

Andruic & Japan! Primer Encuentro! Dit heeft nauwelijks meer iets met electronica te maken maar meer met allround freestylen!

Was eerst, met deze plaat op de kleine oortjes, vrij sceptisch over het klik-klakgehalte van deze plaat, maar nu met de bassen vol op de grote Sennheiser geniet ik des te meer!
Klinkt mij als een weergave van zijn dj-sets, die hij vaak draait met vage zelfgebrande CDs die hij al dan niet achterstevoren draait en daarbij rare geluiden (vallende dingen, applaus, opera) opzet. Heeft ie nu ook gedaan, maar dan in Fabric in Londen en met de 'record'-knop ingedrukt.

Ik hoop dat deze plaat een grote invloed op de techno-scene gaat krijgen. Sinds ik Villalobos heb zien draaien in Paradiso ben ik echt helemaal om.

Zowel tijdens als na deze avond werd er nogal fantasieloos gereageerd op de set. Algemene opinie was dat de set niet dansbaar genoeg was en het publiek niet los genoeg. Ik had daarentegen een fantastische avond, ik hoorde een verhaal. Een verhaal wat rustig begint, wat invalt en terugvalt, wat op-en afbouwt. Ik had echt het gevoel een wereldreis dmv van muziek voorgeschoteld te krijgen. Vocalen van oude vrouwen en jonge kinderen, vocalen die je achterstevoren meezuigen... Dit alles ondersteund door de meest vreemde percussie, valse blazars en onverwachte atmosferische synths.

En dan de totale achteloosheid waarmee de muziek eerst geproduceerd en vervolgens gemixt wordt... Hi-hat erin en gelijk weer eruit. Kort, lang. Echo en vervolgens geruisloos. Volgens mij was het pas na 2 en een half uur draaien dat de eerste technobeat te horen was (in de zin van: kick op de eerste en hihat op de 3e tel). Waar sommige minimal aanvoelt alsof het met plastic handschoenen gefabriceerd is, lijkt het bij Villalobos en verwanten (Raresh, Luciano) alsof de muziek gemaakt is met handen die nog vies zijn van het buitenspelen.

Klinkt als een herhaling van de avond waarbij ikzelf aanwezig was (alsook adderbak).

inderdaad!
blijf deze plaat maar luisteren, net nu ik weer eens dacht 'minimal zat te zijn'. Ricardo is dan ook wel echt andere koek dan Dubfire of Samim, het heeft ontzettend meeslepends in zich, ik betrap mezelf erop dat ik op straat meeneurie/tik met bijv. "Primer Encuentro" en dan denk ik het moment daarna 'wat een goedkope meuk: warrige samples, gortdroge beats, percussie uit de maat', maar dat duurt nooit lang, een halve minuut later heeft de muziek me weer te pakken.

tjah herkenbaar altijd, het nederlandse publiek heeft ook niet echt een verfijnde smaak. als het maar hard is. zo was ik laatst bij een feest met dj falcon en alan braxe, die de zaal alleen in beweging kregen toen ze een commercieel deuntje gingen draaien. een oldscool superdikke daft punk plaat, die begreep en kende niemand.
toen mensen ook nog met hun dronken kop middelvingers naar dj falcon gingen opsteken, was het al helemaal gedaan met hun zin om er nog wat leuks van te maken...

begrijp daarom ook wel dat dit er niet echt ingaat als zoete koek. terwijl het juist erg fijn is om hierbij in de muziek te geraken en je gewoon mee laten gaan met het ritme en de geluiden. dat geeft een heerlijke vibe, en omdat het tempo niet heel hoog is, valt het ook prima een complete avond vol te houden zonder pilletjes van het een of ander. naast het live gehalte is dit album trouwens ook zeer goed thuis te luisteren, liefst met goede boxen of een goede koptelefoon, zodat alle geluiden en de warmte die in de tracks zit goed tot je door kan dringen.

Ik ben het echt volledig eens met tuktak hierboven mij. Een geniale plaat dit, die inderdaad ook geschikt is om gewoon thuis te draaien. Heel sterk.

Best leuk album. Wilde hier bijna een drie neerzetten maar het groeit toch wel een beetje. Alles loopt natuurlijk prachtig in elkaar over maar daar staat tegenover dat alle nummers wel heel erg in hetzelfde hokje te stoppen zijn. Vooral de vocalen en speciale geluidjes zijn leuk maar ik ben bang dat Villalobos nooit helemaal mijn ding zal worden.
En dan nog even tegen tuktak. Als er wat meer opzwepende muziek op een avond wordt gedraait is dat ook prima vol te houden zonder pilletjes, als de muziek goed genoeg is krijg je vanzelf wel energie om te dansen. Zou dan ook niet zo heel snel naar een optreden van Villalobos gaan, tenzij er wat banken zijn om af en toe even te gaan zitten voor als het geklik en geklak even geen beweging meer bij me oproept.
3,5*

Dat heb ik dan ook wel eens gedaan

Overigens zijn veel van zijn 'normale' dj-sets veel dansbaarder.

Piep, piep, knor, knor. En na 25 keer vol verwonderig luisteren wordt dit nog steeds alleen maar beter. Ergens tussen de ruis en het niets swingt dit de pan uit om vervolgens hallucinerend onderhuids tekeer te gaan, tel daarbij de vage orientaalse invloeden, het briljante deuntje dat zich in M.Bassy ontvouwt, de dronken Japanse stewardess en de integrale uitvoering van het carnaval in Rio en men kan met recht spreken van een kleurrijke plaat. En een verslavende, onvergetelijke....

Hij blijft een held, die Villalobos. Nadat ik als een mafketel liep de dansen op pukkelpop terwijl hij achter 'the wheels of steel' stond, besloten maar wat plaatjes van de man te checken. Alcachofa was al erg tof, deze bevalt zo mogelijk nog beter. Compromisloos, lak aan conventies en gewoon volstrekt je eigen ding doen. Maakt hem toch wel een unieke artiest, en dé plaat om op te zetten tijdens het koken heb ik gemerkt. Met minimale ingrediënten, maximaal resultaat

Productietechnisch vind ik deze plaat echt ab-nor-maal goed. Echt onvoorstelbaar goed ook.

dit is voor mij de beste fabric. ricardo villalobos levert hier echt een heerlijke plaat af

Warme samples tegenover een koude minimal achtergrond: Ricardo Villalobos lijkt zich zonder moeite meester te maken van het minimal-genre. Ik ken weinig artiesten die zoveel herhaling zo sfeervol kunnen laten klinken.

Ik dacht ik probeer het nog eens met kwaliteitsminimal maar ik loop weer tegen dezelfde punten aan waarom ik dit niet trek. Muziek zonder energie, emotie en/of diepte is niet interessant voor mij.

2*