Mark Lotterman - Het Regent Nooit de Hele Dag (2025)

Mark Lotterman is een ouderwetse muzikale thuisklusser die voor elk album dat hij maakt het hele proces draagt. Na vijf platen zet Lotterman in 2017 voorlopig een punt achter zijn muzikale loopbaan en richt hij zich op het werken in de jeugdzorg. Opvallend trouwens dat iemand die overleden dichters als Simon Vinkenoog en Hans Verhagen tot zijn vrienden rekende, nooit in het Nederlands gezongen heeft. In het Engels zingen heeft echter zijn voorkeur en dat hij op Funny met Nick Cave vergeleken werd, was een groot compliment.

En dan besluit hij na jaren van afwezigheid om het door hem bewerkte gedicht Mystiek Chicago van Hans Verhagen uit 2003 onder handen te nemen. Maar een nummer levert nog geen volwaardige plaat op, dus volgt er een duet met Lucky Fonz III. Aangevuld met vijf overige tracks ontstaat dan het Nederlandstalige Stedentrip. Nog steeds geen volwaardige plaat, wel een goed gevulde ep. Het is de eerste stap naar een koerswijziging waarmee hij een andere doelgroep bereikt. Een goede keuze, zeker nu het zingen in onze moerstaal zo populair is.

Overleden helden kan je dan wel eren, je kunt ze niet meer vragen om aan een nieuwe plaat mee te werken. Cabaretier en liedjesschrijver André Manuel, die in het verleden solo en als zanger bij Krang en Fratsen zijn sporen reeds verdiende, is een waardige opvolger van Simon Vinkenoog en Hans Verhagen. Hij vervult op Wie komt je helpen? een bijrol als zanger en ook saxofonist Joao Driessen hangt vocaal rond. Ze schetsen het straatbeeld van de anonimiteit. Sophie Reekers zingt hier en daar mee en voegt er de nodige neerslachtigheid aan toe. Er is weinig vrolijkheid te bekennen maar het beeld is al met al behoorlijk realistisch.

Mark Lotterman confronteert de luisteraar met diepzinnige verhalen over de sleur van de dag. Het regent nooit de hele dag is een weinig hoopvolle en cynische blik op de maatschappij, waar mensen hun tijd voldoen met uitzichtloze tochtjes naar de markt en in stilte aan eenzaamheid overlijden. Het schetst tevens het beeld van grijze personages, die in grijze auto’s naar hun werk vertrekken en daar de grijze dagen slijten. Frustraties en teleurstellingen die tot huiselijk geweld leiden. Saaie vakanties met je ouders, waarbij geen woord gesproken wordt. We leven in een wereld waar we de toekomst zorgvuldig uitstippelen en waar men vraagt hoe je je jeugd ervaren hebt. Je twijfelt aan de tevredenheid, mag je eigenlijk wel tevreden zijn?

Natuurlijk mag je tevreden zijn, maar om een beetje begrip voor de medemens te tonen is ook niet verkeerd. Het egocentrisme moet doorbroken worden. Mark Lotterman is de observator, die net zolang observeert totdat dit een obsessie wordt. Of houdt hij ons een spiegel voor en weigeren we om onszelf in de ogen te kijken. Mark Lotterman is de nachtburgemeester die ook overdag werkzaam is. We zitten gevangen in een spinnenweb aan herhalingen, waar we niet uit kunnen ontsnappen. Toch hoopt de liedjesschrijver dat deze bewustwording aanspoort om de in slaapstand verkerende hersenen te gebruiken.

Het regent nooit de hele dag bezit de kilte van het new wave/synthpop-tijdperk. Het is ook een polonaise van onzinnigheden die niks oplevert. De liedjes zijn hedendaagse smartlappen die nog het beste in het decor van het radioprogramma Ronflonflon van Wim T. Schippers te plaatsen zijn. Uiteindelijk komt het allemaal goed of juist niet, maar dat is ook prima. Het leven doet pijn en Mark Lotterman biedt je geen doekje tegen het bloeden aan, maar overhandigt je een mes om dieper in die wond te wroeten. Daar raak je de kern.

Mark Lotterman - Het regent nooit de hele dag | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

'Is Rob goed genoeg' heeft een intrigerende tekst. Zelfs mij (in de regel geen tekstenluisteraar) valt 'ie op.

Het scheelt dat het Nederlandstalig is, en dat dat wat directer binnen komt dan Engels.

Puur tekstueel deed het ergens denken aan XTC's Making plans for Nigel; weliswaar Nederlandstalig en met heel andere muziek eronder. Iig wordt er in beide nummers gezongen over een of andere knul met een tamelijk grauw bestaan. In z'n totaliteit heeft het een Spinvis-feel.

En zo blijkt er nog wel meer op te staan dat positief de aandacht trekt, en dan steeds meer om de tekst dan om de muziek. Die is overwegend minimalistisch, heeft een jaren 80-tintje (soms roept het vage herinneringen op aan oude computerspelletjes) en is vooral ondersteunend.

Z'n verleden in de jeugdzorg verbaast me niks.