Marty Stuart and His Fabulous Superlatives - Space Junk (2025)

20 Instrumentale nummers, je moet maar durven. En dat voor een band die goed bij stem is. In Europa gaat het waarschijnlijk nooit meer goed komen voor Marty Stuart en zijn 'Fabulous Superlatives' (een bandnaam vol zelfspot gezien de bescheiden karakters van de leden, zoals ene Kenny Vaughan). Daarvoor zijn ze 'too grounded' met het oer-conservatieve Mid-Westen van de VS. En met zijn belachelijke hairspray coupe die al 50 jaar uit de tijd is doet Marty bepaald geen moeite dit beeld recht te zetten.
Maar goed, dan de pré: dit zijn een stelletje vaklui. Ik noem niet voor niets houten klaas Kenny Vaughan; Als je niet beter weet zou je denken dat 't Beatles-nummer 'Everybody's Got Something to Hide Except Me and My Monkey' op hem is geïnspireerd - tot ie begint te spelen. Zoek bv de live uitvoering van het nummer Joy - Lucinda Williams (Live From Austin Tx, 1998) om zo maar even een defining moment of rock history te aanschouwen.

Over welk genre hebben we het eigenlijk? Country & bluegrass dus, niet bepaald het genre dat de Europeaan doet opveren. Ik ben er dan ook van overtuigd dat de meeste (oudere) platen van Stuart niet te pruimen zijn. Maar nu kom ik bij mijn tweede punt: sinds deze samenstelling kijken de heren af en toe voorbij het idioom - en dan wordt het plotseling razend interessant, of het nu gospel (met Mavis Staples) of surfrock is.
Dat was zeker het geval bij het album Way out West (2017) dat onder leiding van Tom Petty producer Mike Campbell werd voorzien van een prettig vleugje psychedelica - wat mij betreft een van de betere albums van dat jaar. Dat was precies de richting die deze band nodig had. Helaas blijft het sindsdien bij een trekje nemen, niet inhaleren over de longen. Dat geldt ook voor dit album. Wel veel spannender dan de Shadows ooit hebben gedaan; het blijven immers ras muziekanten.