Dr. Strangely Strange - Anti-Inflammatory (2025)

De folkies uit Dublin van Dr. Strangely Strange stonden aan de wieg van folkrock in die stad, eind jaren '60. In 1969 en '70 werd een tweetal albums uitgebracht, de tweede met gastgitarist Gary Moore, dezelfde die later als snelspelende hardrocker en bluesman te boek zou staan. Ook Philip Lynott en diens Thin Lizzy hadden de nodige raakvlakken met Dr. Strangely Strange.
Pas in 1997 volgde Alternative Medicine: The Difficult Third Album, gevolgd door twee albums met onuitgegeven materiaal uit de eerste jaren. Inmiddels zijn de leden achterin de zeventig of zelfs tachtigers, maar plotseling meldde mijn streamingplatform dat hun zesde album Anti-Inflammatory is verschenen.

In de groep spelen nog altijd zanger Tim Booth, gitarist Ivan Pawle, toetsenist Tim Goulding en violist Joe Thoma. Plus enkele gasten, waarbij een dameskoortje en een drummer. Wat klinkt is vriendelijke folk(rock) waarbij in de teksten nogal eens wordt verwezen naar de tijdelijkheid van het bestaan.

Up with the Lark begint stemmig en klein met piano en zang, waar later viool en fluit bijvallen. Het nummer trekt je langzaam in een Ierse sfeer en groeit bij vaker afspelen. Baby Bunting swingt daarop vrolijk en kreeg een visualiser, Like Water Like Wind begint met elektrische piano en is zo'n nummer over vergankelijkheid. In het instrumentale en akoestische Sulán brengt de viool melancholische, Keltische sferen.
Met Rosenallis Two-Step scheurt een elektrische gitaar ingetogen; het is vrolijk en een dameskoortje brengt extra sjeu.

Op Drive 'em Down meer milde folkrock, Murmuration is een ballade met akoestische gitaar en viool, waarbij wordt gemijmerd over het leven, terwijl het buiten winter is; een seizoen dat vaker voorkomt in de liedjes, terwijl het album toch echt afgelopen 11 april verscheen. Morning Song is het tweede instrumentale nummer: bijna plechtig wordt het gedragen door piano en viool.
Met Back in the Day wordt teruggeblikt: "Who would have thought back in the day we would still be here?" klinkt het verbaasd, waarna de jonge jaren worden beschreven. Ik zie bijna hoe Lynott en Moore vanaf een wolk de leden van Dr. Strangely Strange minzaam toeknikken.
Het instrumentale Vienna is het slotlied met slechts piano. Het is te snel voorbij, wat voor het gehele album (31 minuten) geldt. Dat is een goed teken. Een lief album, teder en speels.

Uitgebracht door label Think Like A Key is het onwaarschijnlijk dat je de plaat zomaar in een platenbak tegenkomt, maar even rondzoeken leert dat ie ook in Nederland is te bestellen op zowel cd als vinyl (alhoewel, die laatste is momenteel bij het label uitverkocht). En dus op streaming aanwezig.