Alice Cooper - Hey Stoopid (1991)

Album dat er vooral uitspringt vanwege het goede gitaarwerk van onder andere Steve Vai, Joe Satriani, Slash en Vinnie Moore. Grappig is ook dat bijvoorbeeld Ozzy Osbourne de backing vocals doet op 'Hey Stoopid'. De teksten zijn typisch Alice Cooper.

zwaar onder de oude alice lat, was een ware teleurstelling voor me.

2.0

Redelijke (maar ook best foute) plaat, met inderdaad genoeg briljante gitaarsolos van Vai, Satriani, Slash en Vinnie Moore. Toch is de enige echte uitschieter 'Might As Well Be On Mars'. 'Wind-Up Toy', 'Snakebite', 'Love's A Loaded Gun' en 'Feed My Frankenstein' zijn op z'n tijd ook best te pruimen.

Underrated stuff deze plaat. Ik vind het zelfs een van zijn betere albums. Titelnummer, Feed My Frankenstein, Love 's a Loaded Gun Het laatste nummer en Snakebite zijn ook heerlijke nummers. Ik heb in mijn zomervakantie veel genot gehad van dit Cooper-werk.

Vind ik zelfs zijn op een na beste album. Het zit gewoon perfect in elkaar! Might as Well Be on Mars. Fe-No-Me-Naal.

Ik vind dit gewoon het beste Alice album. Stuk voor stuk lekkere songs. Might As Well Be On Mars is schitterend en ook meteen beste nummer van de plaat. Gitaarwerk is idd om te smullen.

Eén van de betere Alice albums!! Might as well be on mars is misschien wel het beste nummer wat Alice ooit heeft opgenomen. Wat is dat nummer mooi zeg!! Eigenlijk vind ik alleen het nummer Hey stoopid zelf niet zo heel bijzonder. De rest vind ik heerlijk! Nummers als Love's a loaded gun, Little by little, Burning our bed, Wind-up toy en I'd die for you gaan er bij mij in als koek! Heerlijke produktie ook en een geweldige Mickey Curry op drums! Wat had die man in die tijd een fenomenale drumsound!

Tot nu toe, het laatste album van Alice dat ik heb. Beter dan de voorgagers, maar nog steeds niet echt een hoogvlieger. Eerder een degelijk uitgevoerd album, en al een beetje qua stijl, afscheid nemend van wat er op de vorige drie albums gebeurde.

Hey Stupid is het eerste album die ik weer blind durft te kopen van Alice, de vorige 3 konden me maar weinig boeien, en enkel nummer daargelaten. Toch luisteren ik nauwelijks naar de albums van Alice na DaDa (1983). Pas vanaf Brutal Planet (2000) gloeide de hoop op betere albums, althans die mij meer aanspreken. Metal zal nooit echt iets voor mij worden, het gitaar geluid / stijl bevalt me gewoon veel minder.

Misschien dat ik met 3,5* dit album iets te kort doe maar dat krijg je als je bepaalde albums weinig beluisterd. Deze week Alice Cooper week voor mij en dus krijgen ze allemaal een herkansing ook de albums die ik normaal negeer.

Might As Well Be Mars is nog best een goed nummer, maar voor de rest is dit vrij gemakkelijke hair metal zonder eigen smoel. De meeste nummers hadden door ieder Amerikaanse hardrock bandje uit die tijd opgenomen kunnen worden.

Mee eens dat Might as well be on mars het prijsnummer op dit album is. Reken ik persoonlijk tot één van de beste nummers die The Coop ooit heeft opgenomen. Dat het voor de rest gemakkelijke hair metal is zonder eigen smoel kan ik maar een eind(je) in mee gaan. Ik vind het namelijk geen gemakkelijke nummers. Het zit voor het grootste gedeelte goed in elkaar. Een enkel nummer daargelaten wellicht. Maar het past helemaal in de stijl van die tijd. En ik moet eerlijk gezegd nog maar zien of elk Amerikaans hardrock bandje uit die tijd met zulke nummers uit de voeten had gekund. De spetterende productie zorgt er in ieder geval wel voor dat het lekker klinkt vind ik.

In principe ligt Hey Stoopid in het verlengde van Trash maar klinkt de productie wat voller. Tevens kent het songmateriaal voor mijn gevoel wat meer afwisseling. De nummers zijn stuk voor stuk meezingbaar (of te brullen naar gelang het heavy karakter van de song). Feed My Frankenstein is altijd mijn guilty pleasure geweest, als een song zo swingend en catchy ten berde wordt gebracht ben ik om. Voor het overige halen de nummers stuk voor stuk een voldoende zonder mij direct van de sokken te blazen. Een aantal tracks zijn wat flauw maar als geheel vrij genietbaar. Kortom de sound vind ik een stuk fijner dan dat van zijn voorganger en het songmateriaal is tevens wat gevarieerder.

Tussenstand:

1. Billion Dollar Babies
2. Love It to Death
3. Welcome to My Nightmare
4. Alice Cooper Goes to Hell
5. Dada
6. Raise Your Fist and Yell
7. Hey Stoopid
8. School's Out
9. Muscle of Love
10. Lace and Whiskey
11. From the Inside
12. Constrictor
13. Killer
14. Trash
15. Easy Action
16. Pretties for You
17. Special Forces
18. Flush the Fashion
19. Zipper Catches Skin

Trash viel mij zo tegen, ook al vond ik de singles destijds leuk, wat een kale, kille sound en plichtmatige colour-by-numbers rock. Pas onlangs deze Hey Stoopid aangeschaft (had alleen het singletje van het titelnummer, met Wind-up Toy op kant B) en wat een wereld van verschil! Een fijne achtbaanrit langs veel wat Alice Cooper zo'n interessante artiest maakt. Een vollere sound, veel afwisseling en het nodige spelplezier. Niet elk nummer is spectaculair, maar alles valt mooi inelkaar, een samenhangend geheel.

Een iets leuker album dan Trash, ondanks dat Poison daarop staat.
Feed My Frankenstein, Hey Stoopid en zelfs epic ballad Might...Mars zijn zeer genietbaar.

1. Hey Stoopid
2. Trash