Party Day - Simplicity (1986)

Best een aardig post-punk plaatje met een zanger die zo nu en dan zijn ziel eruit lijkt te schreeuwen, maar niet op een manier dat het krijsen wordt (hoewel hij aan het eind van Laughter wel doet denken aan Kurt Cobain). Het eerste nummer doet me gek genoeg hier en daar wat denken aan Interpol (een band waar ik vrij allergisch voor ben, is gebleken uit diverse onderzoeken). Gelukkig is dit allemaal een stukje rauwer, waardoor het ook met recht post-punk genoemd mag worden, ook al dateert het al uit 1986, toen de post-punk over het algemeen al vrij glad gestreken was tot new romantic.
Dit mag er dus best zijn, hoewel ik niet direct fantastische nummers op dit album heb gevonden. Wel ga ik het nog eens een aantal keren luisteren om te ontdekken of er nog echte blijvertjes opstaan.

Voorlopig nog 3 *** maar je weet maar nooit...