Lucio Corsi - Volevo Essere un Duro (2025)

Lucio Corsi staat binnenkort op het grote Songfestival podium in Basel. Hierdoor ben ik zijn vorige album gaan beluisteren en nu dus zijn nieuwe. Niks nieuws onder de Italiaanse zon, zowel qua stijl als zijn eigen nummers.

De jaren '70 komen goed naar voren in deze perfecte popliedjes waar je bijvoorbeeld een Elton John in terug kunt horen (om maar eens een naam te noemen).

Ik denk dat Italië dit jaar een stuk minder goed gaat scoren dan voorgaande edities, maar dit soort muziek is wel voor de lange termijn. Dit ga ik gewoon nog veel terugluisteren en daar heb ik het Songfestival helemaal niet voor nodig.

Veel van wat aERodynamIC hierboven zegt behoeft geen herhaling te worden in mijn korte recensie. Elton John werd genoemd. Zelf dacht ik aan een Mediterrane David Bowie. Hoe dan ook: Dit is gewoon een erg goed stukje ouderwetse symfonische rock - een genre waar ik trouwens uit de authentieke tijd (de jaren zeventig) weinig Italiaans werk van ken. Dat kan ook aan mijn tekorten liggen. Een aantal hoogtepunten van Lucio Corsi’s Eurovisie-plaat zijn de binnenkomer Tu Sei Il Mattino, het meeslepende Situazione Complicata en natuurlijk de singel waarop hij kandideerde: Volevo Essere un Duro.

Tegelijkertijd wordt het album bij vlagen ook wat carnevalesque. Wat ik daarmee bedoel is: het is één ding om anno 2025 volledig te worden beïnvloed en geïnspireerd door de hoogtijdagen van de symphrock. Maar het lijkt op deze plaat wel dat Lucio Corsi heeft besloten te doen alsof we ook echt in 1975 leven. De teksten - zelfs de clips met oudbollige boze ouders, paniekerige priesters en rockende babyboomkinderen - lijken uit die tijd te stammen. Hierdoor zegt een stemmetje in mij: maar hoe relevant is dit nou vandaag nog? Daardoor vind ik het allemaal soms net iets te theatraal en te fictief aanvoelen - en trouwens ook minder gedurfd. Want het is pas écht interessant als je je jaren 70-nostalgie (welke Europeaan heeft die niet?) toe weet te passen op de tijdsgeest van vandaag. Dan heb je een postmodern stukje popmuziek te pakken. Nu heb je een nostalgisch oeuvre.

Dat mag de sfeer overigens niet bederven. Lucio Corsi’s Songfestival-plaat is geslaagd - en levensvatbaar! Ik zal ‘m zowaar volgend jaar weer eens opzetten! Dat is een unicum tussen de Zwitsers-Bazelse gedrochten van het festival dit jaar.