Brett Anderson - Live at Union Chapel (2007)

Brett akoestisch in een kerkje in London. Af en toe gesteund door een violiste. Het mooie van dit live concert is dat hij de beste nummers uit zijn gehele ouvre ten gehore brengt. Zo zijn daar The Aphalt World, Europe is our playground en het schitterende The Living Dead. Hij speelt ze allemaal achteloos achter en dat is ook wel het nadeel van deze cd. Het is net iets te eentonig en in de meeste gevallen zijn de originele electrische versies van de nummers gewoon beter. Maar toch... wie de nummers eens in een ander jasje wil horen kan prima deze cd aanschaffen want slecht zullen de nummers nooit worden.

Tja, ik kan ben het eens met wat Memphis schrijft. Ik luister er ook niet heel veel naar, want dan wordt het inderdaad wat eentonig, en komt het verlangen naar de originelen boven. Ook is het duidelijk dat Brett Anderson geen perfectionist is wat uitvoering betreft, maar het is een prachtige setlist met een aantal hele mooie versies erop.

akkoord met de anderen.
mooi als je er af en toe een nummertje uitpikt, te eentonig om het helemaal in zijn geheel te beluisteren.

ik had hem dit eigenlijk liever zien doen toen hij ook nog volledig bij stem was, in de gloriedagen van dog man star